IV SA/Po 562/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości IV SA/Po 562/19 UZASADNIENIE K. S. (dalej: "skarżąca") wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz pierwszego dziecka - H. D., urodzonego [...] listopada 2011 r. oraz kolejnego dziecka - N. D., urodzonej [...] lutego 2014 r. na okres zasiłkowy [...]. Organ pismem z dnia [...].09.2017 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia dokumentów wniosku o kopię prawomocnego wyroku zasądzającego alimenty. W odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] grudnia 2017 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że nie otrzymuje świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, ojciec H. i N. dobrowolnie ponosi część kosztów związanych z utrzymaniem dzieci. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania prawa do wnioskowanych świadczeń. Decyzję doręczono skarżącej w trybie zastępczym. W dniu [...] marca 2018 r. skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta [...] wniosek o jak najszybsze rozpatrzenie wniosku o świadczenie wychowawcze. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. Prezydent Miasta [...] poinformował skarżącą, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2017 r. został załatwiony decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] - doręczoną w trybie zastępczym na adres wskazany we wniosku, tj. [...], ul. [...]. W załączeniu przekazano kopię wydanej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] [...] października 2018 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność organu w sprawie o wypłatę zaległego świadczenia wychowawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. wskazało, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności. W dniu [...] października 2018 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że nie wiedziała o wydanej w jej sprawie decyzji, gdyż decyzja ta nie została jej doręczona (z akt sprawy oraz treści odpowiedzi organu I instancji na ponaglenie wynika, że przesyłka zawierająca tę decyzję wróciła do organu po podwójnym awizowaniu z adnotacją, że nie odebrano jej w terminie). Jednocześnie wskazała, że nie otrzymała awiz dotyczących tej przesyłki (nie zostały one pozostawione w skrzynce pocztowej przez listonosza). Dlatego nie wiedziała ona o tym, że przesyłka ta oczekuje na odbiór w placówce pocztowej. W efekcie nie miała ona możliwości odbioru przesyłki zawierającej decyzję i zapoznania się z jej treścią w terminie umożliwiającym wniesienie od tej decyzji dowołania, co świadczy o tym, że do uchybienia temu terminowi doszło bez winy skarżącej. Powyższe okoliczności potwierdzić mogą nie tylko zeznania skarżącej (jako strony niniejszego postępowania), ale także fakt, iż po dacie wydania decyzji w niniejszej prawie wezwała ona organ do podania stanu sprawy i wypłaty jej zaległego świadczenia wychowawczego za okres od września 2017 r. do marca 2018 r. oraz bieżących należności z tego tytułu, wskazując, że od września 2017 r. świadczenie to nie było jej wypłacane nawet na drugie dziecko. Wezwania te zostały zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. i w ponagleniu z dnia [...] października 2018 r. Powyższe pisma świadczą o tym, że skarżąca do [...] października 2018 r. nie znała rozstrzygnięcia jej sprawy zawartego w decyzji (nie wiedziała, że decyzja ta został wydana) i oczekiwała na rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji. Jednocześnie odpowiedź organu I instancji na pismo skarżącej z dnia [...] marca 2018 r. została do niej wysłana na zły adres, tj. adres inny niż podany jako adres do korespondencji w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. (co wynika wprost z akt sprawy oraz treści odpowiedzi organu I instancji na ponaglenie), z uwagi na co także to pismo organu I instancji nie dotarło do skarżącej. W konsekwencji o wydaniu decyzji skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu [...] października 2018 r., tj. w dniu doręczenia jej pełnomocnikowi odpowiedzi na ponaglenie (pismo organu I instancji z dnia [...] października 2018 r.). Zatem dopiero tego dnia ustały przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez skarżącą i rozpoczął bieg 7-dniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Dlatego zostały spełnione przesłanki, określone w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze załatwiony odmownie postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., nr [...]. Zdaniem organu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] nastąpiło bez jej winy. Wskazała, że nie otrzymała awiz dotyczących przesyłki z decyzją, gdyż nie zostały one pozostawione w skrzynce pocztowej przez listonosza. Na potwierdzenie tego nie złożyła jednak żadnych dowodów. Organ wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] została doręczona na adres wskazany we wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r., tj. [...], ul. [...]. Doręczenie nastąpiło w trybie zastępczym - przesyłka była dwukrotnie awizowana [...] stycznia 2018 r. i [...] stycznia 2018 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w dniu [...] stycznia 2018 r. została zwrócona nadawcy. Organ przyjął na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., że przesyłka została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] stycznia 2018 r. Urząd pocztowy na przesyłce odnotował dwukrotne awizowanie przesyłki w dniu [...] i [...] stycznia 2018 r. W tych okolicznościach organ miał podstawy do uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona (art. 43 § 4 k.p.a.). Została bowiem spełniona procedura określona w art. 44 § 1 - § 3 k.p.a. Skarżąca wskazała na brak awiza informującego o próbie doręczenie przesyłki. Nie jest wystarczające jednak samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu przesyłki w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie. Takich dowodów strona nie przedłożyła. Z akt nie wynika aby np. złożyła reklamację do Poczty Polskiej. Tym samym, nie obaliła domniemania wynikającego z dokumentu urzędowego, którym jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki i wynikające z niego zapisy. Skoro nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedotrzymaniu terminu, to jej wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...].04.2019r. nr [...] w związku z odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], odmawiającej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz: pierwszego dziecka - H. D., urodzonego [...] listopada 2011 r., kolejnego dziecka - N. D., urodzonej [...] lutego 2014 r. na okres zasiłkowy [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy postanowiło stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] została doręczona K. S. w trybie zastępczym w dniu [...] stycznia 2018 r. Skarżąca złożyła odwołanie za pośrednictwem poczty w dniu [...] października 2018 r., a więc z 283 dniowym uchybieniem. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] lutego 2018 r. Tak więc, należało stwierdzić 283 dniowe uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wniosła K. S. wnosząc o jego uchylenie, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie norm procesowego prawa administracyjnego, zawartych w art. 6 i n. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w szczególności: 1. poprzez rażące naruszenie norm prawa administracyjnego zawierających zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, takich jak praktykowane przez listonosza formy pozostawiania awiz, tj. w drzwiach, na wycieraczce, w skrzynkach sąsiadów czy w sklepie odzieżowym, 2. złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść uczestnika, zawartych w art. 6, art. 8 § 1 oraz w art. 11 k.p.a. oraz naruszenie art. 58 § 1 k.p.a przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz swoich dzieci. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. [...], Prezydent Miasta w [...] odmówił przyznania prawa do wnioskowanych świadczeń z uwagi na brak orzeczenia w sprawie alimentów. O powyższej decyzji skarżąca nie wiedziała, albowiem ta nie została jej doręczona (przesyłka zawierająca decyzję wróciła do organu po podwójnym awizowaniu z adnotacją, "nie odebrano w terminie"). Skarżąca podniosła, że nie otrzymała żadnych awiz dotyczących tej przesyłki. Częstą praktyką listonosza było i nadal jest pozostawianie awiz w drzwiach, na wycieraczce, w skrzynkach sąsiadów, czy w sklepie odzieżowym. Dlatego skarżąca już od dłuższego czasu jako adres do korespondencji wskazuje adres pod którym świadczy usługi czyli ul. [...], [...]. Tak było też w przypadku ponaglenia z dnia [...] marca 2018 r., które skarżąca powołała jako uprawdopodobnienie braku wiedzy o wydaniu decyzji oraz problemach z dostarczaniem poczty. Ponadto skarżąca niejednokrotnie sama przekazywała korespondencję sąsiadom. Dodatkowo zauważyła, że jej nazwisko różni się od nazwiska partnera z którym wspólnie wychowuje dzieci skąd mogły wynikać trudności z doręczaniem listów. Jednocześnie skarżąca powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 820/18 podniosła, że pisemna reklamacja nie jest jedynym dowodem na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o danym piśmie, bowiem powołane w sprawie pismo z dnia [...] marca 2018 r. oraz ponaglenie z dnia [...] października 2018 r. również uprawdopodobniają ten brak wiedzy. Tym bardziej biorąc pod uwagę zasady logiki oraz to, że chodzi o przyznanie świadczenia a nie np. nałożenia na nią jakiegokolwiek obowiązku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest w niniejszym postępowaniu sądowym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej k.p.a.). Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 powyższego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Stosownie do postanowień art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wykładnia powyższych przepisów, prowadzi do wniosku, że organ rozpatrujący podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, powinien termin ten stronie przywrócić, gdy uprawdopodobni ona brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który wniosła rzecz jasna, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożonym w terminie 7 dni od ustania przyczyny uniemożliwiającej dokonanie uchybionej czynności. Tym samym, o ile w niniejszym przypadku spełnione zostały dwie ze wskazanych wyżej przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to sporną pozostała kwestia uprawdopodobnienia przez skarżącą braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, którą chciała zakwestionować. W powyższym zakresie wskazać należy, że uprawdopodobnienie znaczy tyle, że wnoszący o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma jedynie stworzyć w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 135). Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej. Patrząc pod tym kątem na argumenty skarżącej stwierdzić należało, że wymagają one starannej oceny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (zob. w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1459/09, Baza NSA). Skoro art. 58 § 1 k.p.a. jako konieczną przesłankę przywrócenia terminu określa brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05, Baza NSA). Przywrócenie terminu jest dopuszczalne jedynie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, Baza NSA). W realiach przedmiotowej sprawy problemem pozostaje, czy skarżącej istotnie dwukrotnie awizowano decyzję organ I instancji. Sąd podkreśla, że doręczenie przez awizo opiera się na wzruszalnym domniemaniu prawnym, że doręczane pismo dotarło do rąk adresata. Przekonanie organu o prawidłowości tego doręczenia nie wyłącza zatem możliwości dowodzenia, że pismo nie doszło do adresata. Temu celowi służy instytucja przywrócenia terminu. Skarżąca [...] sierpnia 2017 r. złożyła za pośrednictwem platformy Emp@tia wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. We wniosku podała adres zamieszkania, ul. [...], [...]. Pod ten adres skierowano wezwanie o doręczenie kopii wyroku zasądzającego alimenty. Wezwanie odebrała skarżąca w dniu [...].09.2017 r. Odpowiedziała na wezwanie pismem z [...] grudnia 2017 r., wskazując w nim również ww. adres do korespondencji. Organ niezwłocznie w dniu [...] grudnia 2017 r. wydał decyzję odmawiającą przyznania świadczenia. Skierował ją na ww. adres. W niniejszej sprawie, jak wynika z pieczątek i podpisów znajdujących się na kopercie w której wysłano decyzję Prezydenta Miasta [...], decyzja była awizowana po raz pierwszy w dniu [...] stycznia 2018 r. i po raz drugi [...] stycznia 2018 r. Skarżąca pismem z dnia [...].03.2018 r. przesłała do organu wniosek o rozpatrzenie jej wniosku. W tym piśmie podała nowy adres korespondencyjny, ul. [...] [...] Odwołanie przesłano [...].10.2018 r., czyli 283 dni po terminie (doręczenie zastępcze miało miejsce w dniu [...] stycznia 2018 r.). Organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rację ma skarżąca, że pismo z dnia [...] marca 2018 r. Prezydenta Miasta [...] informujące, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2017 r. został załatwiony decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] został skierowany na nieprawidłowy adres (ul. [...], [...], zamiast na adres ul. [...], [...]), jednak uchybienie to nie ma wpływu na ocenę tego, czy decyzja z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] została prawidłowo doręczona w trybie z art. 44 § 4 k.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzja ta została skierowana na adres wskazany we wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r., natomiast skarżąca nowy adres wskazała dopiero w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. W ocenie Sądu pisma skarżącej wzywające do rozpoznania wniosku przez organ oraz ponaglenie nie świadczą o tym, że nie otrzymała ona awiz dotyczących przesyłki. Samo twierdzenie skarżącej o braku "awiz" w skrzynce listowej, nie może uzasadniać przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W przeciwnym wypadku instytucja doręczenia zastępczego uregulowana w art. 44 k.p.a. nie byłaby w ogóle możliwa do zastosowania i twierdzeniami o braku pozostawienia awiz w skrzynce listowej można byłoby uzasadniać niemal każde uchybienie terminu. Sąd zwraca uwagę, że korespondencja kierowana do skarżącej przed wydaniem decyzji docierała do niej bez przeszkód. Skarżąca przede wszystkim nie przedstawiła żadnej reklamacji złożonej do Poczty Polskiej, ani jakichkolwiek innych dokumentów (np. oświadczeń sąsiadów), które mogłyby uprawdopodobnić jej twierdzenia. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w niedotrzymaniu terminu. Uprawdopodobnieniem takim nie są same twierdzenia skarżacej wskazujące, że praktyką listonosza jest zostawianie awiz w drzwiach, na wycieraczce, w skrzynkach u sąsiadów, czy w sklepie odzieżowym. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających takie zdarzenia. Inne nazwisko jej partnera również nie ma w ocenie Sądu żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Skarżącej wysłano decyzję na podany przez nią adres korespondencyjny i zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. zastosowano instytucję doręczenia zastępczego. W sprawie istotne jest również, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu wskazała brak pozostawienia w skrzynce awiz, jako przyczynę uchybienia terminu. Dopiero na etapie skargi do Sądu podniosła kwestie częstego pozostawiania przez listonosza awiz w miejscach nieprawidłowych (w skrzynkach sąsiadów, w sklepie odzieżowym, w drzwiach, na wycieraczce). Organ nie mógł badać tych kwestii (co zarzuca skarżąca), ponieważ nie został poinformowany o częstym występowaniu takich nieprawidłowości we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonych dowodów nie było możliwe skuteczne zakwestionowanie prawidłowego awizowania przesyłki pocztowej. Zebrane w niniejszej sprawie dokumenty zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie potwierdzają, że doręczenie zastępcze zostało dokonane zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. (w dniu [...] stycznia 2018 r.), natomiast skarżąca nie uprawdopodobniła braku skutecznego doręczenia tej przesyłki pocztowej. W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a.