IV SA/Po 117/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skarg M.P. i Z.B. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 07 lipca 2009 r. nr LVIII/757/V/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. M.P. oraz Z.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 07 lipca 2009 r.Nr LVIII/757/V/2009. Zaskarżonym aktem, wydanym na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Rataje- Łacina" część B w Poznaniu, po stwierdzeniu zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania"- uchwała Nr XXXI/299/V/2008. Skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały, zarzucili jej naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych polegającym na nie zamieszczeniu na uchwale podpisu organu wydającego akt; art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 64, art. 94 zd. 1 Konstytucji oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1, 5, 7 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie władztwa planistycznego i ustalenie przeznaczenia działek oznaczonych ewidencyjnie numerami [...],[...],[...] ark. [...] obręb C , położonych w Poznaniu przy ul. [...] w sposób naruszający prawo własności oraz z naruszeniem wymagań ładu przestrzennego, tj. ukształtowaniem przestrzeni nietworzącej harmonijnej całości oraz nieuwzględniającej w uporządkowanych relacjach wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kom pozy cyjno-estetycznych; art. 17 i 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie procedury uchwalania planu, w szczególności na nie uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień, oraz nie wydaniu odrębnej uchwały w przedmiocie zgodności planu ze studium oraz istnieniu niezgodności pomiędzy tymi uchwałami. Skarżący podnieśli, że są właścicielami działek oznaczonych ewidencyjnie numerami: [...],[...],[...] i [...], ark. [...], obręb C , położonych w Poznaniu przy ul. [...] Na przedmiotowej nieruchomości do lutego 2009 r. usytuowany był parking, który został przez Skarżących zamknięty w związku z całkowitą nieopłacalnością prowadzenia w tym miejscu takiej działalności gospodarczej. Stopień zapełnienia parkingu wynosił, bowiem w latach 2006-2009 średnio około 5 samochodów dziennie na 300 miejsc parkingowych, przy czym większość klientów stanowili goście [...]. W chwili obecnej [...] wygospodarował na swoim terenie i oferuje swoim gościom 60 miejsc parkingowych. Dodatkowo przy ul. [...], naprzeciw działek należących do Skarżącego, w 2005 r. został wybudowany parking na 150 stanowisk na potrzeby klientów [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie działek należących do Skarżącego powstał także kompleks biurowy składający się z pięciu budynków wybudowanych przez [...], przy których także wydzielono miejsca parkingowe. W konsekwencji Skarżący zaplanował wykorzystanie swoich działek dla celów zespołu zabudowy biurowej. W tym celu złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie w tym zakresie zostało jednak umorzone w związku z wejściem w życie kwestionowanej w niniejszej skardze uchwały. Na mocy powyższej uchwały przeznaczono należącą do Skarżących nieruchomość na parking. W § 46 załącznika nr 2 do uchwały negatywnie rozpatrzono złożone przez Skarżącego uwagi do planu. Jak wynika z dalszej części skargi skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, pismem z dnia 10 listopada 2009 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały. W odpowiedzi Prezydent Miasta Poznania pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. odmówił uwzględnienia żądania. Skarżący podnieśli, iż przeznaczenie gruntu należącego do Skarżącego na parking oraz drogę wewnętrzną nie ma żadnego uzasadnienia z punktu widzenia interesu prywatnego, jak i interesu publicznego, a Miasto Poznań nie przeprowadziło przed uchwaleniem planu jakichkolwiek analiz i badań, których przedmiotem byłoby ustalenie zapotrzebowania na miejsca parkingowe w tym rejonie. W ocenie Skarżących ilość miejsc parkingowych w analizowanym rejonie w sposób znaczący i na dziesiątki lat przekracza rzeczywiste zapotrzebowanie społeczno-gospodarcze. Z treści zaskarżonej uchwały nie wynika również, dla jakich celów wyznaczono na przedmiotowej nieruchomości drogę wewnętrzną. Skarżący podkreślili również, że podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu (...) poprzedzać powinna uchwała w sprawie stwierdzenia zgodności planu ze studium. Taka odrębna uchwała w niniejszej sprawie nie została wydana, a stwierdzenie zgodności ze studium nastąpiło w § 1 kwestionowanego aktu. Nadto wskazano, iż każda uchwała rady gminy winna zawierać podpis organu, a zatem podpisy wszystkich radnych wchodzących w jej skład. Kompetencje przewodniczącego, jako jednego z członków tego organu kolegialnego, wyczerpują się, zgodnie z wolą samego ustawodawcy, wyłącznie do organizowania pracy rady, a osoba piastująca tę funkcję nie jest upoważniona do samodzielnego podpisania uchwały rady gminy. W konsekwencji Skarżący uznali, iż art. 20 ust. 1 pkt 6 uchwały nr X/50/IV/2003 Rady Miasta Poznania z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta Poznania, zgodnie, z którym uchwała Rady zawiera podpis Przewodniczącego jest niezgodny z przepisem wyższego rzędu, tj. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając argumentacji skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, iż w myśl z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak, więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEK nr 315977). Dochowanie przywołanych wymogów formalnych: wezwanie do usunięcia naruszenia oraz wniesienie skargi w ustawowym terminie, są okolicznościami bezspornymi w tej sprawie. Przenosząc powyższe, ogólne rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.- dalej upzp) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Powołany przepis stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze, będącego aktem prawa miejscowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Gmina z mocy ustawy (art. 4 ust. 1 upzp) posiada uprawnienia do samodzielnego ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów, a w swoich działaniach ograniczona jest tylko przez normy prawa materialnego. Pozostaje oczywistym, że uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane, co oznacza, że prawnie wadliwymi będą nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Takich naruszeń ani nadużyć Sąd orzekający w niniejszej sprawie się nie dopatrzył. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 upzp, w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 71). Odnosząc się w tym miejscu do nieuprawnionego zdaniem skarżących podpisania uchwały przez Przewodniczącego Rady Miasta Poznania, wskazać należy, iż zadania i kompetencje przewodniczącego rady i jego zastępców określa po części ustawa samorządowa (art. 19 i 20 u.s.g.), a po części statut gminy lub regulamin rady. Przewodniczącemu rady gminy jako organowi wewnętrznemu rady przysługuje w sprawach o charakterze publicznoprawnym uprawnienie do reprezentowania rady na zewnątrz. Rada gminy (miasta) jako organ kolegialny swoją wolę wyraża w formie uchwały, przy czym zasady podpisywania uchwały określa regulamin gminy. Zasadą jest, że uchwałę podpisuje przewodniczący rady gminy lub jego wiceprzewodniczący. Stanowisko to dominuje w orzecznictwie. "Jeżeli uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady miasta wyrażony w formie pisemnej, to nie tylko uchwała, lecz także jej uzasadnienie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego"- patrz wyrok NSA dnia 06 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1667/06). Rada gminy jest organem kolegialnym, wyrażającym swoją wolę w formie uchwały, przy czym podmioty uprawnione do podpisywania uchwały w imieniu rady gminy (miasta) określa regulamin rady. Zasadą jest, że uchwałę podpisuje przewodniczący rady lub wiceprzewodniczący rady. Częścią integralną uchwały jest sporządzone do niej uzasadnienie, wyjaśniające powody podjętej uchwały przez kolegialny organ gminy. Jeżeli zatem uchwała zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne jako przejaw woli rady gminy w formie pisemnej, to nie tylko uchwała, ale również jej uzasadnianie wymaga podpisania przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu. W przeciwnym razie brak podpisu na uzasadnieniu do uchwały, jako integralnej jej części powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż jest ono wyrazem woli organu, a zatem nie ma waloru uzasadnienia stanowiska rady gminy- por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 555/06. Treść § 45 ust 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych. (Dz. U. z 1999 r. Nr 112. poz. 1319) przesądza o tym, iż protokoły sesji rady gminy, posiedzeń komisji, a także akty tych organów (uchwały, postanowienia, opinie itp.) sporządza się i ewidencjonuje według zasad ustalonych przez radę gminy. Art. 20 ust. 1 pkt 6 Statutu Miasta Poznania (uchwała NrX/50/IV/2003 Rady Miasta Poznania z dnia 18 lutego 2003 r.) stanowi, że uchwały Rady Miasta podpisuje Przewodniczący Rady Miasta. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 20 upzp przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie albowiem w ocenie Skarżących Rada Miasta powinna podjąć oddzielną uchwałę o zgodności projektu planu zagospodarowania ze studium, przed uchwaleniem planu, co jednak nie nastąpiło, a stwierdzenie zgodności treści studium z treścią projektu planu zawarte zostało w części wstępnej uchwały. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że dokonanie oceny zgodności planu ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie uchwale odrębnej poprzedzającej uchwałę o planie, skutkuje nieważnością planu. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, iż redakcja przepisu art. 20 ust, 1 ww. ustawy wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas, gdy rada gminy - tak jak w niniejszym przypadku - ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan. Zakładając nawet, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a niepoprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkując nieważnością podjętego planu. Przemawia za tym zarówno brzmienie art. 10 ust. 1 ww. ustawy nie przewidując wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 ustawy zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu. Jeżeli zatem w sprawie rozpoznawanej dokonano oceny zgodności aktów planistycznych, o których mowa, tyle że uczyniono to w uchwale plan ten podejmującej, a nie odrębną uchwałą, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności planu w żądanym zakresie i z tego powodu. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1627/07). Zarzut naruszenia w toku opracowania planu art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nie uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień i nic sporządzeniu wymaganej przez art. 46 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - strategicznej oceny oddziaływania na środowisko również nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż skarżący nie wyjaśnił, jakich uzgodnień nie uzyskał jego zdaniem organ sporządzający projekt planu. Stosownie do ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący mogli się zapoznać z dokumentacją planistyczną i stwierdzić, czy i jakich uzgodnień nie uzyskano. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, Prezydent Miasta Poznania rozpatrzył uwagi wniesione przez Skarżących do projektu przedmiotowego planu (k. 4 akt adm.), wskazując, że wniesione uwagi nie mogą zostać uwzględnione podając przy tym uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu fakt zamieszczenia listy uwag wraz informacją o sposobie ich rozstrzygnięcia w załączniku do wskazanego rozporządzenia nie świadczy o tym, iż uwagi wnoszone przez osoby kwestionujące ustalenia przyjęte w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu nie zostały należycie rozpatrzone. Zgodnie z art. 19 ust. 1 upzp, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Powołany przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter proceduralny. Jego treść w zestawieniu z punktami 12-14 art. 17 tej ustawy, w świetle, których prezydent miasta: - rozpatruje uwagi wniesione do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, - wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia, - przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, wskazuje na to, że powtórzenie procedury planistycznej w niezbędnym zakresie ma miejsce, jeżeli to rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym jej do uchwalenia przez prezydenta miasta projekcie planu miejscowego, na przykład ze względu na uwzględnienie uwag nieuwzględnionych przez prezydenta miasta. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, uwagi dotyczące terenu, na którym znajdują się nieruchomości skarżących nie zostały uwzględnione przez Radę Miasta Poznania. W tej sytuacji nie można mówić o istotnym naruszeniu trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Te okoliczności dodatkowo potwierdzają, że strony miały prawo czynnego udziału w postępowaniu planistycznym, zatem ich prawa - jako właścicieli działek znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą- były respektowane. Dalej należy wskazać, odnosząc się do zarzutów merytorycznych dotyczących zasadności przeznaczenia terenu, na którym znajdują się działki skarżącego, że, już na etapie rozpatrywania uwag skarżących Organ wskazał przesłanki merytoryczne uzasadniające przyjęte w planie rozwiązania projektowe. W szczególności wskazano, iż; obecnie na przedmiotowym terenie jest zlokalizowany płatny parking, oraz elementy sieci ciepłowniczej (2c x 508), energetycznej, wodociągowej i telekomunikacyjnej; 2) funkcja parkingu została dla części terenu zachowana ponieważ jego parametry oraz zlokalizowane elementy .sieci i obowiązujące od niej strefy uniemożliwiają lokalizację budynków, a w kontekście terenów rekreacyjnych Malty i organizowanych w ich ramach imprez masowych jest uzasadniona, co potwierdzają poczynione w trakcie prac nad planem obserwacje. Organ słusznie wskazał, iż z uwagi na istniejące sieci infrastruktury technicznej niemożliwa jest lokalizacja zabudowy na działkach skarżącego. Ponadto Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Poznania przewiduje poszerzenie ul. [...] ([...]). Linia rozgraniczająca dla drogi klasy głównej ([...]) jest tożsama z przyjęta linią w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania. Poszerzenie (o ok. 16,0 m - 20,0 m) wynika z zaprojektowania przekroju ulicy w sposób poprawiający niebezpieczeństwo, w tym dodatkowych pasów ruchu dla pojazdów skręcających oraz rozdzielenia kierunków ruchu pozwalających na zapewnienie pieszym i rowerzystom tzw. azyli między pasami ruchu w przeciwnych kierunkach, a także zaprojektowania bezpiecznego chodnika odsuniętego od jezdni na odległość zgodną z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto, zgodnie z § 7. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Miejskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 430) szerokość w liniach rozgraniczających ulicy [...], jako ulicy klasy głównej o przekroju czteropasowym, Hir powinna być mniejsza niż 35 m. Ponadto w Studium w punkcie 8.8 "Parkowanie pojazdów samochodowych" istnieje zapis: "uznaje się potrzebę wyznaczenia ogólnodostępnych parkingów dla autobusów turystycznych wskazując istniejące parkingi przy ul. [...]. W reasumpcji należy stwierdzić, iż zaskarżona uchwała została podjęta w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stąd brak podstaw do wyeliminowania spornego aktu z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie, tylko naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, które związane byłoby z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, nakłada obowiązek uwzględnienia skargi. Obowiązek taki nie wystąpił w rozpoznawanej sprawie Na marginesie wspomnieć można, że uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego z reguły powoduje konflikt interesów. Uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczać na realizację celów lokalnych i regionalnych, czy też krajowych również grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych, bowiem w tej mierze brak jest ustawowych ograniczeń. W szczególności zakaz taki nie wynika z przepisów Konstytucji RP, które, pomimo że chronią prawo własności, równocześnie dopuszczają możliwość wywłaszczenia tego prawa. W świetle poczynionych powyżej rozważań należy stwierdzić, że chociaż ustalenia planu naruszają interes prawny skarżących, jako właścicieli nieruchomości, znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organy gminy działały, bowiem w granicach przyznanych im uprawnień i uprawnień tych nie nadużyły. W konsekwencji także najbardziej ogólne z postawionych w skardze zarzutów, to jest zarzuty dotyczące naruszenia art. 2, 7, 8 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są niezasadne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.