IV SA/Po 417/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi J. S., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] (dalej jako: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" albo "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...]. [...], [...], [...]. [...]. [...] i [...] w [...], na zapleczu ulic [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że w dniu [...] lutego 2018 r. Burmistrz [...] wydał decyzję nr [...], mocą której ustalił warunki zabudowy działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], na zapleczu ulic [...], dla inwestycji polegającej na budowie wałów ziemnych mających za zadanie ochronę mieszkańców przed hałasem emitowanym przez tor kartingowy. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i A. B., jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. M. S. oraz J. S. wnieśli o wznowienie postępowania, w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W rezultacie Burmistrz [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. orzekł o wznowieniu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] października 2018 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2018 r. oraz umorzyło w całości postępowanie I instancji jako prowadzone przez niewłaściwy organ. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. wnieśli J. S. oraz M. S., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. W ich ocenie interes prawny w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla budowy przedmiotowych wałów, wynika z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, gdyż planowana inwestycja stwarza możliwość powstania immisji wpływających na nieruchomości wnioskodawców. Jej celem jest zmiana środowiska akustycznego wokół torów. Docelowo mają zmniejszyć hałas, jednak nie jest wykluczone, że po ich powstaniu tor kartingowy zwiększy zakres swojej eksploatacji, przez co hałas na nieruchomościach wnioskodawców wzrośnie. Ponadto, w ich ocenie budowa wałów stanowi rozbudowę toru, co jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2019 r., wskazując, że wniosek o wznowienie został złożony w terminie, określonym w art. 148 K.p.a. Wniosek wpłynął do organu I instancji [...] lipca 2018 r., a wnioskodawcy dowiedzieli się o postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy dopiero po uznaniu ich za stronę w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę tj. po [...] lipca 2018 r. Jak wynika z postanowienia Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r., wniosek o uznanie za strony postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę i o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu wpłynął w dniu [...] czerwca 2018 r. Następnie Kolegium wskazało, że istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy wnioskodawcy powinni byli być stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowych wałów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło przy tym pogląd, że nie stanowią o istnieniu interesu prawnego obawy wnioskodawców dotyczące przyszłej potencjalnej bardziej intensywnej eksploatacji toru kartingowego po wybudowaniu wałów. Nie stanowią także o interesie prawnym wyrażane w toku postępowania obawy wnioskodawców dotyczące potencjalnej możliwości zawalenia się wału. Jak wyjaśniono, o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie, czy dalsze jego sąsiedztwo z działką (nieruchomością) przewidzianą pod inwestycję, lecz ocena interesu prawnego tego podmiotu dokonana przez pryzmat przepisów prawa materialnego, które mogą mieć w sprawie zastosowanie. Zatem ustalenie kręgu stron postępowania zależy od okoliczności występujących w konkretnej sprawie. Kolegium wskazało, że przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy była budowa wałów ziemnych mających za zadanie ochronę mieszkańców przed hałasem emitowanym przez tor kartingowy. Na załączniku do decyzji tj. części graficznej analizy, orientacyjne usytuowanie budowli zostało wskazane. Zdaniem składu orzekającego, planowana inwestycja nie oddziałuje na nieruchomości A. i J. S. oraz R. i M. S.. Przede wszystkim ze względu na jej istotę i charakter. Jest to budowla ziemna, która sama w sobie żadnego oddziaływania na otoczenie nie ma. Nie sposób uznać, iż wały ziemne, które są jednym z najskuteczniejszych sposobów ochrony przed hałasem, mogłyby oddziaływać w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości przez wnioskodawców. Kolegium podzieliło pogląd, iż budowa wałów nie stanowi rozbudowy istniejącego toru kartingowego. Jest to budowa nowej budowli ziemnej, która nie jest funkcjonalnie powiązana z torem kartingowym, bo choć hałas pochodzący z toru ma być przez nią zatrzymywany, to toru można używać niezależnie od jej powstania. Ponadto, nawet gdyby uznać tę budowę za rozbudowę toru, to i tak wały takie zakwalifikować należałoby jako elementy peryferyjne przedsięwzięcia. Podobne stanowisko zostało wyrażone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], w sprawie dot. budowy ekranów akustycznych i dźwiękochłonnych wokół przedmiotowego toru kartingowego. Organ ten powołał się przy tym na opracowanie autorstwa Tomasza Wilżaka pt. "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko-przewodnik po rozporządzeniu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na odległość planowanych wałów od nieruchomości wnioskodawców. Mają one bowiem być zbudowane w odległości ok. 38 m od nieruchomości A. i J. S. oraz ok. 150 m od nieruchomości R. i M. S.. Bezpośrednio przy jednym z projektowanych wałów znajduje się nieruchomość Państwa E. i A. B.. Dlatego też zostali oni uznani za strony postępowania. W ocenie Kolegium planowana inwestycja, ze względu na swój charakter, nie stwarza ryzyka immisji bezpośrednich ani pośrednich. W żaden sposób nie wpływa na wykonywanie przez wnioskodawców prawa własności. Zdaniem składu orzekającego realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje żadnych immisji na sąsiednie nieruchomości i nie zakłóci korzystania z nich przez ich właścicieli. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. S. oraz M. S., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji; naruszenie art. 28 K.p.a. polegające na stwierdzeniu, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania o wydanie warunków zabudowy, podczas gdy to postępowanie administracyjne dotyczy ich interesu prawnego wynikającego z art. 140 k.c. i art. 144 Kodeksu cywilnego; § 3 ust 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) polegające na stwierdzeniu, że pobudowanie wałów ziemnych nie stanowi rozbudowy toru kartingowego w związku z czym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie jest konieczne, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) polegające na ich niezastosowaniu, podczas gdy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy było w niniejszej sprawie konieczne. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...]. [...], [...], [...]. [...]. [...] i [...] w [...], na zapleczu ulic [...]. Przechodząc do oceny legalności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć wskazać należy, że osią sporu w zakończonym zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się kwestia, czy prawidłowo organy orzekające przyjęły, że skarżący nie mieli przymiotu strony w zakończonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym, czy trafnie nie brali bez własnej winy udziału w tym postępowaniu. Jedynie w skrócie należy przypomnieć, że organy stanęły na stanowisku, że w świetle art. 28 K.p.a. i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący nie mieli interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa, który upoważniałby ich do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, albowiem oddziaływanie tej inwestycji zamyka się w granicach nieruchomości, na której ma być realizowana. Zważyć przy tym należy, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określają kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego w tym zakresie zastosowanie ma art. 28 K.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego, jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym, między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu, w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania, lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie stanowiskiem, stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (zob. uchwała NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA z 1995 r. Nr 4, poz. 154; uchwała NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA z 1996 r. Nr 2, poz. 54; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 858/97, wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r., II OSK 206/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny uznawał również, że stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiedniej oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, z dnia z 17 września 2014 r., II OSK 1261/13, z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14, dostępne j.w.). Z kolei w piśmiennictwie opowiedziano się za nadaniem szerokiego ujęcia pojęciu "sąsiedztwa", podkreślając, że zawsze "działkę sąsiednią" należy określać dla każdego przypadku oddzielnie (Z. Niewiadomski - Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2009, s. 494 - 498). Sąd, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, poglądy te całkowicie podziela. O istnieniu interesu prawnego właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na ich nieruchomości oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. O posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką (nieruchomością) przewidzianą pod inwestycję, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku jest m.in. art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, na podstawie których określony podmiot może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Wedle zaś art. 144 Kodeksu cywilnego, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Obowiązkowi właściciela odpowiada zatem - po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich - uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia. Także przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje w równym zakresie zarówno prawo do zagospodarowania własnego terenu, jak też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób. Stosownie do tego przepisu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., red. Z. Niewiadomski, str. 431, jak też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2012 r., IV SA/Po 837/12, dostępny j.w.). W konsekwencji należy uznać, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego i 144 Kodeksu cywilnego do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Oddziaływanie inwestycji może bowiem rozciągać się także na nieruchomości położone dalej, nie graniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Nie musi to przy tym być oddziaływanie ponad przeciętną miarę. Zważyć należy też, że choć przepis art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich to zasadniczo może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na danej nieruchomości konkretnej inwestycji. Rozróżnienia zatem wymaga pojęcie prawa własności w znaczeniu jego przeniesienia, zbycia, zmiany itp. oraz pojęcie wykonywania prawa własności (a więc sposobu użytkowania), w tę ostatnią zaś sferę wkracza bez wątpienia decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w judykaturze przyjmuje się, że nie ma miejsca na żaden automatyzm pozwalający na sztywne i generalne określenie kręgu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy. (por. wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1801/10, z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1016/06; z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 724/11, dostępne j.w.). Wydaje się więc, że nie jest możliwe nawet przykładowe wyliczenie kategorii spraw, w których właściciel sąsiedniej (czy to bezpośrednio czy pośrednio) nieruchomości zawsze będzie uczestniczył w sprawie. Być może, do kategorii takich spraw należałoby zaliczyć inwestycje o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwość w środowisku naturalnym. Jednakże i wówczas nie sposób wykluczyć, że owo oddziaływanie nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której wznoszony jest obiekt, a wtedy trudno byłoby poszukiwać uzasadnienia lub przesłanek z art. 28 K.p.a. po stronie właściciela sąsiedniej nieruchomości. Oznacza to, że przymiot strony i wystąpienie przesłanek z art. 28 K.p.a. właściciel sąsiedniej nieruchomości może wykazywać w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy, z wszystkimi tego konsekwencjami. Ten kierunek wykładni został również przyjęty w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 28 maja 2001 r., sygn. akt OPS 1/01, ONSA 2001, Nr 4, poz. 146, sformułowany pod rządami uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a zachowujący swoją aktualność również obecnie, gdy obowiązuje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., II SA/Gd 165/16, dostępny j.w.). Ponadto zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W każdej zatem sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ ustalając krąg osób, które mają w niej interes prawny, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Pojęcie "oddziaływania" musi być przy tym rozumiane jako rzeczywisty wpływ na korzystanie z innych nieruchomości. Dokonując oceny co do zakresu tego oddziaływania uwzględnić należy charakter planowanej inwestycji. Zasięg wskazanego obszaru podlega bowiem merytorycznej ocenie organu nie tylko co do prawnej dopuszczalności stwierdzonych wpływów w zakresie poszczególnych sfer oddziaływania (np. prawo ochrony środowiska, prawo wodne), ale także co do ujemnego oddziaływania na nieruchomość sąsiednią oraz nieruchomości, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy dotyczy inwestycji polegającej na budowie wałów ziemnych mających za zadanie ochronę mieszkańców przed hałasem emitowanym przez tor kartingowy. Planowana inwestycja ma być przy tym zlokalizowana w odległości ok. 38 m od nieruchomości A. i J. S. oraz ok. 150 m od nieruchomości R. i M. S.. Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko Kolegium, że planowana inwestycja nie stwarza ryzyka immisji bezpośrednich, bowiem skarżący mogą korzystać z przedmiotu swojej własności z "wyłączeniem osób trzecich", nie stwarza także, ze względu na swój charakter, ryzyka immisji pośrednich, które utrudniłyby korzystanie z nieruchomości skarżących. Podsumowując planowana inwestycja w żaden sposób nie wpływa na wykonywanie przez skarżących prawa własności, gdyż budowa wałów ochronnych nie może być utożsamiana z samym, istniejącym już torem kartingowym. Sąd miał przy tym na uwadze, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd podziela stanowisko organów, że budowa wałów nie stanowi rozbudowy istniejącego toru kartingowego. Jest to budowa nowej budowli ziemnej, która nie jest funkcjonalnie powiązana z torem kartingowym, bo choć hałas pochodzący z toru ma być przez nią zatrzymywany, to toru można używać niezależnie od jej powstania. Dodatkowo same wały należy określać, jakie elementy peryferyjne przedsięwzięcia. W toku prowadzonego postępowania nie wskazano zatem na istnienie ewentualnych uciążliwości i oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżących, w szczególności nie kształtuje ona stosunków na nieruchomości skarżących (sposób korzystania z niej) w taki sposób, iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez niech prawa własności. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.