IV SA/Po 577/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ł. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji; Skarżący napisał tylko, że wykonanie decyzji uczyni bezzasadnym potrzebę rozpatrywania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu argument Skarżącego nie pozwala na zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wskazał we wniosku, w jaki sposób decyzja w razie jej wykonania mogłaby wyrządzić – Skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżący, powołał się wyłącznie na fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd spowoduje, że rozpatrywanie skargi stanie się bezzasadne. Zdaniem Sądu, powyższe twierdzenie nie uzasadnia przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, z którą to decyzją Skarżący się nie zgadza. Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie kontrola stanu zdrowia Skarżącego co do ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego prowadzenia pojazdów. Nałożony na Skarżącego obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie związane z potwierdzeniem braku przeciwwskazań do uczestnictwa w ruchu drogowym, z uwagi na brak związania przesłanek ustawowych w związku z jej wykonalnością. Poddanie się badaniu nie pociąga za sobą jakichkolwiek trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie powoduje ani istotnej, ani trwałej zmiany rzeczywistości (por. postanowienia NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 8/17; z 17 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 400/17; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA). Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 771/16 i z 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 85/15; CBOSA). Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.