IV SA/Po 1231/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2011 r.) Burmistrz Miasta i Gminy W. (dalej Burmistrz albo organ I instancji), na podstawie art. 71, 72 ust. 1 pkt 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 80 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej ustawa o udostępnianiu informacji bądź udiś) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie placu składowego węgla kamiennego i miału węglowego na działce nr geod. [...] w miejscowości O. oraz prowadzeniu usług w zakresie sprzedaży kopalnych surowców energetycznych. Określając warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji organ I instancji postanowił w szczególności, że: 1) plac składowania surowców należy ogrodzić od strony północnej, wschodniej i południowej płotem pełnym o wysokości nie mniejszej niż 3,5 m, 2) teren realizacji inwestycji należy ogrodzić od strony północnej, wschodniej i południowej płotem pełnym o wysokości nie mniejszej niż 2,2 m, 3) wzdłuż ww. ogrodzeń należy wykonać pas zieleni izolacyjnej, wykorzystując do tego rozwinięte okazy roślinności zimozielonej wysokiej, 4) ścieki bytowe, do czasu oddania do użytkowania sieci kanalizacji sanitarnej należy odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a po jego zapełnieniu zapewnić ich wywóz do oczyszczalni ścieków, 5) należy utwardzić powierzchnię placu składowego węgla kamiennego i miału węglowego, 6) odpady należy magazynować selektywnie w wydzielonych miejscach w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami, 7) eksploatację zakładu, w tym ruch kołowy należy ograniczyć jedynie do pory dziennej, tj. od godz. 600 do 2200, 8) w fazie realizacji przedsięwzięcia przy prowadzeniu prac ziemnych i budowlanych należy ograniczyć uciążliwości dla terenów sąsiednich powodowane hałasem i pracą sprzętu, 9) poziom hałasu emitowanego z planowanego przedsięwzięcia należy dostosować do dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826 ze zm.), 10) należy ograniczyć do minimum emisję zanieczyszczeń do atmosfery. Organ I instancji nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto podaniem K. Sz. (dalej Wnioskodawca albo Inwestor) z [...] listopada 2010 r. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Dnia [...] lutego 2011 r. wnioskodawca przedstawił raport sporządzony przez Biuro Rzeczoznawstwa i Ekonomii Środowiska C. z siedzibą w Ś. W. Zgodnie z art. 77 ust. 1 udiś, warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. i zaopiniowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. (dalej Powiatowy Inspektor). Planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie utwardzonego placu składowego węgla kamiennego oraz miału węglowego o powierzchni [...] m2 i prowadzenia usług w zakresie ich sprzedaży. Surowce ze względu na wartość energetyczną i asortyment składowane będą w osobnych boksach betonowych, do których dostęp będzie tylko z jednej strony. Materiały układane będą w pryzmy o kształcie graniastosłupa lub stożka o wysokości nie większej niż 2,5 m. Plac składowy zostanie ogrodzony płotem betonowym pełnym o wysokości ok. 3,5 m. Wzdłuż granic działki wykonany zostanie płot betonowy o wysokości ok. 2,2 m. Między ww. ogrodzeniami zrealizowane zostaną nasadzenia zieleni zimozielonej. Inwestor zakłada wjazd średnio jednego pojazdu ciężarowego na teren inwestycji na dobę. Faza eksploatacji przedsięwzięcia będzie się wiązać z emisją substancji zanieczyszczających, głównie pyłu do powietrza. Ścieki z urządzeń sanitarnych odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego. Wody opadowe i roztopowe odprowadzane będą powierzchniowo do gruntu. Odpady powstające na terenie zakładu gromadzone będą w pojemnikach i następnie przekazywane zewnętrznym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwiania. Inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.). Odnosząc się do uwag zgłaszanych w toku postępowania przez mieszkańców sąsiednich nieruchomości, Burmistrz wyjaśnił, że przedstawione w raporcie oddziaływania na środowisko (dalej Raport) rozwiązania mające na celu zminimalizowanie oddziaływania owej inwestycji stanowią skuteczne metody, zapewniające dotrzymanie standardów jakości środowiska. Rozwiązania w postaci płotów betonowych o wysokościach 2,2 m i 3,5 m, a także planowane i istniejące nasadzenia zieleni, zminimalizują oddziaływanie związane z emisjami do powietrza (pyłu), a także stanowić będą ekrany akustyczne, co w połączeniu z niewielkim obciążeniem terenu transportem ciężkim (1 pojazd w ciągu pory dnia) zapewni dotrzymanie akustycznych standardów jakości środowiska. Stronom postępowania, przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 kpa zapewniono możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powyższej możliwości strony nie zgłosiły uwag w niniejszej sprawie. Ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosownych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 udiś pod warunkiem, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (k. 144-150 akt Burmistrza). Odwołanie od decyzji z [...] lipca 2011 r. wniósł J. S. (dalej Odwołujący albo Skarżący), reprezentowany przez fachowych pełnomocników procesowych – radców prawnych, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi i instancji. W uzasadnieniu Odwołujący zarzucił Burmistrzowi bezkrytyczne przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko. Zarówno podmiot sporządzający raport, jak i organ wydający decyzję nie ustalili, jakiego gruntu sprawa dotyczy. We W. 2009 r. na działce stanowiącej przedmiot inwestycji pozyskano drewno na podstawie uproszczonego planu urządzenia lasu. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 28 W. 2009 r. o lasach (tj. Dz.U. 2011, nr 12, poz. 59 ze zm., dalej ustawa o lasach) uproszczone plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Zatem z informacji zawartej w raporcie wnosić można, że rzeczony grunt jest gruntem leśnym, który podlega przepisom ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ I instancji nie ustalił również, czy dla obszaru nie objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalone zostało studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, a jeżeli tak to jakie jest w nim przewidziane przeznaczenie działki. Odwołujący zwrócił również uwagę na nieprawdziwość ustaleń przyjętych w raporcie, dotyczących opisu terenu działki na której ma powstać planowana inwestycja. Już od roku składowany jest na niej gruz. Co więcej, mimo że postępowanie w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało zakończone, Inwestor już rozpoczął roboty budowlane w postaci ściągnięcia humusu i utwardzania powierzchni (na działce pojawiły się maszyny budowlane). Zdaniem Odwołującego, lokalizacji placu składowego węgla kamiennego przeczy brak drogi dojazdowej oraz istniejąca i nowo powstająca infrastruktura hotelowa w najbliższej okolicy. Znajdująca się na działce nr [...] droga dojazdowa stanowi w rzeczywistości pieszo-jezdnię, przeznaczoną dla pieszych, rowerzystów i samochodów osobowych, a nie dla ciężkiego sprzętu służącego do transportu węgla. Odwołujący zwrócił poza tym uwagę na zagrożenie powstania uciążliwości związanych z pyłem węglowym i natężeniem hałasu, którym nie zapobiegną niewystarczające zabezpieczenia przewidziane w decyzji z [...] lipca 2011 r. (k. 39-44 akt SKO). Tożsamej treści odwołanie pismem z [...] sierpnia 2011 r. wniósł R. W. (k. 45-49 akt SKO). Decyzją z dnia [...] wrzesnia 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej SKO albo Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3, ust. 2, art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2011 r. W ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem SKO było także sprawdzenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego wykazano, że planowana działalność nie będzie stanowiła zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska. W toku postępowania dokonano prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na obszar Natura 2000. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zasadnym było wydanie przez organ I instancji środowiskowych uwarunkowań dla realizacji ww. przedsięwzięcia. SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 80 ust. 1 udiś sprzeciw społeczeństwa nie może być jedyną podstawą do wydania decyzji środowiskowej. Kolegium nie znalazło podstaw do uznania jakoby przedstawiony przez Wnioskodawcę raport był nierzetelny. Burmistrz ocenił treść przedłożonego dokumentu pod względem zgodności z przepisami prawa i stanem faktycznym. Odnosząc się do zarzutu nienałożenia na Inwestora przez organ I instancji obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia SKO stwierdziło, że jest on chybiony. Decyzja o przeprowadzeniu ww. analizy jest bowiem decyzją uznaniową. Odnosząc się do zarzutów dotyczących charakteru gruntu inwestycyjnego, wzmożonego ruchu komunikacyjnego i rozpoczętych robót budowlanych Kolegium stwierdziło, że są one przedwczesne. Ocena możliwości i sposobu wybudowania przedmiotowego przedsięwzięcia i jego zgodności z przepisami prawa odbywa się w toku postępowania prowadzącego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. To samo dotyczy oceny, czy istnieje potrzeba przekształcenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Na obecnym etapie sprawy organ I instancji, wydając decyzję środowiskową słusznie uznał, że planowana inwestycja nie narusza przepisów dotyczących ochrony środowiska i nie będzie stanowić zagrożenia dla ludzi oraz dla środowiska. Na terenie, na którym planowana jest inwestycja, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, na które powołują się Odwołujący, nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy odmowy dopuszczenia przedsięwzięć inwestycyjnych do realizacji. Sprawy związane z ewentualnym pogorszeniem stanu środowiska na nieruchomościach Odwołujących należą do materii prawa cywilnego, a nie administracyjnego, gdyż oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko nie jest szkodliwe i mieści się w dopuszczalnych przez prawo normach (k. 53, 63-72 akt SKO). Pismem z [...] listopada 2011 r. J. S., reprezentowany przez fachowych pełnomocników procesowych, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) na decyzję z [...] września 2011 r. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, skutkującym zaniechaniem ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie tego, że działka nr [...] w zasadniczej części stanowi grunt leśny i pominięciem okoliczności, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o lasach, właściciel tego gruntu obowiązany jest do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na tym gruncie w ciągu 5 lat od usunięcia drzewostanu, to jest do roku 2014, 2) art. 62 i art. 82 ust. 1 pkt 1 b) udiś, przez pominięcie przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalania środowiskowych uwarunkowań okoliczności, że przedsięwzięcie zlokalizowane ma być na gruncie leśnym, a nadto kłóci się z dotychczasowym sposobem zagospodarowania okolicy, jak również przez uznanie za nieistotną dla oceny oddziaływania i ustalenia warunków środowiskowych okoliczności, że oceniane przedsięwzięcie prowadzi do znacznego wzmożenia ruchu komunikacyjnego i powstania uciążliwych immisji w postaci pyłu węglowego, co powoduje istotne pogorszenia warunków życia mieszkańców. Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO z [...] września 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu Skarżący, nawiązując do złożonego odwołania od decyzji z [...] lipca 2011 r. podkreślił, że działka nr [...] składa się w zasadniczej części z gruntów leśnych (0.3993 ha) a w pozostałej części z gruntów rolnych (0.0476 ha) i terenów mieszkaniowych (0.1835 ha). Skarżący kwestionując pogląd wyrażony przez Kolegium podkreślił, że kwestia tego, czy grunt na którym planowana jest inwestycja jest gruntem leśnym, ma znaczenie nie tylko dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz również dla ustalenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia. Przemawia za tym brzmienie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 62 i art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. c udiś. Skoro według ustawy, okoliczność lokalizacji inwestycji na obszarze leśnym brana jest pod uwagę przy ocenie, czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, oznacza to, że sam ustawodawca uznał, że lokalizacja inwestycji na obszarze leśnym ma znaczenie dla tej oceny. Lokalizacja przedsięwzięcia na działce, bez uwzględnienia faktu, że działka ta jest lasem, stanowi realne zagrożenie dla gospodarki leśnej i środowiska, którego las jest ważnym komponentem. W dalszej części uzasadnienia Skarżący zwrócił uwagę na uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości związane z funkcjonowaniem węgla kamiennego i miału węglowego (k. 4-11 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 16-17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie była decyzja z [...] września 2011 r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie toczące się w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie placu składowego węgla kamiennego i miału węglowego na działce nr geod. [...], położonej w miejscowości O. oraz prowadzeniu usług w zakresie sprzedaży kopalnianych surowców energetycznych. Badając legalność tych aktów administracyjnych i poprzedzającego ich wydanie postępowania, Sąd podzielił ustalenia faktyczne organów obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą poniższych rozważań. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 udiś). Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (wyrok NSA z: 22.4.2010 r., II OSK 696/09, Lex nr 618302; 30.6. 2010 r., II OSK 988/09, Lex nr 706965). Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę, stanowiąc etap poprzedzający postępowanie w powyższym zakresie. Wynika to expressis verbis z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 udiś. Rozpoczęcie realizacji inwestycji nie czyni przy tym bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację określonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (wyrok NSA z 26.11.2008 r., II OSK 1481/07, Lex nr 746221). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 udiś dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 udiś), która dnia 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 4 przywołanego rozporządzenia, do postępowań wszczętych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ wyżej wskazane rozporządzenie weszło w życie 15 listopada 2010 r., a podanie o wszczęcie niniejszego postępowania zostało wniesione przez Inwestora dnia 9 listopada 2010 r. (k. 33 akt Burmistrza), organ I instancji prawidłowo zastosował § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zgodnie z którym przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 udiś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 udiś. Art. 63 ust. 1 stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Burmistrz postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] stycznia 2011 r.; k. 76-79 akt Burmistrza), trafnie stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 udiś rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy Raportu, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego dnia 21 lutego 2011 r. przez Inwestora (k. 88 akt Burmistrza), który organy obu instancji prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu Burmistrza z [...] stycznia 2011 r. i odpowiadający w pełni wymogom art. 66 udiś. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, określając w sposób szczegółowy jego warunki, nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10 udiś (k. 131-136 akt Burmistrza). Opinią sanitarną z [...] marca 2011 r. nr [...], Powiatowy Inspektor zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (k. 128-130 akt Burmistrza). Analizując owo postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa, Sąd doszedł do przekonania, że Burmistrz należycie wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 udiś, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowo przeprowadzono postępowanie z udziałem społeczeństwa. Nadto Burmistrz doręczył dnia [...] marca 2011 r. J. S., na Jego prośbę, odpis Raportu (k. 104-108 akt Burmistrza). Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy planowanego przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Na jej podstawie nie dochodzi do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele prowadzenia działalności gospodarczej. W Raporcie dotyczącym oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko wskazano, że teren działki, na którym ma zostać zlokalizowane przedsięwzięcie, nie przedstawia z przyrodniczego punktu widzenia większej wartości. Brak jest na nim miejsc stałego bytowania zwierząt, cennych obiektów przyrodniczych i form ochrony przyrody. Nie zachodzi konieczność usunięcia drzew lub krzewów, które mogłyby kolidować z planowaną inwestycją. Na terenie zakładu nie istnieje i nie jest projektowany obszar Natura 2000. Na terenie planowanej inwestycji nie występują obiekty zabytkowe oraz zasoby przyrodnicze podlegające ochronie. Żaden z argumentów podnoszonych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, nie prowadzi do odmiennych ustaleń. Skarżący nie przedstawił dowodu w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę, posiadającą odpowiednią wiedzę (wyrok NSA z 23.2.2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego "Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz" Presscom sp. z o.o. 2009 s. 179). Raport jest dokumentem, podlegającym ocenie, a sporządzenie go nie zwalania organu uzgadniającego od czynienia własnych w tym zakresie ustaleń, zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych (odpowiednio- wyrok WSA w Warszawie z: 13.4.2007 r., IV SA/Wa 2206/06; 6.4.2007 r., IV SA/Wa 127/07). Organy obu instancji oceniając sporządzony Raport pod względem zupełności i prawidłowości, prawidłowo podzieliły jego ustalenia w omawianym zakresie, nie dopuszczając się naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji, w tym w szczególności art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b udiś. Za niezasadny należało uznać zarzut Skarżącego dotyczący niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji nie obligują organów administracji publicznej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do ustalania przeznaczenia nieruchomości na której ma być realizowane określone przedsięwzięcie, tylko – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy - rodzaju i miejsca jego realizacji, warunków wykorzystania terenu oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a-c udiś). Organy obu instancji poczyniły we wskazanym powyżej zakresie ustalenia faktyczne w sposób logiczny i wyczerpujący. Nie ulega wątpliwości, że las jest ważnym komponentem środowiska i należy do zasobów naturalnych, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b (w skardze – s. 5 - omyłkowo wskazano "art. 82 ust. 1 pkt 1a") udiś. Jednakże norma dekodowana z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b udiś musi być postrzegana przez kontekst całej tej jednostki redakcyjnej, w której mowa o tym, że "...właściwy organ: 1) określa:...b) warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych...". Właściwy organ winien zatem w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określić warunki wykorzystania terenu w zakresie, w jakim szczególnej ochrony wymaga np. cenny las bukowy czy dębowy, rozumiany jako grunt pokryty roślinnością leśną, nie zaś grunt, na którym w trybie prawem przewidzianym (art. 19 ust. 2 ustawy o lasach), drzewa zostały wycięte przed wszczęciem sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Błędnie Skarżący wywodzi z art. 62 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b udiś, art. 13 ust. 1 ustawy o lasach i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) normę prawną, która w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, nakładałaby na organy administracji publicznej obowiązek czynienia dalszych ustaleń w tej materii. Skarżący zdaje się postrzegać obowiązek z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach jako obowiązek bezwzględny i wprost rzutujący na postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy tymczasem o ewentualnym tym obowiązku, jak i o możliwej zmianie lasu na użytek rolny, rozstrzyga się w odrębnym trybie (wyrok WSA w Olsztynie z 25.9.2009 r., II SA/Ol 724/09, akceptowany przez B. Rakoczego "Ustawa o lasach. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 76-77 uw. 3, 4). Problematyka dotycząca kształtowania ładu przestrzennego, w tym m. in. zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stanowi przedmiot badania w ramach decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), a nie postępowania kontrolowanego w niniejszej sprawie. Obszary górskie lub leśne, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 b) udiś, dotyczą znaczących obszarów (np. krain geograficznych), na których znajdują się poszczególne działki, a nie niewielkiej działki położonej na obszarze nizinnym Pojezierza Wielkopolskiego, w której w ewidencji gruntów jako grunt leśny wpisano 0.3993 ha (k. 6, 8, 13 akt sądowych). Organy obu instancji w prawidłowy sposób oceniły, stosownie do art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a udiś, bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi. W decyzji z [...] lipca 2011 r. organ I instancji ustanowił konkretne warunki pomniejszające uciążliwość planowanego przedsięwzięcia dla najbliższego otoczenia, ustanawiając obowiązek ogrodzenia placu składowania surowców oraz samego terenu realizacji inwestycji pełnymi płotami od strony północnej, wschodniej i południowej, stworzenia pasu zieleni izolacyjnej, ograniczenia eksploatacji zakładu jedynie do pory dziennej, tj. od godz. 6oo do 22oo, dostosowania poziomu hałasu emitowanego z planowanego przedsięwzięcia do dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826 z ze zm.). Ewentualna zwiększona ilość emisji pyłu węglowego bądź przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, winno stać się przedmiotem badania właściwych organów administracji publicznej na wypadek jej rzeczywistego wystąpienia, w oparciu o przepisy odrębne (w szczególności na podstawie art. 298 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska j.t. Dz.U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), w odrębnych postępowaniach. W sytuacji, gdy nie jest ona przewidywana na podstawie parametrów wskazanych przez Inwestora i przyjętych przez organy obu instancji, trudno skutecznie czynić zarzut Kolegium i Burmistrzowi braku uwzględnienia prawdopodobieństwa jej wystąpienia. Kolegium trafnie zauważyło w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2011 r., że jeżeli oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko mieści się w dopuszczalnych przez prawo normach, ewentualne spory związane z zakłócaniem korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę winny stanowić przedmiot rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym. Sąd miał również na uwadze, że zgodnie z art. 79 ust. 1 udiś, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszym postępowania udział społeczeństwa w postępowaniu został należycie zapewniony. Skarżący miał zapewniony czynny udział zarówno w postępowaniu przed organem I, jak i II instancji. Twierdzenia Skarżącego zostały częściowo uwzględnione w decyzji z [...] lipca 2011 r. przez określenie szczegółowych warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji inwestycji i eksploatacji działki. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270, dalej ppsa). MZ