III SA/Po 315/16

Dnia 28 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Starosta W., działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) cofnął skarżącemu Z. S. uprawnienia nr [...], do wykonywania badań technicznych pojazdów. Ponadto w pkt 2 decyzji Starosta W. orzekł o unieważnieniu wydanego uprawnienia nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta W. wskazał, że w dniu [...]r. do urzędu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G., II Wydziału Karnego z dnia [...]r., sygn. akt [...] na podstawie którego to wyroku Sąd orzekł, że skarżący działając jako diagnosta poświadczył nieprawdę o sprawności pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził. W oparciu o powyższe Sąd orzekł w pkt IV wyroku środek karny w postaci zakazu wykonywania czynności wynikających z uprawnień diagnosty nr [...] nadanych przez Starostę W. na okres 1 roku. Starosta podkreślił, że diagnosta swoim działaniem wypełnił przesłankę skutkującą cofnięciem mu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej cofnięcia uprawnień diagnoście oraz uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej unieważnienia wydanych uprawnień nr [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nieprawidłowości w badaniu technicznym zostały ujawnione w postępowaniu karnym, zakończonym prawomocnym ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. W ocenie organu bezspornym pozostawał fakt, że skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma znaczenia sposób ujawnienia nieprawidłowości w pracy diagnosty. Wskazano, że diagnosta – skarżący, był nierzetelny w wystawieniu dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie badań, pomimo że badań tych nie przeprowadził. Zdaniem organu na ujawnienie powyższych nieprawidłowości pozwoliły jedynie możliwości dowodowe organów ochrony prawnej. Ustalone w postępowaniu karnym okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na naruszenie przez skarżącego obowiązków diagnosty poprzez dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co wyczerpuje przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał także, że nie było podstawy prawnej do unieważniania wydanych uprawnień dlatego też w tym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Pismem z dnia [...] skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do WSA w Poznaniu skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i przyjęcie, iż wyrok karny jest jedynym dowodem, wystarczającym do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty, podczas gdy organ winien dokonać szczegółowego zebrania materiału dowodowego kierując się przesłanką z art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj. konieczności przeprowadzenia kontroli zakończonej stosownym protokołem, który jako dowód w sprawie podlegałby ocenie organu. 2) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie ustaleń, które statuują wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień skarżącego do wykonywania zawodu diagnosty; 3) naruszenie art. 180 Kodeksu karnego wykonawczego poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania wykonania orzeczonego przez sąd w wyroku karnym środka karnego jako podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do bezwarunkowego pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej; 4) naruszenie art. 180 Kodeksu karnego wykonawczego poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwej interpretacji rozszerzającej, polegającej na przyjęciu automatyzmu w podjęciu decyzji cofającej uprawnienia na podstawie treści wyroku sądu karnego i w konsekwencji uzależnienia odpowiedzialności administracyjnej diagnosty od rzetelności działania sędziego orzekającego w sprawie karnej; 5) naruszenie art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. poprzez przedłużanie postępowania oraz brak poinformowania strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy; 6) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji administracyjnej; 7) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niespójne uzasadnienie zaskarżanej decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 poz. 1137 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten stanowi w niniejszym przypadku podstawę do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów; 2) naruszenie art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady "ne bis in idem", tj. zakazu podwójnego karania tej samej osoby za popełnienie tego samego czynu; 3) naruszenie art. 32 Konstytucji RP, tj. zasady równości obywateli wobec prawa w związku z art. 180 k.k.w. i art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 poz. 1137 z późn. zm.) poprzez uzależnienie odpowiedzialności administracyjnej diagnosty od orzeczenia w postępowaniu karnym środka karnego zakazu wykonywania zawodu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r. zawiesił postępowanie z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1167/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)". Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 16/16) umorzył postępowanie w przedmiocie powyższego pytania prawnego. Następnie WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skarżący kwestionuje w skardze zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Główny zarzut dotyczy wydania decyzji na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm., określanej dalej także jako: "ustawa" lub "p.r.d.") przez organ administracji publicznej bez wcześniejszych czynności kontrolnych. Sąd wskazuje, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ I instancji pozyskał wiedzę o niezgodnych ze stanem faktycznym wpisach do dowodu rejestracyjnego z informacji udzielonej mu na piśmie z dnia [...] przez Sąd Rejonowy we W. Jak wynika z dokumentów przedłożonych przez ww. Sąd istnieje prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G., II Wydziału Karnego z dnia [...], sygn. akt [...], w którym to wyroku Sąd orzekł, że skarżący – Z. S. – działając jako diagnosta poświadczył nieprawdę o sprawności pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził. W oparciu o powyższe Sąd orzekł w pkt IV wyroku środek karny w postaci zakazu wykonywania czynności wynikających z uprawnień diagnosty nr [...] nadanych przez Starostę W. na okres 1 roku. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania przez Starostę W. w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. Skarżący kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zainicjowanego na skutek informacji z dnia [...] przesłanej organowi przez Sąd Rejonowy we W. W skardze skarżący wskazuje, że w aktach administracyjnych znajdują się protokoły z kontroli (k. 30 - 41 akt administracyjnych) dotyczące zgodności działalności stacji z wymogami normatywnymi - tj. w trybie art. 84 ust. 3 p.r.d., które nie stwierdziły nieprawidłowości w działaniu skarżącego. Podstawą wszczęcia postępowania była ww. informacja o prawomocnym wyroku skazującym Z. S., który działając jako diagnosta poświadczył nieprawdę w zakresie pojazdu w dowodzie rejestracyjnym dotyczącym badania technicznego, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził. Podkreślić należy, że organy obu instancji orzekały w sprawie na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wprawdzie, przepis art. 83 ust. 6 ustawy zgodnie z którym starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów, do którego odsyła zacytowany wyżej art. 84 ust. 3, został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. (art. 22 pkt 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1808 ze zm.), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy, co budziło wątpliwości w orzecznictwie. Rozstrzygnęła je uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie II GPS 2/11 (ONSAiWSA 2012/3/37), w której Sąd stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W uzasadnieniu uchwały NSA, dokonując analizy użytego w art. 84 ust. 3 ustawy zwrotu "w wyniku przeprowadzonej kontroli", podniósł, że określenie to odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a wynik przeprowadzonej kontroli jest informacją o takim stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji. Jednocześnie NSA wskazał, iż nie oznacza to, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście może nastąpić tylko wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy ujawni wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co do zasady bowiem wszczęcie postępowania z urzędu następuje również wówczas, gdy z żądaniem wystąpi podmiot na prawach strony (182 kpa), czy też w wyniku skargi powszechnej wniesionej przez osobę trzecią. NSA wyjaśnił, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałby, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadzi do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji. Tezę zawartą w tej uchwale jak i argumentację przywołaną na jej poparcie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Odnosząc się do powyższego zarzutu skarżącego należy wskazać, że tutejszy Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1463/17, w którym Sąd ten wskazał, że dopuszczalne jest cofnięcie diagnoście uprawnień ujawnionych nie w toku przeprowadzonej w stacji diagnostycznej kontroli, lecz w inny sposób, także w skazującym wyroku karnym. Pogląd ten potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 sierpnia 2017 r., II GSK 1225/17. W wyroku tym NSA stwierdził, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.), LEX nr 2353828). Zatem należy wskazać, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł, do których niewątpliwie należy wyrok skazujący diagnostę za poświadczenie nieprawdy, co do przeprowadzonego badania technicznego pojazdu, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie. Podkreślenia także wymaga, że z konstrukcji art. 84 ust. 3 ustawy, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa" wynika, że organ ma taki obowiązek, gdy stwierdzi uchybienia wskazane w przywołanej regulacji. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od stopniowalnej winy, skoro jest to sankcja administracyjna oraz motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 lub 2 ustawy. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty, ten jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Zostały one uregulowane przede wszystkim w ustawie Prawo o ruchu drogowym, ale też w przepisach wykonawczych. W kontrolowanej sprawie podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz ustaleń faktycznych stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G., II Wydziału Karnego z dnia [...]r., sygn. akt [...], w którym to wyroku Sąd orzekł, że skarżący – Z.S. - działając jako diagnosta poświadczył nieprawdę o sprawności pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził, i który uznał skarżącego winnym popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. Jak wynika z treści wskazanego wyroku, zarzucany czyn polegał na wydaniu zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, bez jego faktycznego badania. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ, oparte na wyroku skazującym skarżącego mieszczą się zatem w hipotezie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, co skutkować musiało cofnięciem skarżącemu uprawnień diagnosty. Wyjaśnić należy przy tym, że ustalenia, co do faktów zawarte w sentencji prawomocnego wyroku sądu karnego, nie mogą być przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej. Ustalenia te są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji w odróżnieniu od innych faktów w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1227/10). Ponadto zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Dlatego też, znajdujący się w aktach administracyjnych dowód w postaci odpisu prawomocnego wyroku sądu karnego, mógł i wręcz powinien w tym przypadku, stanowić podstawę ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w niniejszej sprawie, a organ nie naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa. Wbrew twierdzeniom strony, sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, na podstawie całości materiału dowodowego. Wszelkie okoliczności faktyczne sprawy oraz motywy prawne, wraz z powołaniem właściwych przepisów prawa zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Biorąc pod uwagę konstrukcję odpowiedzialności administracyjnoprawnej i sposób sankcjonowania naruszenia obowiązków administracyjnoprawnych - w zakresie zarzutu naruszenia przez organ art. 10 kpa - należy stwierdzić, że naruszenie to w konkretnej, niniejszej sprawie nie miało wpływu na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyżej wskazane, jednolite orzecznictwo NSA, należy ponownie wskazać, że prawomocne orzeczenie sądu karnego, na podstawie którego skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.), LEX nr 2353828). Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja spełnia normatywne przesłanki decyzji administracyjnej i zawiera wszystkie jej elementy składowe, wskazane w art. 107§ 3 kpa. Sąd uznał jako niezasadny zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. poprzez przedłużanie postępowania przez organy gdyż - jak wynika z analizy akt administracyjnych - SKO w P.u postanowieniem z dnia [...]. przedłużyło termin rozpatrzenia sprawy i poinformowało o tym fakcie skarżącego. Na marginesie należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień, a nie bezczynność organów. Bezzasadny jest - zdaniem Sądu – zarzut naruszenia przez organy art. 180 Kodeksu karnego wykonawczego. Przepis ten stanowi, że w razie orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego oraz pracodawcy albo instytucji, w której skazany zajmuje objęte zakazem stanowisko lub wykonuje objęty zakazem zawód. Organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego nie stosują bowiem przepisów Kodeksu karnego wykonawczego. Na marginesie należy wskazać, że ww. przepis nakłada na sąd orzekający w danej sprawie obowiązek przesłania odpisu wyroku właściwemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego oraz pracodawcy albo instytucji, w której skazany zajmuje objęte zakazem stanowisko lub wykonuje objęty zakazem zawód. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP tj. zakazu podwójnego karania tej samej osoby za popełnienie tego samego czynu zabronionego wyjaśnić należy, że odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Co do zgodności z Konstytucją przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy wielokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12). Poglądy wyrażone w powyższych wyrokach skład orzekający w pełni podziela. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Przyjęcie odmiennego poglądu spowodowałoby, że art. 84 ust. 3 pkt 2 nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Nie sposób zatem uznać, aby w tej sytuacji przepis art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostawał w sprzeczności z art. 2 i 32 Konstytucji RP. Tym samym, Sąd uznał, że brak jest podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. Na marginesie jedynie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zadał bowiem pytanie prawne do TK postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. – sygn. III SA/Po 1167/15 dotyczące oceny konstytucyjności art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. P 16/16 umorzył postępowanie w tej sprawie. Jak wynika jednak z uzasadnienia wskazanego wyroku, Trybunału wskazał, m. in., że art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi być stosowany w sposób ścisły, po wnikliwym zbadaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.