IV SA/Po 133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] SA z siedzibą w [...] na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę w całości IV SA/Po 133/16 UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Turku decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] stwierdził u A. F. chorobę zawodową narządu słuchu - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367) - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych". Podstawą rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej oraz wywiad epidemiologiczny, zgodnie z którym u A. F., zatrudnionego ostatnio jako maszynista kolei górniczej na odkrywce, stwierdzono obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3kHz. Organ wskazał, że po przeprowadzeniu analizy przebiegu pracy zawodowej stwierdzono, że A. F. w latach 1980-1983 pracował w Przedsiębiorstwie [...] na stanowisku ślusarza. Od [...] sierpnia 1983r. do [...] listopada 2012r. zatrudniony był w [...] Kopalnia [...]na stanowiskach: 1. [...].08.1983r. - [...].07.1990r. - mechanik maszyn i urządzeń górniczych na odkrywce-Oddział Robót Energetyczno-Maszynowych - IRM (SOWI) (brak danych o narażeniu), 2. [...].08.1990r. - [...].01.1991r. - ślusarz/robotnik torowy - Oddział Kolei Górniczej (brak danych o narażeniu), 3. [...].02.1991r. - [...].09.1992r. - urlop bezpłatny, 4. [...].10.1992r. - [...].07.1993r. - ślusarz/robotnik torowy - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 8 l-84dB(A), [...].08.1993r. - [...].11.1993r. - pomocnik maszynisty-Oddział Kolei Górniczej, (poziom hałasu 78-83dB(A), 5. [...].12.1993r. - [...].11.1994r. - mechanik maszyn i urządzeń górniczych na odkrywce - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 78-83dB(A), 6. [...].12.1994r. - [...].03.1996r. - maszynista elektrowozu - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 78-85dB(A), 7. [...].04.1996r.- [...].11.2012r. - maszynista kolei górniczej na odkrywce - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 87-97dB(A). Organ wskazał, że do obowiązków pracowników zatrudnionych na stanowisku robotnik torowy należy w szczególności: wykonywanie prac związanych z bieżącym utrzymaniem nawierzchni torowej, wymiana i zbrojenie pojedynczych szyn, wymiana podkładów, podbijanie torów, konserwacja przytwierdzeń szynowych, bieżące utrzymanie rozjazdów kolejowych oraz utrzymanie w sprawności rozjazdów i przejazdów w okresie zimy. Prace wykonywane na otwartej przestrzeni. Równoważny poziom hałasu wyznaczony dla pracowników zatrudnionych w brygadzie remontowej torów wynosił 81dB/A/, natomiast pracowników brygady remontowej obsługujących również przez 4 godziny w ciągu zmiany roboczej podbijaki wibracyjne, wynosił 84dB/AA. Praca na stanowisku maszynisty kolei górniczej oraz pomocnika maszynisty polega na przewozie urobku węgla brunatnego z załadowni odkrywek kopalni "[...]" do elektrowni "[...]" oraz pracach manewrowych i jeździe pociągiem roboczym. Praca ta wymaga dużej koncentracji uwagi w związku z wykonywaną obsługą pociągu. Na obsługę składają się czynności: - jazda elektrowozem, używanie sygnałów dźwiękowych, załadunek i rozładunek węgla, oczekiwanie na załadunek rozładunek. Podczas jazdy, załadunku i wyładunku pociągu oraz czasu oczekiwania poziom hałasu nie przekracza 80dB/A/. Średni czas tych czynności to 475 minut na zmianę. Podczas używania sygnału dźwiękowego poziom hałasu osiąga 94-102dB/A/. Średni czas używania sygnału to 5 minut na zmianę. Poziomy ekspozycji odniesione do 8 godzinnego czasu pracy dla maszynisty kolei górniczej nie przekraczały Najwyższego Dopuszczalnego Natężenia hałasu tj. 85dB/A/ i wynosiły one dla różnych elektrowozów od 78 do 83dB/A/, lokomotyw spalinowych od 78 do 84dB/A/), lokomotyw elektrycznych od 81 do 82dB/A/), oraz wózka motorowego [...]. Praca maszynistów kolei górniczej obsługujących podbijarkę torową [...] (poziom ekspozycji odniesiony do 8 godzinnego czasu pracy wynosił 87-97dB/A/) polega na wykonywaniu prac związanych z utrzymaniem podłoża i nawierzchni w ramach napraw głównych i bieżących toru. Wyniki pomiarów hałasu wykonane w latach 2006-2009 na stanowisku pracy A. F. - operatora podbijarki AlOC wynosiły 97dB/A. Pracownicy zatrudnieni na stanowisku maszynisty kolei górniczej na odkrywce wykonujący czynności operatora podbijarki AlOC, w celu zminimalizowania narażenia na hałas, wyposażeni byli w ochronniki słuchu typu H7A o zakresie tłumienia od 14,5 do 35,8dB. Ponadto, zgodnie z opracowanym przez oddział kolei górniczej [...] programem działań organizacyjno-technicznych ograniczających narażenie na hałas oraz kartą oceny ryzyka zawodowego, stosowano przerwy w pracy, ograniczenie czasu pracy oraz rotację operatorów na stanowiskach pracy. Odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Turku z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] złożyła [...] Kopalnia [...] S.A. z siedzibą w [...] (zwana również: "skarżącą"). Decyzji zarzucono w szczególności: 1. naruszenie § 8 ust. 1 i ust, 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u A. F. bez wszechstronnego wyjaśnienia i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 40 § 2 k.p.a. oraz 7 i 77 k.p.a. poprzez: a) nie doręczenie pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie przez [...] Kopalnia [...] S.A wszystkich pism procesowych, b) nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w zakresie związku przyczynowego pomiędzy zdiagnozowanym u A. F. ubytkiem słuchu a wykonywaną przez niego w przedsiębiorstwie pracą, c) przekroczenie przez organ dokonujący oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zasady swobodnej oceny dowodów, d) nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie badań w jednostce orzeczniczej II stopnia jaką jest Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, e) nie wyjaśnienie okoliczności nagłego pogorszenia się słuchu u A. F. od momentu zaprzestania przez niego pracy w [...] Kopalni [...] S.A. oraz nie ustalenie czym był on spowodowany, 3. naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie wystąpienie o opinię do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, w sytuacji gdy orzeczenie lekarskie nr [...]wydane przez [...] w Koninie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości oraz bez przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia, a istnieją uzasadnione wątpliwości co do istnienia związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym u A. F. ubytkiem słuchu a wykonywaną przez niego pracą, 4. naruszenie pkt 21 załącznika do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez stwierdzenie u A. F. po upływie dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Mając na uwadze powyższe [...] Kopalnia [...] S.A. z siedzibą w Turku wniosła o: 1. doręczenie pełnomocnikowi ustanowionemu przez [...] Kopalnię [...] SA. wszelkich pism procesowych, 2. przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia związku przyczynowego pomiędzy zdiagnozowanym u A. F. ubytkiem słuchu a wykonywaną przez niego pracą wyjaśniając wątpliwości wskazane szczegółowo w uzasadnieniu odwołania, poprzez jego uzupełnienie, 3. wyjaśnienie okoliczności nagłego pogorszenia się słuchu u A. F. po zaprzestaniu przez niego pracy w [...] Kopalni [...] S.A. oraz ustalenie czym był on spowodowany, 4. wystąpienie o przeprowadzenie badań i wydanie opinii przez Instytut Medycyny Pracy w [...], ponieważ orzeczenie lekarskie nr [...] zawiera lakoniczne stwierdzenie bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, jak również bez przekonywującego i dostępnego dla stron uzasadnienia w sytuacji gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do istnienia związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym u A. F. znacznym ubytkiem słuchu a narażeniem go na czynniki szkodliwe, jak również ustalenie wpływu na powyższy związek czasu który upłynął od momentu zaprzestania przez niego pracy. Nie został wyjaśniony także wpływ wieku A. F. na stwierdzony u niego ubytek słuchu, 5. dokonanie ponownej oceny uzupełnionego materiału dowodowego w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, kierując się m.in. zasadami logiki i doświadczenia życiowego, 6. uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej u A. F. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Turku przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Wielkopolskiemu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, wnosząc o nieuwzględnienie odwołania. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Turku z dnia [...] października 2015 r. znak: [...]. Organ odwoławczy wskazał, że A. F. w czasie całego okresu zatrudnienia w [...] Kopalnia [...] S.A. pracował w narażeniu na hałas, w tym hałas ponadnormatywny, co potwierdzają wyniki pomiarów natężenia hałasu, z których wynika, iż równoważny poziom hałasu wynosił do 102 dB(A). Wobec powyższego kwestia narażenia zawodowego na czynnik szkodliwy - hałas, w tym ponadnormatywny zdaniem organu jest bezsporna i nie wymaga uzupełnienia. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie wydane zostało orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w [...] Ośrodek w [...] w przeprowadzonych badaniach audiologicznych (audiometria tonalna progowa i nadprogowa, audiometria impedancyjna z badaniem odruchu strzemiączkowego) stwierdziło u A. F. obustronny niedosłuch typu czuciowo-nerwowego o średnim ubytku słuchu: ucho prawe - 45dB, ucho lewe - 46,7 dB. Warunkiem do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu jest stwierdzenie obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz oraz udokumentowane narażenie zawodowe na hałas. W ocenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w [...] Ośrodek w [...] obydwa te warunki zostały spełnione. W opinii lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia sformułowano jednoznaczne wnioski o rozpoznaniu u A. F. choroby zawodowej narządu słuchu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. (Dz. U. z 2013r., poz. 1367) w sprawie chorób zawodowych. Organ stwierdził, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Turku zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) ustalił z należytą starannością stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie przebiegu pracy zawodowej oraz narażenia zawodowego A. F. Prowadzone postępowanie potwierdziło narażenie zawodowe A. F. na hałas, w tym hałas ponadnormatywny. Organ I instancji zgodnie z art. 80 k.p.a. dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów oraz zaprezentował swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji. Organ podkreślił specyfikę postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organy te nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt IIOSK 335/10). Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania (etiologii). Ocena opinii lekarskiej dokonywana przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się do badania ich pod względem formalnym, czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonująco uzasadnione. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że wobec ustaleń wynikających z przeprowadzonego wywiadu epidemiologicznego oraz na podstawie wydanej opinii lekarskiej jednostki orzeczniczej biorącej udział w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym, a także subsumcji całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem treści rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, należało uznać za zasadne orzeczenie wydane przez organ I instancji stwierdzające u A. F. chorobę zawodową. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] Kopalnia [...] S.A., wniosła skargę na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak: [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Turku znak: [...] z dnia [...] października 2015 r. Skarżąca wskazując zarzuty tożsame z podniesionymi w odwołaniu (z wyjątkiem zarzutu zawartego w pkt 4 odwołania, tj. naruszenie pkt. 21 załącznika do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez stwierdzenie u A. F. po upływie dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym) i wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenie od Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu na rzecz [...] Kopalnia [...] S.A. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarnego w Poznaniu wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a organ podtrzymuje argumentację przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi w całości, zwracając uwagę, iż zarzuty skargi stanowią ponowienie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014r., poz. 1502 ze zm.), dalej "Kodeks pracy", za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, zwłaszcza z jej rodzajem i charakterem oraz sposobem wykonywania. Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała Rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013r., poz. 1367). Rozporządzenie to określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na postawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: 1. rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia; 2. stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ inspekcji sanitarnej zobowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że u byłego pracownika [...] Kopalnia [...]S.A. w [...] – A. F. stwierdzono schorzenie, tj. obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Zgodnie z orzeczeniem lekarskim z [...] marca 2015r., nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej u A. F. stwierdzono obustronny niedosłuch typu czuciowo-nerwowego o średnim ubytku słuchu: ucho prawe – 45 dB, ucho lewe – 46,7 dB, próba SiSi (1 kHz) ucho prawe – 30%m ucho lewe – 25%; (2 kHz) ucho prawe – 35 %, ucho lewe – 40%, audiometria impedancyjna tympanogram typu A po stronie prawej, typu C po stronie lewej, objaw Metza dodatni. Powyższe schorzenie ujęte jest pod pozycją 21 załącznika stanowiącego wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowych – do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz.U.z 2013r. poz. 1367). Przedmiotem sporu jest natomiast kwestia, czy powyższe schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo ze sposobem wykonywania pracy przez uczestnika w [...] Kopalnia [...] S.A. w [...]. W toku postępowania administracyjnego organy inspekcji sanitarnej ustaliły, że pracownik A. F. był zatrudniony od [...] sierpnia 1983r. do [...] listopada 2012r. w [...] Kopalnia [...] na stanowiskach: 1. [...].08.1983r. - [...].07.1990r. - mechanik maszyn i urządzeń górniczych na odkrywce-Oddział Robót Energetyczno-Maszynowych - IRM (SOWI) (brak danych o narażeniu), 2. [...].08.1990r. - [...].01.1991r. - ślusarz/robotnik torowy - Oddział Kolei Górniczej (brak danych o narażeniu), 3. [...].02.1991r. - [...].09.1992r. - urlop bezpłatny, 4. [...].10.1992r. - [...].07.1993r. - ślusarz/robotnik torowy - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 8 l-84dB(A), 5. [...].08.1993r. - [...].11.1993r. - pomocnik maszynisty - Oddział Kolei Górniczej, (poziom hałasu 78-83dB(A), 6. [...].12.1993r. - [...].11.1994r. - mechanik maszyn i urządzeń górniczych na odkrywce - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 78-83dB(A), 7. [...].12.1994r. - [...].03.1996r. - maszynista elektrowozu - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 78-85dB(A), 8. [...].04.1996r.- [...].11.2012r.- maszynista kolei górniczej na odkrywce - Oddział Kolei Górniczej (poziom hałasu 87-97dB(A). Zatrudnienie A. F. trwało do [...] listopada 2012 r. i miał on wówczas [...] lata. Zgłoszenie choroby zawodowej nastąpiło [...] listopada 2014 r., a postępowanie wszczęto [...] kwietnia 2015 r. Na żądanie organów inspekcji sanitarnej skarżąca przedstawiła wyniki pomiarów hałasu na stanowiskach pracy, karty oceny ryzyka zawodowego, wyniki badań audiometrycznych, zaświadczenia z poradni otolaryngologicznej. Wśród dokumentów przesłanych przez skarżącą brak jest danych o charakterystyce narażenia i wyników pomiarów z okresu zatrudnienia A. F. od [...] sierpnia 1983r. do [...] września 1992r. W świetle powyższych ustaleń poczynionych w oparciu o dokumentację dostarczoną przez skarżącą niezrozumiałym jest zarzut, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób wszechstronny. Organy inspekcji sanitarnej otrzymały od skarżącej zarówno informację o zajmowanych stanowiskach jak i pomiarach hałasu na nich występujące. Należy zauważyć, że to na skarżącej spoczywał obowiązek dostarczenia pełnej dokumentacji pracownika w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że zgodnie z wynikami pomiarów natężenia hałasu (k. [...] -[...] akt administracyjnych) A. F. pracował w narażeniu na hałas (w tym hałas ponadnormatywny). Równoważny poziom hałasu wynosił do 102 dB(A), w związku z czym kwestia narażenia zawodowego na czynnik szkodliwy jakim jest hałas jest bezsporna i nie wymaga uzupełnienia. Wydane w kontrolowanej sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, którą organ prowadzący postępowanie jest związany. Organ prowadzący sprawę, której przedmiotem jest istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nie jest uprawniony do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzący do odmiennego rozpoznania schorzenia, czy też jego wykluczenia. Związanie organu wydanym przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczeniem w sprawie chorób zawodowych wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika (czy byłego pracownika) kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (vide: wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok NSA z 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2237/14). Wbrew stanowisku skarżącej, brak jest podstaw do kwestionowania wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskiego, a postępowanie organów w ocenie Sądu w niczym nie uchybia przepisom art. 7 i 77 k.p.a. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. i zaniechanie przez organy ponownego badania medycznego byłego pracownika przez inną jednostkę medyczną. Rozporządzenie RM z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przewiduje udział jednostki orzeczniczej II stopnia wówczas gdy treść orzeczenia lekarskiego kwestionuje pracownik (były pracownik) § 7, bądź z inicjatywy organu I instancji, gdy uzna, że materiał dowodowy o którym mowa w § 8 ust. 1 jest niewystarczający. W ocenie Sądu argument skarżącej, wskazujący konieczność przeprowadzenia dodatkowe badania z uwagi na to, że w niniejszej sprawie niedosłuch pracownika w słabszym uchu wynosi 45dB, czyli wartość graniczną niezbędną do uznania wystąpienia choroby zawodowej jest zarzutem bezzasadnym. Ustawodawca określił granicę na minimum 45dB. Niedosłuch pracownika znajduje się w tej granicy i nie ma żadnych podstaw, by z tego powodu podważać wynik badania. Granica została konkretnie określona w przepisach na 45dB, natomiast brak jest uregulowań nakazujących powtarzanie badań w sytuacji, gdy ich wynik kształtuje się na dolnej granicy wyznaczonej skali. W kontrolowanej sprawie organ oceniał [...]-letnią pracę związaną z narażeniem zawodowym na hałas oraz dysponował jednoznacznym orzeczeniem lekarskim nr [...] zawierającym prawidłowe uzasadnienie. W niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnych w Gliwicach z 28 października 2015 r. sygn. akt IV SA/GL 183/15, że współistnienie czynników pozazawodowych – (w kontrolowanym przypadku wiek) przy uznanym przez organy narażeniu zawodowym, występującym przez kilkadziesiąt lat pracy – nie jest wystarczające do wzruszenia domniemania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Zdaniem Sądu dokonana przez ograny inspekcji sanitarnej ocena zgromadzonych środków dowodowych nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcia zasługują na akceptację. Sąd za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący niedoręczania pism pełnomocnikowi skarżącej. Organ faktycznie adresując pisma i decyzje nie wskazywał imienia i nazwiska pełnomocnika, jednak adres do doręczeń był taki jak wskazano w odwołaniu, czyli "[...]". W tych okolicznościach uznać należy, iż wiedzę o toku postępowania w sprawie, w tym o wydaniu decyzji przez organy obu instancji, równocześnie ze skarżącą uzyskał także pełnomocnik skarżącej. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy powyższe naruszenie nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania i nie spowodowało to dla strony żadnych negatywnych skutków. Inna sytuacja byłaby, kiedy adres pełnomocnika byłby inny niż adres strony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014r., sygn. I SA/Wa 1845/13, CBOSA). Zarzut skarżącej wskazujący na opóźnienie doręczeń pism pełnomocnikowi z uwagi na ilość przychodzącej korespondencji do spółki oraz zasady funkcjonowania kancelarii ogólnej jest bezzasadny, ponieważ kwestia właściwej organizacji i sprawności odbioru korespondencji zależy wyłącznie od spółki. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę [...] Kopalni [...] S.A. z siedzibą w [...] należało oddalić. MZ