IV SA/Po 464/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] maja 2010 r. D. S. wniosła skargę na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P.z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2010 r.), utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Policji w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] orzekającą o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu nr [...] na O. [...] w P. przez D. S. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu z chwilą uprawomocnienia się decyzji. Organy obu instancji ustaliły, że Skarżąca w istocie nie zamieszkuje w lokalu nr [...] na O. [...] w P., lecz użyczyła go M. i K. małżonkom W. (k. 29-30 akt I instancji, k. 27-28 akt II instancji). Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] marca 2010 r. wskazując, że jej wykonanie spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla Skarżącej, która od ponad 3 lat cierpi na głęboką depresję. Utrata jedynego miejsca zamieszkania przez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować pogłębienie depresji u Skarżącej, silny uraz psychiczny i przyczynić się do pogorszenia jej stanu zdrowia psychicznego (k. 3-6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. By Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdzają liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, publikowanych na stronie http://cbois.nsa.gov.pl/). Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2009 s. 206 uw. 9 i akceptowane przez Komentatora orzeczenia NSA). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, tak wiec przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Decyzja z dnia [...] marca 2010 r. korzysta z przymiotu ostateczności i jest wykonalna. W orzecznictwie Sądów Administracyjnych trafnie wskazuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej WSA/ z dnia 3 sierpnia 2006 r.- II SA/Bk 352/06; odpowiednio- postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 26 września 2006 r.- II SA/Ol 588/06). Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że chodzi o taką znaczną szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania (postanowienie NSA z 23.09.2009, I OSK 1232/09 dostępne w Internecie na http//cbois.nsa.gov.pl/doc/) W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że utrata jedynego miejsca zamieszkania mogłaby spowodować u Niej pogłębienie depresji, silny uraz psychiczny i przyczynić się do pogorszenia Jej stanu zdrowia psychicznego. Wniosek tak skonstruowany, w świetle przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa nie zawiera uzasadnienia, które mogłoby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla Niej oraz pogorszenie Jej stanu zdrowia psychicznego, jednakże nie podjęła trudu wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca mimo choroby, koncentruje swą aktywność życiową wokół dorosłego, niepełnosprawnego syna – w jego mieszkaniu, odziedziczonym po matce Skarżącej. Ewentualne wykonanie decyzji nie rodzi zatem skutków, o których mowa w powołanym przepisie. Mając na uwadze powyższe, Sąd zgodnie z art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w postanowieniu.