IV SA/Po 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 kwietnia 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi I.S.-W. na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za bezpodstawne i w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i ze skargi A. W. na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za bezpodstawne i w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżone postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. nakazuje ściągnąć od W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu) kwotę (...) złotych (...) tytułem zwrotu nieuiszczonych wpisów sądowych Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...), działając na podstawie art. 18, 119 i art. 121 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn, zm.), W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia (...) r., nr (...) w sprawie nałożenia na I.S.- W.grzywny w celu przymuszenia w wysokości (...) zł. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...), działając na podstawie art. 18, 119 i art. 121 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn, zm.), W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia (...) r., nr (...) w sprawie nałożenia na A. W. grzywny w celu przymuszenia w wysokości (...) zł. To rozstrzygnięcie zostało powzięte w wyniku postanowienia z dnia (...) r. prostującego pierwotne brzmienie postanowienia j.w. dotyczącego A. W. gdzie w miejsce słów "uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia" wpisano słowa "utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie". Skarga na to postanowienie stanowi przedmiot odrębnej sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż w związku z pismem z dnia (...) r. przychodni rodzinnej "F." Z. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Z. o uchylaniu się p. I. S.-W. od obowiązku szczepień ochronnych u swojej córki Z.W. ur. (...)r. i ponownej informacji w tej sprawie w dniu (...) r. – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. (dalej PPIS) wezwał pp W. do osobistego stawiennictwa celem pouczenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wszczął postępowanie administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie PPIS pismem z dnia (...) r. nr (...) wystosował upomnienie do rodziców dziecka informując o obowiązku wykonania szczepień w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia. Ponieważ pp W. nie wykonali szczepień i nie zgłosili się do przychodni, PPIS wystawił tytuły wykonawcze z dnia (...) r.. nr (...) odnośnie I. S.-W. i nr (...) odnośnie A.W., a także wydał postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia po (...) zł na każdego z nich (odpowiednio nr (...) i nr (...)). Zarówno tytuły wykonawcze jak i postanowienia o nałożeniu grzywny zawierały prawidłowe pouczenia o możliwości odwołania się. Zarówno A. W. jak i I. S.-W. wnieśli zażalenia na postanowienia PPIS nr (...) i nr (...) wnosząc o ich uchylenie, obciążenie PPIS kosztami postępowania i wstrzymanie wykonania egzekucji. Zarzucili naruszenie art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 30, 31, 32, 47, 48, 72, 79, 80 i 82 Konstytucji i art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W zażaleniu podnieśli, iż wykonanie obowiązku szczepienia zabezpieczone jest możliwością wydania decyzji, a nawet zastosowania przymusu administracyjnego tylko w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej , co nie miało miejsca. Podtrzymali także swoje stanowisko z wcześniejszych pism odnośnie faktu, iż posiadają swobodę wyboru czy szczepić swoje dziecko, gdyż ponoszą za niego odpowiedzialność, a władze epidemiologiczne nie prowadzą monitoringu skutków ubocznych szczepień. Zaznaczyli też, że mając na względzie dobro ich dziecka poddadzą go szczepieniom w najbardziej korzystnym i bezpiecznym momencie. W uzasadnieniu postanowień utrzymujących w mocy postanowienia organu I instancji, W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. (dalej PWIS) powołał brzmienie art. 5 ust. 2 oraz art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wskazał, iż na rodziców małoletniej Z. W. w oparciu o tę ustawę został nałożony obowiązek wykonania szczepień ochronnych u dziecka decyzją organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej i zostało wszczęte postępowanie administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 121 § 1-3 ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, przy czym nie mogą one przekraczać (...) zł a łącznie nie mogą być wyższe niż (...) zł. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie ustawowe granice nie zostały przekroczone, a organ rozstrzyga o wysokości grzywny w granicach uznania administracyjnego. Na powyższe postanowienia I.S.-W. i A. W. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie nałożenia grzywny i w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów za bezpodstawne (łącznie 4 skargi), które Sąd postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013r., na rozprawie, połączył do wspólnego rozpatrzenia, bowiem dotyczyły jednego (w stosunku do skarżącego i skarżącej) postanowienia organu II instancji. W skargach wnieśli o uchylenie zaskarżonych postanowień podnosząc, że wnieśli oni zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione, naruszając tym samym art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnieśli, że nałożony na nich obowiązek jest niewykonalny ponieważ nie zostało precyzyjnie określone jakiej szczepionki należy użyć, brak było badania kwalifikacyjnego przed zaszczepieniem dziecka, ponadto podnieśli, iż brak było wymagalności obowiązku, bowiem część szczepień wymienionych w tytule wykonawczym wykonuje się po ukończeniu przez dziecko 13 – tego miesiąca życia, a w czasie wydania tytułu dziecko skarżących nie miało skończonego 1 roku życia. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 6, art. 77 § 1 kpa oraz art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 1008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, a także podnieśli, iż postanowienia dotknięte są wadą nieważności w postaci niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa ponieważ nie precyzują w sposób jednoznaczny sposobu realizacji obowiązku. W odpowiedzi na skargi W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. wniósł o ich oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270 z 2012 r.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art. 7, 8 i 9 kpa i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. nr 234 poz. 1570 z późn. zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 229 z 2005 r. poz.1954 z późn. zm. – dalej ustawa lub u.p.e.a.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. osoby przebywające na terenie Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych. W myśl art. 5 ust. 2 wymienionej ustawy, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417). Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 wymienionej ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt. 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt. 1. W myśl art.17 ust.10 cytowanej ustawy minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: 1) wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, 2) osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby, 3) kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne, 4) sposób przeprowadzania szczepień ochronnych, 5) tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5, 6) wzory zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4, książeczki szczepień oraz karty uodpornienia, 7) sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 8 pkt 1, i jej obiegu, 8) wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i terminy ich przekazywania - uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 tej ustawy Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W myśl art. 119 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. (u.p.e.a), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 122 § 1 wymienionej ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. W myśl art. 122 § 3 cytowanej ustawy zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z przepisu art. 122 § 1 u.p.e.a wynika, iż w razie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanemu doręczane są dwa akty, a mianowicie odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Od każdego z wymienionych aktów przysługuje inny środek zaskarżenia. W przypadku tytułu wykonawczego przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zaś od postanowienia o nałożeniu grzywny służy zażalenie. Różny jest także przedmiot zaskarżenia obu aktów. Przedmiotem zarzutów mogą być tylko okoliczności wyczerpująco określone w art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r., zaś w zażaleniu można powoływać okoliczności nie wymienione we wskazanym artykule. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie się na okoliczności wskazane w art. 33 u.p.e.a. W zażaleniu można podnosić jedynie te okoliczności, które nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów (wyrok NSA w spr. II OSK 1441/10 z 13 października 2011r. – Lex nr 1070335, wyrok WSA w Krakowie w spr. II SA/Kr 780/10 z 28 września 2010r. – Lex nr 753630, wyrok WSA w Szczecinie w spr. II SA/Sz 66/07 z 30 maja 2007r. – Lex nr 508487). Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu (...) r. skarżącym doręczono odpis tytułów wykonawczych oraz postanowienia o nałożeniu grzywny zaś w dniu (...) r. oboje (tj. I. S.-W. i A. W.) złożyli w organie I instancji oddzielne zażalenia, jako jego podstawę wskazując art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 30-32, 47, 48, 72, 79-80 i 82 Konstytucji oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień oraz obciążenie PPIS kosztami postępowania. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma interpretacja tego pisma. Należy zaznaczyć, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązkiem organów administracji publicznej jest czuwanie nad tym aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu zobowiązane są one do udzielania stronom wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa). Postępowanie administracyjne nie ma charakteru ściśle formalnego. Decydujące znaczenie zawsze powinny mieć rzeczywiste intencje strony a nie sam tytuł czy nawet literalne brzmienie jego pisma. Pisma te należy zawsze interpretować tak aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania. Przy ustalaniu jaki charakter ma pismo strony nie ma zatem decydującego znaczenia ani jego tytuł ani nawet użyte w nim zwroty ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. Nieważna jest więc nazwa lub forma pisma ale jego treść przy czym chodzi o ustalenie jaka jest faktyczna wola strony. W sytuacji natomiast gdy istnieją wątpliwości co do charakteru prawnego pisma obowiązkiem organu jest wezwać stronę do wypowiedzenia się w tej kwestii po uprzednim przekazaniu jej stosownych informacji w ramach obowiązków wynikających z art. 9 kpa. O charakterze pisma decyduje ostatecznie strona zaś organ jest zobowiązany jedynie do przekazania stronie informacji o jej sytuacji procesowej i przysługujących środkach obrony jej praw aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. W przypadku gdy organ ma wątpliwości co do charakteru złożonego pisma powinien zatem zwrócić się do strony o zajęcie stanowiska (wyrok NSA w spr. I OSK 1661/10 z 2 grudnia 2010r. – Lex nr 745118, wyrok NSA w spr. I OSK 1296/05 z 26 września 2006r. – Lex nr 321213, wyrok NSA w spr. II OSK 1488/09 z 6 października 2010r. – Lex nr 746579, wyrok NSA w spr. I OSK 1428/09 z 24 sierpnia 2010r. – Lex nr 745012, wyrok NSA w spr. I SA 2188/00 z 4 kwietnia 2002r. – Lex nr 81741, wyrok WSA w Gliwicach w spr. IV SA/Gl 102/09 z 30 lipca 2009r. – Lex nr 553423,, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim w spr. II SA/Go 234/11 z 9 czerwca 2011r. – Lex nr 821543). Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż oba akty doręczone skarżącym w dniu (...) r. zawierały pouczenie o przysługujących im środkach zaskarżenia. Odpis tytułu wykonawczego zawierał informację o prawie i terminie do wniesienia zarzutów. Zacytowano również treść art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. Także w postanowieniu o nałożeniu grzywny znajdowało się pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia. Oboje więc skarżący zostali zatem pouczeni o prawie i sposobie zaskarżenia obu aktów. Pismo skarżących z (...) r. nosi tytuł "Zażalenie", jednak jako jego podstawę skarżący wskazali art. 119 u.p.e.a. Wnieśli oni zarówno o "uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia", jak i "wstrzymanie wykonania egzekucji do czasu rozpoznania zażalenia". Analiza uzasadnienia obu pism wskazuje natomiast, iż kwestionują oni istnienie obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, podnosząc, iż nie istnieje taki obowiązek wynikający z przepisów ustawowych o ile nie istnieje podejrzenie wystąpienia choroby zakaźnej lub rozpoznanie zakażenia, zaś zmuszanie do poddania się szczepieniom jest naruszeniem przepisów Konstytucji oraz prawa Unii Europejskiej. W rzeczywistości w całym uzasadnieniu kwestionowana jest istota obowiązkowych szczepień jak i dopuszczalność stosowania przez państwo przymusu w razie ich niezrealizowania. Okoliczności te przynależą do sfery zarzutów (art. 33 pkt. 1 u.p.e.a.). Nieistnienie obowiązku jest bowiem przedmiotem zarzutów i nie może być podnoszone w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny. W uzasadnieniu pisma nie została natomiast podniesiona żadna okoliczność dotycząca procedury nakładania grzywny. W wymienionym piśmie brak jest jakichkolwiek sformułowań, z których wynikałoby, iż kwestionowana jest wysokość grzywny czy też podnoszona jest trudna sytuacja rodzinna lub materialna skarżących. Całe uzasadnienie pism skarżących dotyczy okoliczności stanowiących przedmiot zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33 u.p.e.a.). W związku z tym, iż w pierwszym zdaniu pisma z dnia (...) r. jest mowa zarówno o "zaskarżeniu postanowienia z dnia (...) r. nr (...) (w obu pismach małżonków, gdyż pisma mają identyczną treść, ale zapewne w przypadku A. W. chodzi o postanowienie nr (...)) jak i o "uchyleniu postanowienia", zaś całe uzasadnienie dotyczy okoliczności będących przedmiotem zarzutów istnieje wątpliwość co do charakteru prawnego tego pisma. Czy jest to zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny czy też są to zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. czy też są to oba środki zaskarżenia zawarte w jednym piśmie. W sytuacji istnienia takiej wątpliwości organ administracji winien wezwać strony do określenia charakteru ich pisma po uprzednim pouczeniu co może być przedmiotem zażalenia a co zarzutów zgodnie z treścią art. 9 kpa. Dopiero po sprecyzowaniu stanowiska przez skarżących należało podjąć dalsze czynności w sprawie. Organy administracji jednak tego nie uczyniły a więc nie wyjaśniły jaka była rzeczywista wola stron i jaki charakter prawny winno mieć pismo z (...) r. Wprawdzie w obu doręczonych aktach, tzn. w postanowieniu i w tytule wykonawczym, znajduje się pouczenie o prawie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia lecz trudno wymagać od skarżących aby wiedzieli czy powinni składać zażalenie czy zarzuty w sytuacji, gdy chcą kwestionować istnienie obowiązku szczepień ochronnych. To organy administracji winny pouczyć strony w tej kwestii tak, aby nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Organy administracji nie ustaliły jednak rzeczywistej woli stron ani nie wyjaśniły charakteru prawnego ich pism z (...) r. Naruszyły tym przepisy art. 7, 8 i 9 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1a.) i c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżone postanowienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić charakter prawny pisma skarżącej z dnia (...) r. W tym celu należy rozważyć możliwość wezwania skarżących do sprecyzowania swojego stanowiska co do charakteru tego pisma po uprzednim pouczeniu ich w trybie art. 9 kpa. W zależności od wyników tego ustalenia należy podjąć dalsze czynności w sprawie. Ponadto, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, oprócz zagadnień poruszonych wyżej winien także rozważyć celowość wydania ewentualnie nowego tytułu wykonawczego obejmującego obojga rodziców małoletniej Z. W. I S.-W. i A.W. są rodzicami małoletniej i oboje sprawują władzę rodzicielską, tym samym ponoszą wspólną odpowiedzialność za dziecko. Czym innym jest bowiem prawo działania w charakterze przedstawiciela ustawowego w relacjach z osobami, urzędami, a czym innym podejmowanie merytorycznego stanowiska w istotnej sprawie dziecka. Tę odpowiedzialność ponoszą rodzice wspólnie i w związku z tym postępowanie wywołane taką wspólną decyzją musi toczyć się w stosunku do obojga rodziców. Niewątpliwie w niniejszej sprawie osobami odpowiedzialnymi za poddanie dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym są jego rodzice. Wykonanie szczepienia w stosunku do jednego dziecka stanowi jednak jeden obowiązek (wspólny) rodziców i nieprawidłowe jest wydanie dwóch tytułów wykonawczych odnośnie każdego rodzica oddzielnie. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 152 p.p.s.a., sąd orzekł, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a., z uwagi na to, że koszty sądowe w postaci wpisów nie zostały uiszczone.