IV SA/Po 1192/18

. Sygn. akt IV SA/Po 1192/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Święciechowa z dnia 28 czerwca 2018 r. nr XLIV/342/2018 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Strzyżewice gmina Święciechowa zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/115/2004 z dnia 13.10.2004 w granicach określonych na załączniku graficznym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy Święciechowa na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Uchwałą nr XLIV/342/2018 z dnia 28 czerwca 2018 roku Rada Gminy Święciechowa uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Strzyżewice gmina Święciechowa zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/115/2004 z dnia 13.10.2004 w granicach określonych na załączniku graficznym. Powyższą uchwałę podjęto na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 5 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: u.p.z.p.), w związku z uchwałą nr XXIV/183/2016 Rady Gminy Święciechowa z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Strzyżewice gmina Święciechowa zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/115/2004 z dnia 13.10.2004 w granicach określonych na załączniku graficznym. Uchwała została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 6 lipca 2018 roku. Wojewoda Wielkopolski reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie przedmiotowego planu naruszającego ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Święciechowa, - art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej: rozporządzeniem) poprzez brak jednoznaczności ustaleń pomiędzy treścią przedmiotowego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego a stanowiącym jego załącznik rysunku planu, - § 9 ust. 1 rozporządzenia poprzez zawarcie niewłaściwych oznaczeń graficznych na rysunku planu. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że w odniesieniu do przedmiotowego planu stwierdzić należy, że następujące ustalenia dla terenów 1.MN, 2.1.MN, 2.2.MN, 2.3.MN, 2.4.MN i 2.5.MN zawarte w przepisie § 14 przedmiotowej uchwały: - ust. 1 pkt 2 lit. b - maksymalna powierzchnia zabudowy 40%, - ust. 1 pkt 2 lit. d - minimalny udział procentowy terenu biologicznie czynnego 40%, - ust. 1 pkt 4 lit. a - minimalna liczba miejsc do parkowania dla samochodów osobowych na każdy budynek mieszkalny jednorodzinny jednolokalowy - 1 stanowisko postojowe w tym garaż, oraz ustalenia dla terenów 3.MN, 4.MN, 5.MN, 6.MN, 7.MN, 8.MN i 9MN zawarte w przepisie § 14 uchwały: - ust. 2 pkt 2 lit. b - maksymalna powierzchnia zabudowy 40%, - ust. 2 pkt 2 lit. d - minimalny udział procentowy terenu biologicznie czynnego 30%, - ust. 2 pkt 4 lit. a - minimalna liczba miejsc do parkowania dla samochodów osobowych na każdy budynek mieszkalny jednorodzinny jednolokalowy - 1 stanowisko postojowe w tym garaż, a także ustalenia dla terenów 10.MN/U i 11.MN/U zawarte w przepisie § 14 uchwały: - ust. 3 pkt 2 lit. a minimalna powierzchnia działki - 600 m2 , - ust. 3 pkt 2 lit. b - maksymalna powierzchnia zabudowy 50%, - ust. 3 pkt 2 lit. d - minimalny udział procentowy terenu biologicznie czynnego 20%, - ust. 2 pkt 4 lit. a - minimalna liczba miejsc do parkowania dla samochodów osobowych na każdy budynek mieszkalny jednorodzinny jednolokalowy - 1 stanowisko postojowe w tym garaż, - ust. 2 pkt 4 lit. c - minimalna liczba miejsc do parkowania dla samochodów osobowych - 1 stanowisko postojowe na każde 200 m2 powierzchni usługowej w budynkach usługowych w zabudowie wolnostojącej, jak również ustalenia dla terenu 12.P/U zawarte w przepisie § 14 uchwały: - ust. 4 pkt 2 lit. a minimalna powierzchnia działki - 600 m2, - ust. 4 pkt 2 lit. b - maksymalna powierzchnia zabudowy 55%, - ust. 4 pkt 2 lit. d - minimalny udział procentowy terenu biologicznie czynnego 20%, - ust. 4 pkt 4 lit. a - minimalna liczba miejsc do parkowania dla samochodów osobowych - 1 stanowisko postojowe na każde 200 m2 powierzchni produkcyjnej lub usługowej, naruszają ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Święciechowa (uchwała nr XXXV/263/2017 Rady Gminy Święciechowa z dnia 26 października 2017 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Święciechowa zatwierdzonego uchwałą Nr VII/58/99 Rady Gminy Święciechowa z dnia 30 sierpnia 1999 roku zmienionego Uchwałą Nr VII/49/2007 Rady Gminy Święciechowa z dnia 5 czerwca 2007 roku, Uchwałą Nr XXVII/192/2009 Rady Gminy Święciechowa z dnia 27 listopada 2009 roku, Uchwałą Nr V/38/2011 Rady Gminy Święciechowa z dnia 31 marca 2011 roku i Uchwałą Nr XXXIII/267/2014 Rady Gminy Święciechowa z dnia 29 kwietnia 2014 roku): dalej studium. Na wyrysie z wymienionego studium, stanowiącym obligatoryjny element rysunku planu tereny objęte planem wchodzą w skład terenu oznaczonego symbolem Mn - teren zabudowy mieszkaniowej o dominującej zabudowie jednorodzinnej, w obrębie którego obowiązują wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania określone w tabeli na stronie 83 studium: - maksymalny procent zabudowy 30% dla zabudowy wolnostojącej i 40% dla zabudowy bliźniaczej (obydwie formy zabudowy zostały dopuszczone w planie), - minimalny udział terenu biologicznie czynnego 60% dla zabudowy wolnostojącej i 40% dla zabudowy bliźniaczej, - minimum 2 miejsca postojowe na jedno mieszkanie w tym garaż. W ramach terenu oznaczonego w studium symbolem Mn wydzielono w planie tereny MN/U i P/U, dla których obowiązują wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania określone w tabeli na stronach 84 i 85 studium: - minimalna wielkość działki budowlanej 800 m2 dla MnU i 1000 m2 dla P/U, - maksymalny procent zabudowy MnU 50% i dla zabudowy P/U 70%, - minimalny udział terenu biologicznie czynnego 20% dla zabudowy MnU i 10% dla zabudowy P/U, - minimum 1 miejsce postojowe na 50,0 m2 powierzchni usługowej dla MnU i minimum 1 miejsce postojowe na każde 100,0 m2 powierzchni dla P/U. Zgodnie z brzmieniem studium pkt 1.2.1. na stronie 82 przeznaczenie terenów, przyjmuje się postulowaną minimalną wielkość działki budowlanej, minimalny udział powierzchni terenu biologicznie czynnego, maksymalną wysokość zabudowy. Dalej na stronie 87 studium ustalono, że w obrębie każdego przeznaczenia terenów obowiązują wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania. Zatem brak jest podstaw uznania, że na przedmiotowych terenach możliwe jest ustalenie w planie miejscowym innych niż określone w studium parametrów zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreśla się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia ustaleń studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma natomiast stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. II OSK 466/11 z dnia 19 maja 2011 r.). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że o ile zapisy studium wskazują na postulowany charakter parametru dotyczącego powierzchni biologicznie czynnej, o tyle maksymalna powierzchnia zabudowy i ilość miejsc postojowych stanowią obowiązujące wskaźniki zagospodarowania i użytkowania terenu. W powyższym świetle przedmiotowe uchybienie stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Wojewoda wskazał także, że ustalenie zawarte w przepisie § 14 ust. 2 pkt 5 lit. j tiret trzecie zaskarżonej uchwały w zakresie lokalizacji nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie 8.MN w odległości 12,0 m od granic jednostki z południową granicą terenu objętego planem nie wynika z rysunku planu, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały. Również ustalenia z § 14 ust. 2 pkt 5 lit. k tiret pierwsze i drugie w zakresie lokalizacji nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie 9.MN w odległości 6,0 m od granic jednostki z jednostką 31.Z/It i 5,0 m od granic z jednostką 30.KDW (dla części terenu) nie wynikają z rysunku planu, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały. Ponadto organ nadzoru podniósł także, że w przepisie § 8 ust. 6 uchwały ustalono przeznaczenie pod drogi wewnętrzne 17.KDW - 30.KDW. Zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia tereny komunikacji - dróg wewnętrznych oznacza się kolorem jasnoszarym, a nie kolorem białym, którym oznacza się tereny dróg publicznych. Rada Gminy Święciechowa reprezentowana przez wójta w odpowiedzi na skargę podzieliła stanowisko skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W świetle art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Wielkopolski w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g. Dalej należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy przywołać art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W przepisie tym przewidziano dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08). Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2016, 9 wyd., teza 4 do art. 28). Po drugie, w art. 28 u.p.z.p. przewidziano przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 maja 2009 r. II OSK 1778/08). Należy podkreślić, że Wojewoda Wielkopolski w skardze zawarł zarzuty dotyczące zawartości aktu i naruszenia przezeń ustaleń studium, nie kwestionując trybu sporządzania zaskarżonej uchwały. Rozpoznawana skarga jest pierwszą skargą do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę. Rodzi to obowiązek skontrolowania trybu sporządzenia miejscowego planu (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 38/11; WSA w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1153/12; WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 835/12 – CBOSA). Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżony plan został uchwalony z zachowaniem procedury określonej w art. 17 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów i wniosków skargi, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że podziela stanowisko skarżącego i organu. Jak podkreślił w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie II OSK 1429/17 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny sporządzenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi jeden z etapów tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy, ale nie jest aktem prawa miejscowego, jednak zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z art. 10 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p. oraz § 4, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) już na tym etapie następuje przeznaczenie (w ramach wydzielonych granic) określonego terenu na konkretne funkcje inwestycyjne, jak również dla tego terenu następuje określenie maksymalnych i minimalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych. Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy określa zatem strukturę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej. Z uwagi na to, że studium jest jedynie aktem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy jego ustalenia powinny określać ogólne postanowienia tej polityki, co ma podlegać doprecyzowaniu, ale dopiero na etapie sporządzania - w oparciu o takie studium - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można więc z całą pewnością stwierdzić, że ustalenia studium zawierają konkretne rozwiązania planistyczne, choć niewątpliwie w wymiarze ogólnym jego charakteru może przesądzać o sposobie przeznaczenia danego terenu. Dodatkowo zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. powinien być także spełniony obowiązek zgodności postanowień planu miejscowego z ustaleniami studium, a co najmniej wynikający z art. 20 ust. 1 ustawy obowiązek nienaruszenia ustaleń studium. Zatem w dużej mierze od stopnia uszczegółowienia ustaleń zawartych w studium - ale jako ogólnych kierunków polityki przestrzennej - będzie zależało to, w jakim stopniu właściwy organ władzy publicznej będzie związany jego ustaleniami przy uchwalaniu miejscowego planu. Należy mieć na względzie, że w tym zakresie ustawodawca posłużył się dwoma pojęciami "zgodności" uchwalonego planu ze studium oraz "nienaruszeniem ustaleń studium", co oznacza właśnie silniejszy stopień związania, niż we wcześniej używanych terminach "spójność", czy "niesprzeczność" sprzed nowelizacji ustawy z 2010 r. (por. H. Izdebski, I. Zachariasz: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, op. cit., s. 193 i n.; oraz wyroki NSA: z 7 maja 2008 r., II OSK 114/08; z 27 września 2007 r., II OSK 1028/07). Ów silniejszy stopień związania ustaleniami studium będzie jednak zależny w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza zatem stopień związania, co powoduje, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego (por. wyrok NSA z 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2473/12). W ramach tego władztwa organ gminy nie może wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium. Z powyższego wywodu wynika, że realizacja ustaleń studium następuje przez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia mają nie naruszać ustaleń studium (art. 20 ust. 1 ustawy). Zatem ustalenia studium są w tym znaczeniu wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów (art. 9 ust. 4 ustawy). Plany te nie mogą naruszać ustaleń studium. Dlatego zasadne jest stwierdzenie, że instrumentarium prawne przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składa się na swego rodzaju system, w którym studium, jako akt o wyższym stopniu ogólności od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno organy władzy publicznej, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 sierpnia 2013 r., II SA/Go 432/13). W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinno się zatem postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Chodzi o to, aby granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego miały być jak najbardziej ze sobą zbieżne (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., II OSK 1825/12; z 11 września 2012 r., II OSK 1408/12; z 15 listopada 2011 r., II OSK 2080/11; wyrok WSA w Krakowie z 12 września 2012 r., II SA/Kr 834/12; wyrok WSA w Olsztynie z 27 listopada 2012 r., II SA/Ol 199/12). W ocenie Sądu Rada, uchwalając zaskarżony plan, wyszła poza ustalenia wynikające ze studium zmieniając parametry i wskaźniki urbanistyczne ustalone w studium. Podkreślić tu trzeba, że te nieuprawnione zmiany dotyczą wszystkich terenów zabudowy (MN, MN/U, PU) objętych planem. W stosunku do wszystkich terenów oznaczonych symbolem MN przyjęto (uwzględniając dopuszczenie zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej) sprzeczne ze studium: wskaźniki maksymalnej powierzchni zabudowy działki, minimalnego udziału procentowego powierzchni terenu biologicznie czynnego oraz minimalnej liczby miejsc do parkowania dla samochodów osobowych. W stosunku do terenów oznaczonych symbolami 10.MN/U i 11MN/U oraz 12P/U przyjęto sprzeczne ze studium wskaźniki minimalnej powierzchni działki i minimalnej liczby miejsc do parkowania dla samochodów osobowych. W odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 8 MN oraz 9 MN zaskarżona uchwała zawiera także błędne zapisy co do usytuowania nieprzekraczalnych linii zabudowy. § 14 ust. 2 pkt 5 lit. j tiret trzecie uchwały przewiduje lokalizację nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 8.MN w odległości 12,0 m od granic jednostki z południową granicą terenu objętego planem, podczas gdy z rysunku wynika, że teren ten nie graniczy z południową granicą terenu objętego planem, lecz – na południu – z terenem oznaczonym symbolem 30.KDW. Podobnie § 14 ust. 2 pkt 5 lit. k tiret pierwsze stanowi o nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie 9.MN w odległości 6,0 m od granic jednostki z jednostką 31.Z/It, z którą teren ten nie graniczy (w południowo-zachodnim krańcu graniczy z nieoznaczonym terenem drogi (30.KDW ?). Tiret drugie przewiduje natomiast odległość 5,0 m od granic z jednostką 30.KDW, która jest na rysunku zachowana wzdłuż zachodniej granicy terenu 9.MN. W opisanym wyżej fragmencie południowo-zachodnim terenu 9.MN nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega natomiast w odległości 6 m od granicy tego terenu z drogą. W tym zakresie ustalenia części tekstowej planu nie znajdują odzwierciedlenia na jego rysunku. Ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzenia planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały w całości lub w części (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 486/10 ( CBOSA). Zasadny jest także zarzut wojewody odnośnie oznaczenia na rysunku planu terenu dróg wewnętrznych kolorem białym zamiast – prawidłowo – jasnoszarym i naruszenia tym samym § 9 ust. 1 rozporządzenia. Okoliczność, że rada gminy stwierdzi w uchwale zgodność planu ze studium nie wyłącza obowiązku sądu administracyjnego przeprowadzenia kontroli, czy plan miejscowy rzeczywiście jest zgodny z ustaleniami studium. W niniejszej sprawie kontrola ta prowadzi do wniosku o braku takiej zgodności. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy powinien być zgodny z ustaleniami studium. Naruszenie tej zasady skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności planu. Analiza zapisów zaskarżonej uchwały i podniesionych wobec nich zarzutów prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna i konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Jedynie znikoma część terenów objętych planem wolna jest od powyżej opisanych wadliwości. Z powyżej wskazanych powodów, Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w pkt 1 wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyło się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia ([...] zł).