III SA/Po 898/22

Dnia 3 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2023 roku sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie odmowy dofinansowania ze środków PFRON zakupu sprzętu z zakresu likwidacji barier w komunikowaniu się uchyla zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. W., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 [aktualnie: Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.]) - dalej: k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania od pisma Zastępcy Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P. z dnia 6 maja 2022 r. nr [...] w sprawie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zakupu sprzętu z zakresu likwidacji barier w komunikowaniu się. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następującym stanie sprawy. W. W. (dalej również: strona; wnioskodawca; skarżący) zwrócił się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P. (dalej: PCPR w P.) o udzielnie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON lub Fundusz) z zakresu likwidacji barier w komunikowaniu się, tj. na zakup przenośnego komputera osobistego - laptopa (wniosek z dnia 9 lutego 2022 r.). Zastępca Dyrektora PCPR w P. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr [...] poinformował stronę o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku i zarezerwowaniu kwoty 2000 zł, która stanowi 95% wartości zakupu urządzenia, zgodnie z zarządzeniem nr 29 [nr 29/2021] Dyrektora PCPR w P. z dnia 1 grudnia 2021 r. [w sprawie zasad przyznawania dofinansowania ze środków PFRON w 2022 r.]. Następnie, na skutek ponownej oceny wniosku, Zastępca Dyrektora PCPR w P. w piśmie z dnia 6 maja 2022 r. [w oryginale błędne określenie roku jako "2020 r."] nr [...] poinformował stronę o tym, że "w związku z uzyskaniem informacji o zmianie miejsca zamieszkania na etapie przyznawania dofinansowania (...) dofinansowanie laptopa w ramach zadania likwidacja barier w komunikowaniu się zostaje odebrane", bowiem "warunkiem realizacji zadania jest miejsce zamieszkania wnioskodawcy na terenie powiatu [...] na każdym etapie rozpatrywania wniosku". W piśmie tym zawarto także inne informacje dotyczące obowiązków wnioskodawcy, jak i możliwości ubiegania się do dofinansowanie ze środków PFRON w miejscu obecnego zamieszkania strony (w innym powiecie). Po doręczeniu wnioskodawcy pisma z dnia 6 maja 2022 r. nr [...] wniósł on odwołanie "w zakresie odebrania dofinansowania laptopa" (pismo procesowe z dnia 17 maja 2022 r.). W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2022 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W ocenie Kolegium, pisma Zastępcy Dyrektora PCPR w P. z dnia "6 maja 2020 r. (powinno być 2022 r.)" nie można uznać za decyzję, gdyż nie zawiera wszystkich elementów koniecznych dla decyzji, wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. Zarazem organ II instancji wyjaśnił, że do minimalnych wymogów formalnych decyzji należy: 1) określenie organu, który ją wydał, 2) adresata decyzji, 3) treść rozstrzygnięcia oraz 4) podpis osoby, która ją wydała. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżonego pisma z dnia 6 maja 2022 r. nie można uznać za decyzję administracyjną, gdyż "nie zostało wydane przez uprawniony organ ani z upoważnienia uprawnionego organu, jakim jest Starosta Powiatu [...]", a skoro nie jest decyzją, to nie ma możliwości wniesienia od niego odwołania. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie W. W. stwierdził, że nie zgadza się z tym postanowieniem oraz jego uzasadnieniem w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2023 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik procesowy skarżącego uzupełnił skargę w ten sposób, że podtrzymał stanowisko strony, stwierdzając, iż Kolegium niezasadnie uznało, że pisma datowanego na dzień 6 maja 2022 r., a podpisanego przez Zastępcę Dyrektora PCPR w P., nie można traktować jak decyzji administracyjnej i tym samym nie przysługuje od tego pisma (niebędącego decyzją) odwołanie. Zdaniem pełnomocnika, działania PCPR w P. są podejmowane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestnika tego postępowania do władzy publicznej. W tym zakresie pełnomocnik podniósł, że po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku i uzyskaniu dofinansowania skarżący został poinformowany bez podania postawy prawnej do takiego działania, że dofinansowanie to zostaje odebrane. Dalej stwierdził, że odmawiając skarżącemu prawa do zakwestionowania działań organu jakim jest PCPR w P., pozbawia się skarżącego obrony swoich praw i prawa nabytego. Dlatego też stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 6 maja 2022 r. winno być potraktowane jak decyzja administracyjna pomimo tego, że nie zostało oznaczone jako "decyzja", a przy tym zawiera ono niezbędne minimum elementów koniecznych do uznania go za decyzję, jak oznaczenie organu wydającego decyzję, oznaczenie strony postępowania, rozstrzygnięcie i podpis – w przedmiotowej sprawie jest to podpis Zastępcy Dyrektora PCPR w P.. Pełnomocnik podniósł, że działania organów administracji w tej sprawie, przerzucające w całości na skarżącego obywatela odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do tego, aby pozbawiać skarżącego prawa do obrony prawa do dofinansowania nabytego zgodnie z przepisami, zważywszy także na jego sytuację życiową i materialną. W tych okolicznościach pełnomocnik wniósł o uwzględnienie skargi oraz przyznanie kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Motywując takie rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym) na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: p.p.s.a. Następnie trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu sąd bada jego zgodność z prawem w pełnym zakresie, z urzędu uwzględniając naruszenia prawa. Nie poprzestaje zaś jedynie na badaniu zarzutów podniesionych w skardze. Przepis ten, wespół z przepisami ustrojowymi, wyznacza zakres kontroli sądowej. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium stwierdzające niedopuszczalność odwołania od skierowanego do skarżącego pisma Zastępcy Dyrektora PCPR w P. z dnia 6 maja 2022 r. w sprawie "odebrania" dofinansowania ze środków PFRON zakupu sprzętu z zakresu likwidacji barier w komunikowaniu się. Rozstrzygnięcie organu II instancji zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Idąc dalej, należy wyjaśnić, że w zakwestionowanym w drodze odwołania piśmie z dnia 6 maja 2022 r. Dyrektor PCPR w P. wprawdzie nie podał żadnej podstawy prawnej, niemniej jednak we wcześniejszym piśmie z dnia 11 kwietnia 2022 r., w którym poinformował stronę o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku i zarezerwowaniu kwoty 2000 zł na zakup laptopa w ramach zadania dotyczącego dofinansowania likwidacji barier w komunikowaniu się, odwołał się do zarządzenia nr [...] Dyrektora PCPR w P. z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie zasad przyznawania dofinansowania ze środków PFRON w 2022 r. Zarządzenie to z kolei zostało wydane na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 573 [aktualnie Dz.U. z 2023 r., poz. 100 ze zm.]) oraz § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 926). Przepis art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d przywołanej ustawy stanowi, że do zadań powiatu należy dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. Natomiast zgodnie z art. 35a ust. 2 pkt 1 tej ustawy zadania, o których mowa w ust. 1: w pkt 1 lit. a i c, pkt 6 oraz w pkt 9c w części dotyczącej rehabilitacji społecznej osób niepełnosprawnych, a także w pkt 4, 5, 7 i 8 - są realizowane przez powiatowe centra pomocy rodzinie. Z kolei § 13 ust. 4 przywołanego rozporządzenia stanowi, że wysokość dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych wynosi do 95% kosztów przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Przy tym, z § 6 pkt 3 rozporządzenia wynika, że o dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się i technicznych może ubiegać się osoba niepełnosprawna, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności. Niewątpliwie zatem istnieje podstawa prawna do rozpatrywania spraw dofinansowania ze środków PFRON potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych. Zasadniczą formą powiadomienia wnioskodawcy o rozstrzygnięciu w przedmiocie wniosku o takie dofinansowanie (składanego na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia) jest zgodnie z § 12 ust. 3b tego rozporządzenia informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku, kierowana do strony w terminie 10 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. Nadto, w myśl § 12 ust. 5 rozporządzenia, w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku złożonego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. b, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania zawierające: (1) nieprzekraczalny termin dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentów określonych w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. a, uwzględniający termin wskazany w ofercie, (2) zobowiązanie jednostki samorządu terytorialnego do przekazania dofinansowania, po spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1, na konto świadczeniodawcy realizującego zlecenie w ciągu 10 dni od dnia otrzymania dokumentów. Zgodnie zaś z § 14 rozporządzenia podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z przywołanych przepisów wynika, że pozytywne rozpatrzenie wniosku złożonego wraz z wymaganymi dokumentami skutkuje tym, że właściwa jednostka samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania, zaś w przypadku negatywnego załatwienia wniosku - informacja sporządzona w oparciu o § 12 ust. 3b rozporządzenia kończy postępowanie dotyczące przyznania dofinansowania. W przywołanym rozporządzeniu expressis verbis nie przewidziano możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Niemniej jednak, zgodnie z orzecznictwem w prawie administracyjnym obowiązuje domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej w przypadku wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia w drodze decyzji administracyjnej. W zakresie pomocy w postaci dofinansowania ze środków PFRON Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wyrażał już konsekwentne stanowisko, że odmowa dofinansowania likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych spełnia minimalne wymogi przewidziane dla decyzji administracyjnej, która podlega kontroli administracyjnej w trybie postępowania odwoławczego (patrz np. wyroki z dnia 11 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 1090/09, 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I GSK 303/18, 9 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 2048/19 i 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 1787/18, I GSK 1788/18 i I GSK 1789/18 - dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto dodać, że nie ma dostatecznych podstaw, by uznać, aby tego rodzaju odmowa przyznania pomocy finansowej stanowiła inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem wskazane w tym przepisie przejawy działania organów administracji nie mają funkcji kreacyjnej, nie tworzą nowych stanów prawnych; ich rolą i funkcją może być stwierdzenie istnienia uprawnień lub obowiązków powstałych np. ex lege czy wynikających wprost z przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II GSK 2566/21, dostępny jw.). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przedstawione poglądy orzecznictwa w pełni podziela. Skoro zatem odmowa dofinansowania, o którym mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d przywołanej ustawy (wyrażona przez właściwy organ w formie informacji pisemnej) powinna być kwalifikowana jako decyzja administracyjna, która podlega instancyjnej kontroli administracyjnej, to tym bardziej należy opowiedzieć się za uznaniem za taką decyzję rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, którego przedmiotem jest odebranie wcześniej przyznanego uprawnienia w zakresie dofinansowania ze środków PFRON. Za takim stanowiskiem przemawia również konieczność zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi w art. 45 ust. 1 Konstytucji, a ponadto brak wskazania w przepisach przywołanej ustawy, jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy, jaką przybiera pozbawienie osoby niepełnosprawnej dotychczas przyznanego uprawnienia (dofinansowania), wcześniej zakomunikowanego stronie w formie informacji wskazanej w § 12 ust. 3b tego rozporządzenia. Z tych wszystkich powodów należy przyjąć, że wyrażone w formie pisemnej odebranie (cofnięcie) takiego uprawnienia jest decyzją administracyjną z wszelkimi tego konsekwencjami proceduralnymi, począwszy od możliwości wniesienia od niej odwołania do właściwego organu drugiej instancji. Potwierdzeniem dla powyższego jest także art. 66 tejże ustawy, który stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Przepis ten daje zatem możliwość zastosowania w omawianych sprawach art. 104 § 1 k.p.a., według którego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy tym ponownie warto przypomnieć - za stanowiskiem wyrażonym w uchwale NSA z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 1/12 (pkt 3.2. uzasadnienia uchwały) przywołanym w wyroku NSA z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 2048/19 (dostępnym jw.), że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze przyjmuje się, iż w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest bowiem konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). W takiej sytuacji tym bardziej konieczne jest zagwarantowanie wnioskodawcy możliwości wszczęcia skutecznej kontroli administracyjnej w trybie instancyjnym, której przedmiotem powinna być ocena, czy właściwy organ w sposób zgodny z prawem skorzystał z przysługujących mu kompetencji. W szczególności zaś to, czy należycie zbadał wniosek osoby ubiegającej się o pomoc finansową z PFRON pod kątem zaistnienia przewidzianych prawem przesłanek przyznania pomocy, a w tym dopuszczalności i zasadności cofnięcia wcześniej przyznanego dofinansowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odebrania osobie niepełnosprawnej przyznanego dofinansowania w zakresie likwidacji barier w komunikowaniu się powinno nastąpić w formie decyzji, którą strona może kwestionować w drodze odwołania, a następnie w skardze do sądu administracyjnego. Ponadto trzeba podkreślić, że wbrew stanowisku Kolegium przedmiotowe pismo Zastępcy Dyrektora PCPR w P. z dnia 6 maja 2022 r. zawiera wszystkie wymagane elementy, aby kwalifikować je jako decyzję administracyjną. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżonego pisma nie można uznać za decyzję administracyjną, gdyż "nie zostało wydane przez uprawniony organ ani z upoważnienia uprawnionego organu, jakim jest Starosta Powiatu [...]", a skoro nie jest decyzją, to nie ma możliwości wniesienia od niego odwołania. Tymczasem zadania powiatu dotyczące m.in. dofinansowania, o którym mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, realizowane są przez powiatowe centra pomocy rodzinie (art. 35a ust. 2 pkt 1). Tego rodzaju instytucje stanowią jednostki organizacyjne powiatu wykonujące zadania z zakresu pomocy społecznej, co wprost wynika z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.). Natomiast w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości powiatu decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika (art. 112 ust. 5 tej ustawy). Stwierdzenie, że pismo nie zostało wydane przez uprawniony organ ani z upoważnienia uprawnionego organu zostało poczynione bez jakiegokolwiek odniesienia się do przywołanych przepisów, w szczególności art. 112 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, jak i do stanu faktycznego sprawy (organ II instancji nie wyjaśnił, że zbadał, czy Zastępca Dyrektora PCPR w P. dysponował stosownym upoważnieniem). Poza tym ewentualne ustalenie, że Zastępca Dyrektora PCPR w P. nie miał upoważnienia do wydania decyzji w omawianym przedmiocie nie oznacza, że kwestionowany w drodze odwołania akt nie ma charakteru decyzji jako pozbawiony jednego z koniecznych jej elementów. Takie stanowisko byłoby sprzeczne z treścią art. 107 pkt 8 k.p.a. Uchybienie polegające na podpisaniu decyzji przez pracownika urzędu organu, który nie miał do tego upoważnienia, może być bowiem rozważane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie jako okoliczność sprawiająca, że podpisany w ten sposób akt nie jest decyzją administracyjną (por. wyżej przywołany wyrok NSA z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 2048/19). Podsumowując, nieprawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zakwestionowane przez skarżącego pismo-informacja w sprawie dofinansowania nie stanowi decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu wydany w tym zakresie akt, stanowiący w istocie decyzję, podlega kontroli w trybie odwoławczym. Z tych względów należało uznać, że skarżone postanowienie, w którym stwierdzono niedopuszczalność wniesionego odwołania, zostało wydane z naruszeniem art. 134 k.p.a., jak i przepisów art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a. Niewątpliwie też zastosowanie instytucji stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w takim stanie faktycznym i prawnym wskazywało na naruszenie zasad: 1) praworządności (art. 7 k.p.a.), zasady wzbudzania zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu i wynikających z niej wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). W szczególności, prowadząc postępowanie odwoławcze, organ II instancji przyjmie, że kwestionowane pismo Zastępcy Dyrektora PCPR w P. z dnia 6 maja 2022 r. spełnia minimalne wymagania dla uznania go za decyzję administracyjną, gdyż zawiera takie niezbędne elementy decyzji określone w art. 107 § 1 k.p.a., jak oznaczenie organu i adresata, podpis osoby wydającej decyzję, datę jej wydania - a przede wszystkim rozstrzygnięcie. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które niewątpliwe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro zdeterminowało formalny charakter jej rozstrzygnięcia, konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Końcowo Sąd jeszcze wyjaśnia, że nie rozpoznał wniosku ustanowionego z urzędu pełnomocnika strony o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego (wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2023 r.), ponieważ stosownie do art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, a zatem za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powinno zapaść w odrębnym postanowieniu.