III SA/Po 374/25

Dnia 15 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2025 roku sprawy ze skargi [...] spółka komandytowa w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia 21 lutego 2025 r. nr [...]; II. umarza postepowanie administracyjne; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 2.200,- (dwa tysiące dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 17 kwietnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 lutego 2025 r. o nałożeniu na stronę skarżącą - [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano m. in.: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "K.p.a.", - art. 4 pkt 22 lit. j oraz lit. x, art. 92a ust. 1, 3, 7 i 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), dalej: "u.t.d."; - Ip. 1.14 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje. W dniu 18 kwietnia 2023 r. w [...] przy ul. [...] dokonano kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej [...] wraz z naczepa [...] nr rej [...]. którym wykonywano międzynarodowy przewóz rzeczy Polski na [...], na podstawie dwóch dokumentów CMR i wypisu z licencji.. Przewóz wykonywał przedsiębiorca F. D.. Nadawcą części towaru i podmiotem dokonującym załadunku było przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. sp. k. W trakcie kontroli ustalono, że przewoźnik nie miał wymaganych uprawnień. Okazana przez kierowcę licencja była ważna do 8 marca 2023 r. Jak stwierdził organ, zlecenie takiemu podmiotowi przewozu rzeczy narusza powołane wyżej przepisy u.t.d. stanowiąc podstawę do nałożenia kary pieniężnej stosownie do lp. 1.14 załącznika nr 3 do u.t.d. stanowiącego, że zlecenie przewozu drogowego podmiotowi nieposiadającemu uprawnienia wykonywania przewozu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. Powołano również art. 55a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Ustalenia kontroli drogowej zawarto w protokole z 18 kwietnia 2023 r. [...] sp. z o.o. sp. k. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zarzuciła naruszenie: 1. art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania i naruszenie art. 8 K.p.a. przez wydanie decyzji w ostatnim możliwym terminie; w tym kontekście podniesiono, że zaskarżoną decyzję wydano 17 kwietnia 2025 r., ale doręczono ją skarżącemu dopiero 22 kwietnia 2025 r., czyli ponad 2 lata od ujawnienia naruszenia, stąd zaszła przesłanka do umorzenia postępowania z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.; 2. art. 107 § 1 pkt 4, 6 i 7 K.p.a. przez niewskazanie w sposób właściwy podstawy prawnej odnoszącej się do odpowiedzialności skarżącego i wskazanie w uzasadnieniu podstaw prawnych z prawa przewozowego, podczas gdy w komparycji decyzji ich brak; 3. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 K.p.a. przez wskazanie, że skarżący był zlecającym wykonanie transportu; 4. art. 80 K.p.a. przez pominięcie dowodów wskazujących, że skarżący nie zlecał przewozu; 5. art. 92a ust. 1, 7, i 11 u.t.d., lp. 1.14 zał. nr 3 do u.t.d. i art. 87 ust. 1 pkt 2 i art. 92a ust. 11 u.t.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary na podmiot nieprowadzący czynności związanych z przedmiotowym transportem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że nie nastąpiło przedawnienie określone w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d, gdyż decyzję wydano w ciągu 2 lat od ujawnienia naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontrolowanej sprawie w pierwszej kolejności zbadaniu i ocenie podlegało to, czyż w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji w sprawie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym na dzień stwierdzenia naruszenia) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Stosownie natomiast do art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy zwrócić uwagę, że art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. wprowadza materialnoprawny termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że ujawnienie stwierdzonych naruszeń miało miejsce w dokumencie protokołu kontroli z 18 kwietnia 2023 r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 17 kwietnia 2025 r., natomiast jej doręczenie miało miejsce 22 kwietnia 2025 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, Doręczenie stronie zaskarżonej decyzji nastąpiło przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285), a w takim przypadku korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili odebrania korespondencji w przypadku podmiotu niepublicznego, jakim jest strona skarżąca Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko sądów administracyjnych, prezentowane w wyrokach wydanych na gruncie u.t.d., że aby przedawnienie nie nastąpiło, termin 2 lat , o którym mowa w ww. przepisie powinien być zachowany zarówno w momencie wydania decyzji jak i jej doręczenia. O wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje bowiem data jej doręczenia przez organ, stosownie do przepisu art. 110 kpa. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lutego 2024 r. syg. akt GSK 1273/20, 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15, z 19 czerwca 2018 r., syg. akt II GSK 3587/17 , oraz syg. akt II GSK 2348/16, syg akt II GSK 997/15 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych z 5 lipca 2017 syg. akt III SA/Po 116/17, 6 sierpnia 2020 r. III SA/Po 95/20 , z 10 października 2019 syg. akt III SA/Lu 168/19 , dostępne w bazie internetowej na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Mając na uwadze, że decyzja weszła do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia, skutki prawne, w tym w zakresie przedawnienia, powstały już po upływie dwóch lat, w rozumieniu przepisu art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. Z tych też przyczyn rozważania, co do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał za bezprzedmiotowe, bowiem ich ocena nie może mieć wpływu na końcowy wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył jednocześnie postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).