III SA/Po 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] czerwca 2013 r., w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżący nie wykazał istnienia konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności Sąd uznał, że powołanie się przez skarżącego na konieczność poniesienia kosztów w celu wykonania badań psychologicznych nie tylko nie zostało poparte wskazaniem konkretnych kosztów, jakie skarżący będzie musiał ponieść, lecz nadto w żaden sposób nie zmierza do wykazania, iż poniesienie tych kosztów wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, na przykład z uwagi na sytuację majątkową skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu poddanie się przez skarżącego badaniom psychologicznym nie wypełnia przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani nie prowadzi do bezprzedmiotowości skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 581/14, oddalił zażalenie na postanowienie Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym skarżący nie wykazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w kontekście wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek, w ocenie Sądu II instancji, nie stanowi powołana we wniosku i zażaleniu okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje bezprzedmiotowość postępowania. Jak podkreślił przy tym Naczelny Sąd Administracyjny wykonanie każdej decyzji pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jej ewentualne uchylenie powoduje, że wykonanie aktu okazuje się zbędne. Jednak istotą ochrony tymczasowej jest przeciwdziałanie takim skutkom tego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed wydania decyzji, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2014 r. skarżący ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślając iż w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które winny podlegać rozważeniu. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność poddania się stresującym badaniom psychotechnicznym, co wiąże się z koniecznością poniesienia kosztów, a po których to badaniach skarżący będzie skierowany na ponowny egzamin dotyczący uprawnień do kierowania pojazdami. W ocenie skarżącego prowadzi to do wyrządzenia mu znacznej szkody oraz nieodwracalnych skutków, jako że nie sposób cofnąć ponownych badań, czy też egzaminu kwalifikacyjnego. Skarżący dodał przy tym, że mieszka poza miejscem siedziby Sądu oraz innych organów administracji, a zatem każdy wyjazd związany jest z potrzebą przerwania pracy, kosztami dojazdu oraz straconym czasem. Nadto za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącego, przemawia zasadność wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie. Może zatem podlegać uchyleniu lub zmianie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy, a nadto strona skarżąca jest uprawniona do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w sposób właściwy go uzasadniając. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 184/11, z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II OZ 833/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Składając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nie podał żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby przyznanie mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Wypada przy tym przypomnieć, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, dostępne w CBOSA). Tymczasem skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., ponownie ograniczając się jedynie do ogólnych twierdzeń wskazujących w szczególności na konieczność poniesienia kosztów wynikających z poddania się badaniom psychologicznym. Takie ogólne twierdzenia skarżącego uniemożliwiają przeprowadzenie merytorycznej oceny złożonego wniosku, bowiem brak jest jakiegokolwiek punktu odniesienia, który pozwoliłby na stwierdzenie, że poniesienie przez skarżącego kosztów w celu poddania się badaniom psychologicznym może spowodować po jego stronie znaczną szkodę. W tym kontekście nie mogą zostać również uwzględnione subiektywne twierdzenia skarżącego wskazujące na trudności związane z dojazdem na badania oraz wynikający z ich przeprowadzenia stres. Należy w tym miejscu ponownie, wyraźnie zaakcentować, że sam fakt poddania się badaniom psychologicznym nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako że badania takie mają na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 600) - jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. Na obecnym etapie postępowania nie mogła być wzięta pod uwagę argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania zasadności złożonej skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się bowiem oceny zasadności skargi, lecz bada się czy wystąpiła któraś z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W innym przypadku, a więc oceniając podniesione wobec zaskarżonej decyzji zarzuty przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie jej wykonania, Sąd dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, dostępne w CBOSA). W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.