III SA/Po 1344/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga K.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w sprawie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że wykonanie decyzji organów podatkowych, z uwagi na wielkość zobowiązań może spowodować trudne do odwrócenia skutki natury finansowej prowadzące do jego upadłości. Konieczność bowiem jednorazowego zaspokojenia kwot sporu wraz z odsetkami wymusi potrzebę zaciągnięcia dodatkowego kredytu, którego dostępność nie jest łatwa. Zatem istnieje ryzyko, że skarżący spotka się z odmową takiego sposobu finansowania swojego zobowiązania. W rezultacie będzie zmuszony zlikwidować działalność gospodarczą nota bene prowadzona jednoosobowo. Także uzyskanie kredytu nie uwolni od wskazanych zagrożeń. Koszty jego obsługi przy obecnych procesach recesji gospodarczej mogą także odbić się negatywnie na kondycji finansowej firmy. Ponadto skarżący wskazał, że w obliczu rażących uchybień wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby wyrządzenie szkody i to w znaczącym wymiarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący zostanie narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (podatku akcyzowego) nie może prowadzić bowiem do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny (por. m.in. postanowienie NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w odniesieniu do argumentu skarżącego, że w wyniku wszczęcia egzekucji powstanie niebezpieczeństwo, że wypracowana przez niego renoma firmy zostanie zaprzepaszczona i nie będzie on w stanie cofnąć skutków poniesionego w tej drodze uszczerbku – w ocenie Sadu twierdzenie to jest gołosłowne. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie załączył żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (np. w postaci umów z kontrahentami lub bankami, których postanowienia przewidują możliwość ich rozwiązania w wypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem majątku wnioskodawcy). Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszym przypadku nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.