IV SA/Po 425/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem odmówiono J. S. legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta P. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Pismem sporządzonym dnia [..] 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia motywując swój wniosek niebezpieczeństwem powstania nieodwracalnych skutków, bądź wyrządzenia mu znacznej szkody. Uzasadniając obszernie złożony wniosek wskazano m.in., że brak orzeczenia o wstrzymaniu wykonania postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego może doprowadzić do wydania decyzji ostatecznej przez Wojewodę, co z kolei - jak podniesiono - zagrozi interesom skarżącego, którego z naruszeniem przepisów prawa nie dopuszczono do udziału w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie ustawodawca sformułował jednoznacznie przesłanki warunkujące możliwość wstrzymania, przez właściwy organ administracji publicznej lub sąd, wykonania aktu lub czynności objętych skargą. W myśl art. 61 § 3 ppsa Sąd może, bowiem na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak podkreślić, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 ppsa, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego. Wydanie zaskarżonego postanowienia nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Postanowienie to nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia (por. postanowienie NSA z 20.12.2011 r., sygn. II OZ 1317/11, postanowienie NSA z 25.10.2011 r., sygn. II OZ 1002/11, postanowienie NSA z 28.09.2011 r., sygn. II OZ 852/11). Reasumując, podstawą do wstrzymania przez Sąd zaskarżonego postanowienia po wniesieniu skargi jest stosownie do art. 61 § 3 ppsa tego rodzaju przesłanka, że jego wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem, uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie byłoby zasadne, gdyż postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego nie rodzi bezpośrednich skutków, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Ustosunkowując się natomiast do obszernej argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wyjaśnić należy, że nie mogła ona odnieść skutku, bowiem samo powołanie się na okoliczność, iż zaskarżone postanowienie rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 ppsa, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej (por. postanowienie NSA z 28.06.2012 r., sygn. I OZ 464/12).Ubocznie jedynie przypomnieć należy, że przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. np. postanowienie NSA z 20.01.2012 r., sygn. II FZ 819/11). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.