III SA/Po 419/17

Dnia 12 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adwokat [...] kwotę [...] ([...]) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie – stanowisko wierzyciela – Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej działającego z upoważnienia Burmistrza [...], zwanego dalej organem, z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie uznania zarzutu P.S., zwanego dalej skarżącym, za nieuzasadniony. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego dnia [...] sierpnia 2016 r. przez Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej działającego z upoważnienia Burmistrza [...], zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącemu, dotyczące egzekucji należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w [...]. Postępowanie egzekucyjne wszczął Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]. Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku. Skarżący stwierdził, iż nie istnieje podstawa do żądania zapłaty przez niego jakiejkolwiek kwoty oraz że w całości kwestionuje żądanie zapłaty. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. organ wyrażając stanowisko wierzyciela uznał wymieniony wyżej zarzut za nieuzasadniony, podnosząc że, w dniu [...] sierpnia 2015 r. kontroler strefy płatnego parkowania w [...] stwierdził, iż przy ul. [...] jest zaparkowany, bez uiszczonej opłaty, samochód marki CITROEN o numerze rejestracyjnym [...]. W toku postępowania uzyskano informację z Departamentu Ewidencji Państwowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, która jako właściciela przedmiotowego pojazdu wskazała skarżącego. Organ stwierdził, iż na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, określenia sposobu ich pobierania i wysokości stawek opłat (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2009 r. nr [...]) na ul. [...] w [...] została ustanowiona strefa płatnego parkowania, a parkujący zostali zobowiązani do uiszczania opłat za parkowanie. W § 8 uchwały została ustalona opłata dodatkowa w wysokości 50 zł za parkowanie bez uiszczenia opłaty. Skarżący zobowiązany był do opłacenia postoju w dniu [...] sierpnia 2015 r., czego nie uczynił. Został wezwany do zapłaty opłaty dodatkowej wezwaniem do zapłaty z dnia [...] sierpnia 2015 r. Upomnienie z dnia [...] listopada 2015 r. zostało odebrane przez niego w dniu [...] grudnia 2015 r. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, iż nie jest prawdą, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. parkował w strefie parkowania na terenie [...]. Ponadto nie znalazł wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej za wycieraczką samochodu, lecz otrzymał je dopiero po niemal 4 miesiącach listem poleconym, a wówczas nie posiadał już biletu parkingowego. Żalący podniósł również, że opłata dodatkowa została anulowana pismem z dnia [...].12.2015 r. wraz z anulowaniem upomnienia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., wskazanym we wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przytoczył obowiązujące w sprawie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i o drogach publicznych. Organ wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Dla realizacji obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej czy też opłaty dodatkowej nie jest konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Zatem, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Organ odniósł się do akt sprawy i przeprowadzonej dokumentacji fotograficznej. Ponadto wskazał, że skarżący zaprzeczał faktowi parkowania samochodu w dniu [...] sierpnia 2015 r., natomiast postępowanie dotyczy zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2015 r. Organ stwierdził również, że wszelkie ewentualne dowody na dowodzenie swoich twierdzeń Skarżący winien był przedstawić na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Strona wiedziała o toczącym się postępowaniu z treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia . października 2016 r., w którym organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący stwierdził, że ocena zarzutu nieistnienia obowiązku była błędna i nieprawidłowa – skarżący parkował w dniu [...] sierpnia 2015 r. z opłaconym biletem i nie wie, dlaczego wzywa się go do zapłaty opłaty dodatkowej, o fakcie uznania przez kontrolera nie został poinformowany zgodnie z regulaminem a dopiero po kilku miesiącach. Ponadto zarzucił naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, bowiem SKO w [...] nie zawiadomiło skarżącego o wszczęciu postępowania zażaleniowego i prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia przed jej rozstrzygnięciem – skarżący czekał na wezwanie, które nie nadeszło, miał dodatkowe oświadczenia i dowody, których nie mógł przedłożyć wobec powyższego. Skarżący nie był również informowany o możliwości przedstawienia dowodów przed organem I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. skarżący P.S. podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w sprawie i zaprzeczył, by organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przed jej rozstrzygnięciem. Na rozprawie w dniu [...] października 2017 r. reprezentujący skarżącego adwokat podtrzymał stanowisko i wniósł o zasądzenie kosztów. Ponadto wskazał, że wierzyciel jest niekonsekwentny, bowiem anulował pierwsze upomnienie skierowane do skarżącego i wysyłając kolejne zażądał zapłaty [...] złotych, a tytuł wykonawczy dotyczy uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia istnienia bądź nie obowiązku w zakresie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie parkowania. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599, ze zm., zwanej dalej: u.p.e.a.), podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj.: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6)niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Uregulowana w art. 33 i nast. u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie. W ramach tej instytucji ustawodawca przewidział wypowiedź wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, nadając jej sformalizowaną formę zaskarżalnego i poddanego kontroli sądowej postanowienia. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W sytuacji, gdy organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem (sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, natomiast wierzycielem Burmistrz [...]), stanowisko wierzyciela jest wyrażane w odrębnym postanowieniu. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie, na tle brzmienia art. 33 § 1 pkt 1 (in fine) u.p.e.a., pojęcie "nieistnienie obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał np. z mocy prawa bądź brak jest decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji lub gdy decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność albo wygaśnięcie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1431/14). Istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Ponadto organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599), zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Godzi się wskazać, że problematykę opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U z 2015 poz. 460, ze zm.) - zwana dalej w skrócie: u.d.p. W przepisie art. 13 ust. 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Użycie słowa: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również okoliczność, iż przepisy u.d.p. stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Powyższe zatem wskazuje na bezzasadność zarzutu skarżącego w zakresie konieczności ustalenia w drodze decyzji wysokości dochodzonego obowiązku. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego – obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości. Podkreślenia również wymaga, że sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy obowiązującego prawa nie wymagają, aby dokumenty wystawiane przez pracowników zarządcy drogi w sytuacji nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu były imienne (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 664/15). W razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (podobnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 23 lutego 2011 r., I SA/Sz 952/11 oraz w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., VII SA/WA 1186/12). W tym miejscu podnieść należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza – w przypadku leasingu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/SZ 198/10). W zakresie zarzutu skarżącego podnoszonego w toku postępowania, a dotyczącego nieświadomości naruszenia wobec możliwego pozbawienia Skarżącego zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania poprzez działanie osób trzecich wskazać należy, że sporządzenie przez inkasentów obsługujących strefie płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu należy uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w określonych dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu znajdującym się w takiej strefie. Zaakcentować trzeba, iż zwyczajowe umieszczania zawiadomienia za wycieraczkami pojazdu nie gwarantuje, że zawsze właściciel pojazdu je otrzyma, skoro jednak żaden przepis nie nakazuje doręczenia takiej informacji "za potwierdzeniem odbioru", to zarzut o nieistnieniu obowiązku z uwagi na niedoręczenie zawiadomień o nieuiszczeniu opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania oraz brak dokumentacji zdjęciowej jest chybiony. Bezspornie natomiast wiedzę o nieuiszczeniu opłaty parkingowej oraz konieczności poniesienia opłaty dodatkowej strona poweźmie najpóźniej z chwilą otrzymania upomnienia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1045/13). Upomnienie z dnia 24 listopada 2015 r. zostało odebrane przez stronę w dniu 11 grudnia 2015 r. Odnośnie zarzutów skarżącego wskazać należy ponadto, iż nie wykazał on, by uiścił należną opłatę. Wbrew tezom podnoszonym w skardze – nie przedłożył żadnych dowodów, które miał rzekomo przygotowane. Ponadto skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. został przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] poinformowany, że z uwagi na fakt wprowadzenia w uchwale Rady Miejskiej w [...] ograniczenia wysokości opłaty dodatkowej pod warunkiem zapłaty jej w terminie 7 dni roboczych od dnia wystawienia wezwania do zapłaty i uwzględnienia wyjaśnień skarżącego co do braku druku wezwania za wycieraczką samochodu, w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. wyznaczono nowy termin do uiszczenia opłaty dodatkowej w niższej wysokości. Jednocześnie, wobec błędnego zrozumienia wskazanego pisma, ponownie wyznaczono skarżącemu termin 7 dni roboczych na dokonanie opłaty dodatkowej w niższej wysokości. Należy również wskazać, że w aktach administracyjnych znajduje się zawiadomienie SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o wszczęciu postępowania zażaleniowego wraz z pouczeniem. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu wyznaczonego adwokata (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.