IV SA/Po 532/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika Pana P. K., wniosła do Starosty [...] w M. o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o. o. nr [...], na działce ewidencyjnej o numerze 20, obręb L.. Starosta M. decyzją nr [...] z dnia 15 lutego 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę powyżej opisanej inwestycji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 01 marca 2018r., a także do siedziby Spółki w W. w dniu 20 lutego 2018r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik inwestora Pan P. K. za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 26 lutego 2018r. Wojewoda postanowieniem z [...] kwietnia 2018r. na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wojewoda odwołując się do treści art. 40 § 2 K. p. a. przyjął, że w sytuacji, gdy pismo zostało jednocześnie doręczone stronie i jej pełnomocnikowi, doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne, natomiast strona została w ten sposób jedynie poinformowana o treści pisma. Skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis 40 § 2 K.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie, obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Oznacza to również, iż bieg terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 129 § 2 K. p. a. należy liczyć od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie Spółka przedłożyła wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pismo udzielające pełnomocnictwa Panu P. K. do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach (zob. str. 4 akt organu I instancji), w związku z powyższym wszelką korespondencję należało wysyłać na adres pełnomocnika, wyznaczonego przez inwestora, w tym również decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, tak też uczynił Starosta. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wysłana została zarówno do inwestora, jak i ustanowionego pełnomocnika Pana P. K.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, Spółka zaskarżoną decyzję odebrała 20 lutego 2018 r., natomiast pełnomocnik inwestora decyzję odebrał 01 marca 2018 r. W powyższej sytuacji rozpoczęcie czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania określonego w art. 129 § 2 k.p.a. rozpoczęło się z dniem odbioru decyzji przez pełnomocnika inwestora, dlatego też odwołanie Pana P. K. nadane w placówce pocztowej 26 lutego 2018 r. zostało wniesione przed doręczeniem zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi inwestora, tj. dniem 01 marca 2018 r. Fakt, że inwestor odebrał decyzję w dniu 20 lutego 2018 r., oznacza tylko tyle, że Spółka została o niej poinformowana, natomiast termin na wniesienie odwołania rozpoczął swój bieg od dnia odbioru decyzji przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda wskazał, że inwestor może wnieść odwołanie po doręczeniu decyzji pełnomocnikowi, jeżeli takiego w trakcie postępowania ustanowił. Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych. Wydanie decyzji przez organ drugiej instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem decyzji z urzędu, bez wniosku strony. Innymi słowy, organ odwoławczy ma kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy tylko wówczas, gdy odwołanie zostanie skutecznie wniesione. Uchybienie organu drugiej instancji polegające na rozpoznaniu przedwcześnie wniesionego odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skutkowałoby stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Skargę od postanowienia Wojewody z [...] kwietnia 2018r. wniosła pełnomocnik Spółki - r.pr. J. G.-R. - zaskarżają je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że odwołanie wniesione przez pełnomocnika Skarżącego po doręczeniu odpisu skarżonej decyzji na adres skarżącej Spółki, lecz przed doręczeniem odpisu decyzji pełnomocnikowi Skarżącemu, jest niedopuszczalne jako wniesione przedwcześnie Spółka przyznała, że jej pełnomocnik Pan P. K., wywiódł odwołanie od decyzji Starosty w dniu [...] lutego 2018 roku, powziąwszy wiedzę o treści decyzji od Skarżącego. W ocenie Skarżącej nie sposób uznać, jak to uczynił Organ II instancji, że złożone odwołanie nie mogło wywołać zamierzonych skutków prawnych jako wniesione przedwcześnie. O niedopuszczalności odwołania można mówić wtedy, gdy odwołanie zostało wniesione, zanim decyzja weszła do obrotu prawnego w rozumieniu przepisu art. 110 K.p.a. Skoro jednak decyzja znalazła się w posiadaniu Skarżącego w ten sposób, że została doręczona na adres jego siedziby, to jakkolwiek nie nastąpiło to zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi procedurę doręczeń, brak jest podstaw do przyjęcia tezy, że wniesienie odwołania było przedwczesne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancje przestrzegania przez organy administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Tym samym nie mogą być interpretowane na szkodę obywatela, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Spółka zaznaczyła, że przywołane przez Organ II instancji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały wydane na kanwie zupełnie innych stanów faktycznych. W ocenie Skarżącego należy podzielić pogląd, że doręczenie decyzji stronie, reprezentowanej przez pełnomocnika, winno być, co do zasady, dokonywane w trybie art. 40 § 2 k.p.a. temu pełnomocnikowi. Przepisy prawa nie przewidują jednak doręczeń "do wiadomości", czy też doręczeń "równoległych" dla stron i ich pełnomocników. Skoro jednak organ doręcza decyzję zarówno pełnomocnikowi jak i stronie z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia, zaś strona osobiście wnosi środek zaskarżenia (czego ustanowienie pełnomocnika jej nie zabrania), błędem jest twierdzenie, iż czyni to przedwcześnie. W takim przypadku przyjąć należy, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg z chwilą doręczania decyzji stronie, a jedynie jego upływ wiązać z doręczeniem dla pełnomocnika". Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniu mają charakter gwarancyjny. Mają one chronić stronę, zabezpieczać jej prawa, a nie pozbawiać jej prawa do wniesienia środków odwoławczych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ II instancji podkreślił, że skutki prawne związane z doręczeniem decyzji rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi, a nie stronie, która takiego pełnomocnika ustanowiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że złożona w tej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że znane jest mu stanowisko sądów administracyjnych wyrażone w zacytowanych przez organ odwoławczy sprawach. Jednak jak słusznie zauważa Skarżąca, rozstrzygnięcia te dotyczą odmiennych stanów faktycznych, niż ustalony w niniejszej sprawie. W sprawie o sygnaturze akt I OSK 911/15 strona skarżąca wywiodła odwołanie od decyzji doręczonej zarówno jej oraz pełnomocnikowi, ale wniesienie odwołania nastąpiło po upływie czternastodniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia liczonego od doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi. Natomiast w sprawie o sygnaturze akt I OSK 831/07 strona wniosła odwołanie zanim w ogóle doręczono jej decyzję. W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę na inne stanowisko, jakie zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z 03 listopada 2017r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 761/17 (dostępny www.cebois.nsa.gov.pl), zgodnie z którym błędna jest konkluzja organu odwoławczego, że wniesione przez skarżącą odwołanie od decyzji organu I instancji jako przedwczesne jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 K.p.a. W ocenie sądu rozpoznającego powyżej zacytowaną sprawę, termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania po jego upływie jest bezskuteczne. Przepis ten określa także datę początkową, od której ów termin rozpoczyna bieg (data doręczenia decyzji stronie). Nie można jednak skutecznie wywodzić, że przedwczesny, a przez to niedopuszczalny, jest środek zaskarżenia wniesiony przez stronę osobiście przed datą doręczenia decyzji pełnomocnikowi, jeżeli uprzednio decyzja ta doręczona została stronie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko powoływał się głównie na treść art. 40 §2 K.p.a. i wypływające z niego konsekwencje. Przepis art. 40 §1 K.p.a. wskazuje obowiązek doręczania pisma stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela temu przedstawicielowi. Z treści art. 40 § 2 K.p.a. wynika natomiast reguła, treścią której jest obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika. Z przepisu tego organ wyprowadza wniosek, że odwołanie można skutecznie wnieść tylko w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia orzeczenia ustanowionemu w toku postępowania pełnomocnikowi. Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu tego terminu organ odwoławczy uznał za przedwczesne zatem niedopuszczalne i nie wywołujące skutków prawnych. W ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie przeoczył okoliczność, że decyzja Starosty, pomimo prawidłowego ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania wnioskodawcy, czego żadna ze stron nie kwestionowała, została błędnie doręczona także samej Skarżącej Spółce na adres jej siedziby. Interpretacja przepisu art. 40 §2 K.p.a. prowadzi do wniosku, że nie ma zakazu doręczania pism także stronie, jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika. Nawet jeśli skarżąca była w toku postępowania reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie oznacza to, iż nie miała prawa złożyć środka zaskarżenia bezpośrednio. Żaden przepis k.p.a. tego nie zabrania. Ustanowienie pełnomocnika nie pozbawia wszak strony uprawnień procesowych. Zauważyć przy tym należy, jak słusznie wskazuje pełnomocnik Skarżącej, że w przypadku wielości podmiotów biorących udział w postępowaniu należy przyjąć, że doręczenie już jednemu z nich powoduje, iż decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Należy bowiem odróżnić moment wejścia do obrotu decyzji wydanej w postępowaniu z udziałem wielu uczestników od otwarcia biegu do złożenia środka zaskarżenia, który jako uzależniony od daty doręczenia decyzji, dla każdego z uczestników może być różny. Organ odwoławczy przeoczył, że tak jak skarżąca, większość uczestników postępowania odebrała decyzję Starosty z [...] lutego 2018r. w podobnym terminie, tj. w dniu 19 lutego 2018 r. oraz 23 lutego 2018r. i niewątpliwie z tą chwilą decyzja weszła do obrotu prawnego. Od daty odebrania decyzji przez Skarżącą, tj. 20 lutego 2018r. miała ona prawo złożyć osobiście odwołanie, jak każdy z uczestników postępowania. Wadliwe jest przekonanie organu odwoławczego, że termin dla wniesienia odwołania przez samą stronę skarżącą biegnie od daty doręczenia decyzji jej pełnomocnikowi, w sytuacji jeśli decyzja została znacznie wcześniej doręczona samej stronie skarżącej i ona skorzystała ze swoich praw. Organ nie informował strony, że doręcza jej informacyjnie odpis decyzji, a oryginał przesyła pełnomocnikowi i wyłącznie dla niego biegnie 14-dniowy termin do złożenia odwołania. Oceniając odwołanie jako przedwczesne organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 129 § 1 k.p.a. Strona postępowania, która ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia danej sprawy w ogóle nie powinna otrzymywać od organu żadnych pism, winny one być kierowane do pełnomocnika. Jednakże błędne doręczenie pisma/decyzji w takiej sytuacji stronie nie może rodzić ujemnych dla niej skutków procesowych. W szczególności nie może pozbawiać jej możliwości wniesienia odwołania (por. wyr. WSA w Łodzi z 09 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 399/14, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 01 września 2014r. (sygn. akt II OSK 691/15, dostępny www.cebois.nsa.gov.pl). NSA wskazał, że z treści art. 40 § 2 K.p.a. wynika, że w razie ustanowienia przez stronę postępowania administracyjnego pełnomocnika, pisma w tym postępowaniu doręcza się temu pełnomocnikowi, a nie stronie postępowania. Przepis ten, jako jeden z przepisów dotyczących doręczeń, ma charakter gwarancyjny. Zapewnia skuteczne doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym w razie ustanowienia przez stronę postępowania pełnomocnika. Z tego powodu z naruszenia tego przepisu przez organ administracji nie można wyprowadzać negatywnych skutków dla strony postępowania. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że w razie naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. i doręczenia decyzji stronie postępowania administracyjnego zamiast jej pełnomocnikowi, odwołanie wniesione przez stronę postępowania w terminie liczonym od doręczenia jej decyzji, jest niedopuszczalne. Oczywistym dla Sądu jest, że w razie ustanowienia przez stronę postępowania administracyjnego pełnomocnika, prawnie skuteczne jest jedynie doręczenie pism pełnomocnikowi. Jednakże teza taka miała na celu ochronę strony postępowania przed skutkami naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., polegającego na doręczeniu pisma stronie oraz jej pełnomocnikowi albo tylko stronie postępowania i następnie obliczeniu terminu do wniesienia odwołania lub skargi do sądu administracyjnego od tego wadliwego doręczenia stronie postępowania, zamiast od doręczenia pełnomocnikowi. W orzecznictwie podkreśla się, że naruszenie przez organ administracji przepisów o doręczeniach nie może działać na niekorzyść strony postępowania, która mimo wadliwego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji wniosła odwołanie od tej decyzji (wyrok NSA z 8 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 700/08). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko to podziela. W związku z tym należy wskazać, że w sprawie, w której decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie skarżącej pomimo ustanowienia pełnomocnika, to doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 40 § 2 K.p.a. oraz że strona skarżąca mogła wnieść odwołanie osobiście w terminie liczonym od doręczenia jej decyzji. W konsekwencji należy przyjąć, że w takiej sytuacji nie ma podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W związku z tym, że przepisy prawa nie przewidują doręczeń "do wiadomości", czy też doręczeń "równoległych" dla stron i ich pełnomocników, skoro organ jednak doręcza decyzję zarówno pełnomocnikowi, jak i stronie z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia, zaś strona osobiście wnosi środek zaskarżenia (czego ustanowienie pełnomocnika jej nie zabrania), błędem jest twierdzenie, iż czyni to przedwcześnie. W takim przypadku przyjąć należy, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg z chwilą doręczania decyzji stronie osobiście, a jedynie jego upływ wiązać należy z doręczeniem dla pełnomocnika. Przepis art. 112 K.p.a. gwarantuje bowiem stronie, że nie będzie ponosić negatywnych skutków błędnego pouczenia, co do prawa odwołania, jeżeli się do tego pouczenia zastosowała. Przyjęcie przeto przez organ odwoławczy, że wniesione w dniu 26 lutego 2018r. odwołanie jako przedwczesne jest przedmiotowo niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 K.p.a., narusza przywołany już art. 112 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 399/14; WSA w Opolu z dnia 28 maja 2013r., sygn. akt II SA/Op 582/12; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten, w sposób nieuprawniony stawiłaby w gorszej sytuacji procesowej osoby, składające środki zaskarżenia przedwcześnie w okolicznościach przez siebie niezawinionych, od osób uchybiających terminowi, którego przywrócenie w tych okolicznościach byłoby możliwe. Z drugiej strony w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że doręczenie rozstrzygnięcia ma zaś zapewnić stronie możność podjęcia obrony. Skoro wadliwość doręczenia lub jego brak wywołuje ujemne dla strony skutki procesowe, jednak pomimo to strona podjęła obronę, to należy tę wadliwość pominąć jako nieistotną, jeżeli wystarczające jest nie przyjmowanie tych ujemnych skutków procesowych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2015r., sygn. akt II SA/Wr 742/14, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, z powyższych poglądów wynika, że błędne doręczenie decyzji organu I instancji, z naruszeniem art. 40 §2 K.p.a., nie stoi na przeszkodzie by odwołanie skutecznie mogła wnieść sama strona skarżąca osobiście w terminie liczonym od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia w sprawie, a nie w terminie liczonym od dnia doręczenia decyzji jej pełnomocnikowi. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie może budzić wątpliwości, że organ I instancji błędnie doręczył swoją decyzję także Skarżącej Spółce. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji Spółka sama mogła złożyć osobiście odwołanie od doręczonej jej decyzji i to w 14-dniowym terminie liczonym od dnia doręczenia Spółce decyzji Starosty, czyli od 21 lutego 2018r. Sąd dostrzega, że wprawdzie odwołanie to w dniu 26 lutego 2018r. wniósł jej pełnomocnik, to jednak zdaniem Sądu organ odwoławczy zobowiązany był do sprecyzowania, czy odwołania tego w istocie nie wnosi sama Spółka, tym bardziej że wniesienie odwołania nastąpiło w terminie liczonym od dnia błędnego doręczenia decyzji Spółce. Pełnomocnik wskazał, że uzyskał informację od Spółki o doręczeniu jej decyzji, zatem z ostrożności procesowej wniósł odwołanie w terminie liczonym od doręczenia decyzji Spółce. Wniesienie odwołania przez Spółkę w dniu 26 lutego 2018r. uznać należałoby za wniesione w terminie, a nie przedwcześnie. Organ winien uwzględnić przy tym, że pełnomocnikiem Spółki nie był pełnomocnik profesjonalny, zatem w pierwszej kolejności zgodnie z zasadą informowała należało wyczerpująco poinformować pełnomocnika o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie praw i obowiązków, w tym uprawnienia do skutecznego złożenia odwołania skoro zdaniem organu zaistniała wątpliwość co do złożenia odwołania w ustawowym terminie (art. 9 K.p.a.). Ze zdania drugiego tego przepisu wynika obowiązek organu do czuwania nad tym, aby strony nie ponosiły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ponadto nadmierny formalizm oraz rygorystycznie postrzegana władczość przy rozstrzyganiu spraw administracyjnych powoduje, że w postępowaniach administracyjnych nie jest właściwie realizowana zasada zaufania obywateli do organów państwa oraz zasada przekonywania, skutkiem czego ustawodawca przeprowadził, ustawą z 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), znaczną nowelizację przepisów prawa w szczególności przepisów K.p.a. Ustawodawca uznał, że zmiany te mają przyczynić się do bardziej partnerskiego podejścia administracji do obywateli przez wprowadzenie zasad i szczegółowych regulacji pozwalających na efektywniejszą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Zasadniczą bowiem kwestią jest merytoryczne i sprawne załatwienie sprawy administracyjnej, z którą strony zwracają się do organów publicznych. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy ponownie przeprowadzi postępowanie odwoławcze i uwzględni wskazane wyżej oceny oraz wytyczne dotyczące dalszego postępowania. Ponownie procedując w kwestii prawidłowości wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, Wojewoda zwróci się do odwołującej się Spółki, za pośrednictwem jej pełnomocnika, czy Spółka osobiście potwierdza wniesienie przez Spółkę odwołania od decyzji Starosty z 15 lutego 2018r. Jeżeli osoba uprawniona do reprezentowania Spółki potwierdzi, że Spółka osobiście wnosi odwołanie z 23 lutego 2018r., to rolą organu odwoławczego będzie uznanie, że ten środek zaskarżenia został wniesiony w terminie. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 K.p.a. i art. 9 K.p.a. oraz na podstawie art. 134 §1 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie, jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz Skarżącej Spółki kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na która składa się kwota [...]zł stanowiąca wysokość wpisu od skargi na podstawie §2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), kwota [...]zł równoważna minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu administracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota [...]zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Nadto w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (...). W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.