III SA/Po 708/17

Dnia 24 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO") decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej "strona" lub "skarżąca") od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w P. (dalej "ZDM") z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w P. poprzez umieszczenie reklamy na małym samochodzie dostawczym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2016 r. podczas terenowej kontroli pasa drogowego przez pracowników ZDM stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. [...] w P. będącej droga powiatową pod reklamę bez wymaganego zezwolenia. Reklamę stanowił pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], na którym umieszczona była dwustronna reklama "Wypożyczalnia samochodów" o powierzchni ekspozycyjnej 12 m2. Na pojeździe z dwóch stron widniały oznaczenia graficzne "[...]". Organ ustalił, że przedmiotowa reklama stanowi własność pani M. G., prowadzącej działalność gospodarczą wynajmu i dzierżawy samochodów pod nazwą "[...]" (k. 42 akt administracyjnych). W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego pracownicy ZDM wykonywali dodatkowe czynności kontrolne w dniach [...] 2016 r. podczas których stwierdzono zajęcie pasa drogowego, co utrwalono w materiale zdjęciowym. Reklama znajdowała się przez cały okres w tym samym miejscu i nie ulegała przemieszczaniu. Podczas oględzin w dniu [...] października 2016r. stwierdzono usunięcie reklamy z pasa drogowego. Ulica [...] znajduje się w pasie drogowym, którego władającym jest ZDM w P.. Pojazd z reklamą był zaparkowany przez cały w/w czas w tym samym miejscu parkingowym, które wchodzi w skład pasa drogowego. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (data wpływu do organu) pełnomocnik skarżącej poinformował organ, że pojazd na którym umieszczona była reklama nie stanowi własności strony, albowiem został sprzedany na długo przed wszczęciem postępowania przez ZDM. Do pisma nie załączono żadnego dowodu potwierdzającego fakt sprzedania samochodu. Organ ustalił, że pojazd z reklamą znajdował się w obrębie pasa drogowego przez 38 dni ([...] Za pełnieniem przez ww. pojazd funkcji reklamy w ocenie organu świadczy to, iż przedmiotowy pojazd zaparkowany został w miejscu w którym nie prowadzi się zakresu oferowanych usług wypożyczania samochodów (tj. w obrębie pasa drogowego). Po drugie, pojazd nie ulegał przemieszaniu przez wiele dni, co oznacza, że nie został zaparkowany chwilowo, a wyłącznie celu pełnienia funkcji reklamy. Organ stwierdził, że wyłączną rolą badanego pojazdu jest reklama usług skupu samochodów. Umieszczenie takich reklam w pasie drogowym wymaga zezwolenia wydanego na wniosek zainteresowanego w trybie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 40 ust. 6 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, stanowiącej wynik mnożenia powierzchni zajęcia (12m2) przez liczbę dni zajęcia (38 dni) i przez stawkę opłaty powiększonej dziesięciokrotnie. Stawki opłaty określone zostały w § 4 ust. 1 Uchwały Rady Miasta P. z dnia 25.05. 2004r. i za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi powiatowej stawka ta wynosi 1,00 zł/m2 za 1 dzień. Strona w terminie wniosła odwołanie od ww. decyzji, podnosząc że nie jest właścicielką spornego pojazdu a jej zdaniem tylko właściciel pojazdu na którym umieszczona jest reklama jest jedynym podmiotem władnym usunąć reklamę i nałożenie kary finansowej za zajęcie pasa drogowego na podmiot, który nie jest właścicielem pojazdu stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego. W odwołaniu skarżąca opisała historię sprzedaży pojazdu ( [...] maja 2012r. pojazd kupił W. G. a następnie [...] maja 2015r. sprzedał go A. S.). Podała, że w okresie, w którym A. S. była właścicielem pojazdu służył on jako reklama przedsiębiorstwa "[...]" M. G.. [...] maja 2016r. A. S. sprzedała pojazd W. N. i w okresie za który nałożono karę był on własnością tej osoby a skarżąca straciła wpływ na sposób użytkowania pojazdu i nie przyznaje, iż miał on służyć do działalności reklamowej na jej polecenie. Skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu, który potwierdzałby ww. okoliczności. Decyzją SKO w P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję ZDM w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Uzasadniając swoje stanowisko, SKO wskazało, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budowa, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej. Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Kolegium dodało, że reklama umieszczona na pojeździe wypełnia przesłanki określone w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi. W ocenie SKO bezspornym jest fakt, że pojazd z reklamą znajdował się w obrębie pasa drogowego ulicy [...] w P. przez okres 38 dni. Kolegium uznało że bez znaczenia pozostaje fakt, że reklama była umieszczona na samochodzie który nie był własnością odwołującej. Przedmiotem sprawy była bowiem reklama, a nie samochód który potraktowano jako konstrukcję na której umieszczono reklamę. W ocenie SKO znamiennym jest również to, że reklama umieszczona na samochodzie dotyczyła działalności gospodarczej prowadzonej przez odwołującą, co ustalono na podstawie wypisu z centralnej ewidencji działalności gospodarczej. Organ wskazał, że obowiązek nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. uzależniony jest wyłącznie od stwierdzenia określonego tym przepisem stanu faktycznego. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowany przez obowiązujące przepisy. Poza zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, a nadto nie ma możliwości miarkowania kary pieniężnej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji ZDM w P. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: - art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż kara pieniężna wymierzana przez zarządcę drogi za zajęcie pasa drogowego wymierzona powinna zostać skarżącej, która nie jest właścicielem samochodu zajmującego pas drogowy ul. [...] w P., podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów prowadzić powinno do uznania, iż to właściciel pojazdu będącego nośnikiem reklamy jest podmiotem, który faktycznie dokonuje zajęcia pasa drogowego. - art. 7, 77 i 28 k.p.a., które miało znaczenie dla skarżonego rozstrzygnięcia poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i godzący w słuszny interes skarżącej, które to postępowanie nie prowadziło do wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, a w konsekwencji uznanie, iż pomimo powołanych przez skarżącą okoliczności - sprzedaży samochodu będącego reklamą organ prowadził postępowanie wobec skarżącej nie zaś w celu ustalenia ówczesnego właściciela samochodu, a co za tym idzie wymierzył skarżącej karę finansową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, określanej dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, wedle kryteriów powołanych w powyższych przepisach zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca, nie uchybiają przepisom prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji. Organ II instancji w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( obecnie t.j. Dz. U. z 2017. 2222, nie zawierający zmian przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie w stosunku do tych zawartych w opublikowanych Dz.U. na dzień wydania zaskarżonej decyzji., dalej "u.d.p."). Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej- zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie to dotyczy (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy) umieszczenia w pasie drogowym reklam. Zgodnie z art.40 ust. 6 ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, – zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6 (art. 40 ust. 12). Z powyższych przepisów wynika, że umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej jest niedopuszczalne bez zezwolenia zarządcy drogi i ustalenie takiego zajęcia, co stanowi przede wszystkim kwestię faktu, łączy się z obowiązkiem wymierzenia kary pieniężnej przez organ. Definicja reklamy na użytek ustawy o drogach publicznych zawarta została w art. 4 pkt 23 tej ustawy. Zgodnie z tą definicją, reklamą jest umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.). Pasem drogowym, zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W przedmiotowej sprawie na skarżącą została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego na ul. [...] w P. przez okres 38 dni przez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że ulica [...] w P. jest drogą powiatową, znajdującą się w Zarządzie Dróg Miejskich w P., samochód marki [...] o nr rej [...] znajdował się pasie drogowym w/w ulicy przez okres 38 dni ( od [...]. – protokoły z kontroli, materiał zdjęciowy, mapa zasadnicza z zaznaczonym pasem drogowym i miejscem posadowienia reklamy). Na samochodzie tym została umieszczona reklama o pow. 12 m2 wypożyczalni samochodów. Reklamowana działalność jest działalnością gospodarczą Skarżącej pod nazwą M. G. "AUTOTAK". Przedmiot działalności gospodarczej wynikający z informacji uzyskanej przez organ z Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności Gospodarczej jest zgodny z reklamowanym, mianowicie jest to "wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek". Samochód z reklamą w okresie kontrolowanym nie był przestawiany, stał w tym samym miejscu, w miejscu nie przeznaczonym na parkowanie samochodów. Na posadowienie reklamy nie było wydane zezwolenie ani nie było zawartej umowy. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia 25.05.2004r. wysokość opłaty za zajęcie pasa drogi powiatowej na reklamę wynosiła 1 zł za 1m2 pasa drogowego. Nie budzi wątpliwości ustalenie organu, że tablica znajdująca się na samochodzie marki Mercedes została umieszczona w polu widzenia użytkowników drogi i stanowiła dla nich informację wizualną o rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, a więc była reklamą w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 23, której umieszczenie było dopuszczalne jedynie za zezwoleniem zarządcy drogi. W przedmiotowej sprawie sporne było ustalenie na kogo winna być nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowe. Skarżąca podnosiła bowiem, że nie była właścicielem samochodu, na którym umieszczono reklamę jej działalności, nie miała możliwości władania nim, korzystaniem z niego i przemieszczania go. W odwołaniu wskazała, że samochód ten nabył W. G. w dniu [...] kwietnia 2012r. a następnie [...] maja 2015r. sprzedał go A. S.. Skarżąca podała, że w okresie w którym A. S. była właścicielem samochodu służył on jako reklama działalności "[...]". Natomiast po sprzedaży tego samochodu przez A. S. w dniu [...] maja 2016r., czyli przed okresem objętym zaskarżoną decyzją W. N. skarżącą straciła wpływ na sposób użytkowania tego pojazdu, wobec czego nie powinna na nią być nakładana kara pieniężna. Zdaniem organu fakt, że samochód, na którym reklama była umieszczona nie był własnością strony, pozostaje bez wpływu na wynik postępowania. Przedmiotem sprawy była bowiem reklama, a nie samochód, który został tu tylko potraktowany jako konstrukcja, na której reklamę umieszczono. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest zasadne. Ze zdjęć dołączonych do protokołów stwierdzających zajęcie pasa drogowego ul. [...] (k. 20-40 akt administracyjnych) wynika, że reklama "Wypożyczalnia Samochodów" została umieszczona na samochodzie marki [...], stanowiącym w rzeczywistości jej element konstrukcyjny. Dwustronnej tablicy reklamowej zamocowanej na części ładunkowej samochodu – elementu konstrukcyjnego – nie sposób bowiem uznać za część składową rzeczy złożonej, jaką jest ten samochód. Korzystanie z drogi publicznej (pasa drogowego) zgodnie z jej przeznaczeniem, także przez pojazd z umieszczonymi na nim napisami reklamowymi – zdaniem składu orzekającego – nie wymaga uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast umieszczenie w pasie drogowym takiego pojazdu opatrzonego reklamami, jeżeli celem tego jest wyłącznie przekazanie określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi, wymaga uzyskania zezwolenia, bowiem nie stanowi korzystania drogi publicznej zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości stanowisko organu orzekającego, że samochód [...] został ustawiony w pasie drogi – ul. [...] – jako element konstrukcyjny nośnika reklamy w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Co najistotniejsze dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności konkretnego podmiotu, odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., III SA/Łd 272/08, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., II SA/Gl 57/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r., III SA/Wr 227/11 wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2012 r., II SA/Ol 1049/11; por. także R. Strachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, Warszawa 2012, teza do art. 40). Jak wyżej już podkreślono obowiązek ponoszenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego jest konsekwencją faktycznego zajęcia pasa, a więc stanu faktycznego w danej sprawie. Dlatego nie można generalnie przyjmować, że w każdym przypadku właściciel obiektu lub urządzenia (np. samochodu) jest zajmującym pas drogowy. Rozstrzygnięcie kwestii podmiotowej i przedmiotowej (czasowej) odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego wymaga zatem analizy wszystkich okoliczności danej sprawy. Zadaniem organu jest więc ustalenie, kto rzeczywiście dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (por. np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., II GSK 832/08, por także wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 czerwca 2014 r., III SA/Łd 328/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r., III SA/Po 952/13, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2015 r., II SA/Sz 993/14). W ocenie Sądu, fakt umieszczenia reklamy na samochodzie, która służy promowaniu działalności gospodarczej skarżącej (podanie numeru telefonu kontaktowego i adresu strony internetowej) świadczy o tym, że to skarżąca ponosi odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy. Kwestia własności samochodu nie ma przy tym, jak słusznie uznał organ, znaczenia, albowiem ustawienie samochodu przy ul. [...] miało wyłącznie na celu zareklamowanie usług wynajmu samochodów wykonywanych przez skarżącą. Zauważyć przy tym trzeba, że w okresie kontroli, zgodnie z informacjami uzyskanymi przez organ z ewidencji CEPIK, pan W. G., widniejący w CEIDG jako pełnomocnik przedsiębiorcy- skarżącej, był właścicielem pojazdu. Skarżąca pouczona o prawie składania wniosków dowodowych nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej twierdzenia o sprzedaży samochodu, czy braku wpływu na umieszczenie reklamy jej działalności w pasie drogowym. Nawet przy przyjęciu, że doszło do sprzedaży samochodu z reklamą sama skarżąca w odwołaniu wskazała, że nadal służył on jako reklama jej działalności. Nie ma więc żadnych podstaw do uznania, że kolejna sprzedaż samochodu, który nadal służył jako element konstrukcyjny reklamy zwolniła skarżącą od odpowiedzialności za umieszczenie bez zgody reklamy jej firmy w pasie drogowym. Nieracjonalnym bowiem jest uznanie, że skarżąca korzystająca z takiej formy reklamy po sprzedaży samochodu przez W. G. nie zainteresowała się wykorzystaniem własnej reklamy przez kolejnego właściciela samochodu a nowy nabywca bez jej wiedzy wykorzystywał samochód jedynie w celu reklamowania działalności skarżącej. Słusznie więc organ uznał, że kwestia ustalenia kto jest właścicielem samochodu pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem sprawy była bowiem reklama, której właścicielką była skarżąca, a nie samochód, który w tym wypadku stanowił jej element konstrukcyjny. A skarżąca, choć na niej ciążył ten obowiązek, w żaden sposób nie wykazała, że doszło do niezgodnego z jej wiedzą i wolą czy bezprawnego reklamowania jej działalności przez osobę trzecią. Bezspornym jest, że ani skarżąca ani domniemany właściciel pojazdu nie legitymowali się zezwoleniem zarządcy drogi. W rozpoznawanej sprawie to skarżąca jako właściciel reklamy była zobowiązana do uzyskania zezwolenia. Ponieważ zaś, wykorzystanie pasa drogowego w celu eksponowania reklamy bez zgody zarządcy drogi łączy się z obowiązkiem orzeczenia przez organ stwierdzający ten fakt kary pieniężnej, zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie narusza przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia zarzucanych przepisów postępowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogi powiatowej, których zarządcą jest Prezydent Miasta P.. W celu wykazania, że reklama została umieszczona w pasie drogi organ wykonał dokumentację fotograficzną. Do akt sprawy załączono też kopie mapy zasadniczej, z szczegółowo naniesionymi liniami rozgraniczającymi pas drogowy, na której w oparciu o wykonane w terenie pomiary w odniesieniu do stałych obiektów terenowych, zaznaczona została lokalizacja reklamy. Organ na podstawie danych z rejestru działalności gospodarczej ustalił, że reklama dotyczy usług świadczonych przez skarżącą. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na podstawy wyliczenia wysokości kary pieniężnej. Postępowanie dowodowe zostało więc przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy. Nie doszło wiec do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i 28 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie znajdowały uzasadnienia w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.