IV SA/Po 347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. H. W. (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) zwróciła się do Wójta Gminy T. P. (zwanego dalej: Wójt) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w Sadach na działkach nr [...], [...], [...] (zwanych dalej: warunki zabudowy). Na skutek wezwania organu (pismo z dnia [...] stycznia 2016 r/) wnioskodawczyni doprecyzowała, iż chodzi o działki [...], [...], [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz 199 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa planistyczna) oraz art. 101 § 1 i 3, 123 – 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz 267 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) Wójt zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia wyżej opisanych warunków zabudowy, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dłużej jednak niż do dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. Rada Gminy T. Podgórne podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w Sadach w rejonie ulicy [...]. Działki skarżącej nr [...], [...], [...] zostały objęte ww. uchwałą. Organ wskazał, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru działki nr [...], [...], [...] znajdują się na terenie, gdzie dominującym kierunkiem jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Zgodnie z art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt dokonał analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Analizą objęto obszar wsi S. o pow. ok. 5 ha po północnej stronie drogi krajowej nr [...] w rejonie ul. [...]. Biorąc pod uwagę wyniki analizy organ stwierdził, iż na obecnym etapie procedury istnieją duże wątpliwości, czy wnioskowane warunki zabudowy da się pogodzić z powyższymi przesłankami, co – w jego ocenie – czyni zasadnym zawieszenie postępowania. Organ wywodził, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej daje organowi prowadzącemu postępowanie o warunki zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tegoż uprawnienia organu. Zawieszenie postępowania o warunki zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych jest uzasadnione prymatem planu miejscowego będącego instrumentem kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, zarzucała, iż nie ma sprzeczności pomiędzy Studium, a wnioskiem, a tym bardziej nie będzie takiej sprzeczności z nowo uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podkreśliła, że nie ma znaczenia przeznaczenie rzeczonych terenów określone w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium podało, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas określony, nie dłuższy niż dziewięć miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli rada gminy przewiduje podjęcie lub podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Skorzystanie z instytucji zawieszenia postępowania nie może być dowolne i musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a rozstrzygnięcie spełniać wymogi z art. 107 § 3 Kpa. Organ I instancji zastosował się, zdaniem SKO, do powyższych zasad, gdyż zawieszając postępowanie, skorzystał z przyznanej mu przez ustawodawcę niczym nieograniczonej swobody decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania oraz wyczerpująco wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. Według organu nie ma bowiem żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia postępowania. Jednocześnie podkreślono, że jeżeli istniej realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, to wskazane jest zawieszenie postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając , iż decyje otrzymywane przez nią są tendencyjne i powołując się na pismo z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazujące, iż w Studium (uchwała Rady Gminy T. Podgórne z dnia [...] czerwca 2011 r z późn. zm., nr [...], zwana dalej: Studium) dla działek [...], [...], [...] przewidziano funkcję dominującą mieszkaniowo-usługową. Zdaniem skarżącej nie ma zatem sprzeczności pomiędzy planowaną inwestycją, a przyszłymi zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, który musi być zgodny ze Studium. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718, zwanej dalej – Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tą należy rozpatrywać w łączności z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3095/13, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z dokonanych przez organy i przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych wynika, że w dniu [...] grudnia 2015 r. Rada Gminy T. Podgórne podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w Sadach w rejonie ulicy [...]. Działki nr [...], [...], [...], których dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych, zostały objęte powyższą uchwałą. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działki nr [...], [...], [...] znajdują się na terenie, gdzie dominującym kierunkiem zagospodarowania terenu jest zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Ponadto organy ustaliły, że celem opracowania planu jest przeznaczenie terenu zgodnie obecnym sposobem jego wykorzystania, w zgodzie z zagospodarowaniem terenów sąsiednich oraz zgodnie z polityką Gminy wyrażoną w Studium. W ocenie organów istnieją wątpliwości, czy planowana inwestycja w kształcie wskazanym we wniosku będzie do pogodzenia z założeniami Studium i przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie stwierdzić należy, że organ dokonał rzeczonej konstatacji w sposób ogólny i nie wskazał, żadnych konkretnych wątpliwości, które legły u podstaw podjęcia rozstrzygnięcia, jednak nie ma to znaczenia z punktu widzenia regulacji art. 62 ustawy planistycznej. Przepis ten bowiem nie przewiduje konieczności umotywowania postanowienia argumentami wykraczającymi poza zakres ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego materiał zgromadzony w aktach sprawy dawał organowi podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej Podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pełni uzasadniało zawieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13; z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1355/10; z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1266/10; z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1287/06, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w zakresie ustalenia terminu wskazanego w postanowieniu organu I instancji. Zgodnie z art. 62 ust. 1 postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie wniosek został złożony dnia [...] stycznia 2016 r., a zatem upływ terminu 9-miesięcznego nastąpi z dniem [...] października 2016 r. Taką właśnie datę organ I instancji wskazał w postanowieniu. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji.