IV SA/Po 578/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. IV SA/Po 578/14 Uzasadnienie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej: "Kierownik UdSKiOR" lub organ) na podstawie art.4 ust.1 pkt 1 lit.a,b i c oraz art.22 ust.1 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2012r., poz.400, zwaną dalej ustawą o kombatantach) decyzją z dnia [...].11.2013r. Nr [...] odmówił przyznania P.S. (zwanemu dalej skarżącym) uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wcześniej skarżący zwrócił się do Kierownika UdSKiOR z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich za pobyt w obozie Poznań – Główna w styczniu 1940 r. oraz za pobyt w obozach związanych z pracą przymusową w 1944r. Ostateczną decyzją z dnia [...].06.2012r. odmówiono skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) złożył skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję ostateczną oraz poprzedzającą ją decyzję nie kwestionując ustaleń organu w zakresie pobytu skarżącego w obozie Poznań – Główna. Sąd nałożył obowiązek ustalenia okoliczności związanych z pobytem skarżącego w Linzu i na tej kwestii skoncentrował się organ w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach represjami w rozumieniu tej ustawy są m.in. okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Organ podkreślił, że zeznania skarżącego i przesłuchanych w sprawie świadków nie są tożsame dlatego należało się oprzeć na dokumentach. Skarżący w ustawowym terminie wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnił, że zimą 1940r. wysiedlono go wraz z całą rodziną do S.. W 1944r. przeniesiono go do obozu karnego Poznań – Główna skąd przewieziono go do obozu Linz II – Bochgassa. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...].04.2014r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji ponownie przytoczono treść art.4 pkt 1 ustawy o kombatantach. Organ podkreślił, że w pismach i zeznaniach skarżącego wystąpiły istotne rozbieżności dotyczące pobytu skarżącego w obozie w Linzu. Wobec tego oraz w celu realizacji zaleceń zawartych w wyroku WSA w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 840/12 wezwano skarżącego do sprecyzowania kiedy i w jakim obozie przebywał. W odpowiedzi skarżący podał, że w 1944r. przewieziono go do obozu Poznań – Główna, a na przełomie maja/czerwca 1944r. przewieziono go do obozu w Linzu będącego podobozem obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie przebywał w maju i czerwcu 1944r. Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych dokumentów potwierdzających osadzenie w obozie w rozumieniu art.4 pkt 1 ustawy o kombatantach. W oświadczeniach strony oraz świadków występują rozbieżności zarówno co do dat wydarzeń, jak i obozu w którym miał przebywać skarżący. W.L. (siostra skarżącego) w dniu 27.03.2013r. zeznała, że jej rodzinę wysiedlono w 1943r. do S., a później do obozu w Poznaniu przy ul. Głównej, a następnie po 4 dniach przewieziono do Austrii. Starszy brat skarżącego S.S. tego samego dnia zeznał, że wysiedlono go z rodziną ze S. do O. w 1940r. lub 1941r., a następnie po 4-5 dniach rodzinę deportowano do Austrii. Później w pisemnym oświadczeniu z 17.03.2014r. świadek ten napisał, że skarżący w maju/czerwcu 1944r. przebywał w obozie koncentracyjnym w Linzu dokąd przewieziono go z obozu Poznań – Główna. Wobec powyższych rozbieżności organ uznał, że zeznania skarżącego i przesłuchanych świadków nie są wiarygodne. Z dokumentów złożonych w Fundacji Polsko – Niemieckiej "Pojednanie" wynika jedynie fakt deportacji rodziny S. na teren Austrii w lipcu 1944r. i wykonywanie pracy przymusowej w fabryce celulozy w m.Lenzig. To samo wynika z dokumentów złożonych w UdSKiOR. Żaden z członków rodziny skarżącego składając dokumenty zarówno w Fundacji, jak i w UdSKiOR, nie wspominał o pobycie w jakimkolwiek obozie hitlerowskim, chociaż już wówczas można było się ubiegać o wyższą kwotę odszkodowania lub uprawnienia kombatanckie. Wprawdzie do akt dołączono legitymację skarżącego członka Stowarzyszenia Poszkodowanych przez III Rzeszę w której wpisano, że jest on dzieckiem deportowanym do obozu Linz z rodzicami w Austrii, jednak zdaniem organu nie jest to dowód wskazujący na podleganie represjom w rozumieniu ustawy. Ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie wydano ten dokument. Żadnych informacji dotyczących osadzenia strony w obozie nie przekazał IPN, ani Międzynarodowe Biuro Poszukiwań. Instytucje te potwierdziły jedynie istnienie w czasie wojny obozów koncentracyjnych Linz I, II i III będących podobozami obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Nadto wskazano, że skarżący nie mógł przebywać w obozie Poznań – Główna w 1944r., gdyż według informacji IPN obóz ten istniał do maja 1940r. Ponadto W.L. urodziła się w S. w dniu [...].12.1940r., a zatem nie mogła zostać skierowana do obozu Poznań – Główna w styczniu 1940r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniósł P.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art.7 w zw. z art.77 i art.8 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, a także poprzez pominięcie oświadczenia S.S. potwierdzającego fakt przebywania skarżącego w obozie w Linzu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z zeznań skarżącego oraz świadków wynika, ze skarżący przebywał w obozie w Linzu w Austrii będącym podobozem obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Dalej skarżący podniósł, że w myśl art.13 § 2 pkt 13 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie") obóz koncentracyjny w Mauthausen został zakwalifikowany jako takie miejsce. Jak wynika z art. 2 § 11 pkt 27 Rozporządzenia obóz w Linz w którym przebywał skarżący został zakwalifikowany jako podobóz obozu koncentracyjnego w Mauthausen. A więc obóz w Linz należy uznać za obóz koncentracyjny w rozumieniu art.4 § 1 pkt1 lit.a ustawy o kombatantach. Ponadto skarżący przebywał także w obozie Poznań – Główna, który został zakwalifikowany jako inne miejsce odosobnienia określone w art.4 ust.1 pkt 1 lit.c ustawy o kombatantach. Skarżący podkreślił, że jest osobą starszą i trudno podać mu dokładny okres przebywania w przedmiotowych obozach, gdyż ponadto był wówczas dzieckiem. Oczywistym jest więc, że mogą występować rozbieżności dotyczące okresów przebywania w w/w obozach. Jednakże nie mogą one dyskredytować twierdzeń skarżącego. Podkreślono, że zarówno skarżący jak i świadkowie zgodnie wskazali, iż skarżący przebywał w obozie w Linzu. Nie jest też winą skarżącego, że inne instytucje nie posiadają informacji dotyczących jego osoby. Organ nie uznał zeznań przesłuchanych osób mimo, że nieścisłości zeznań dotyczyły jedynie dat pobytu, a nie faktu przebywania skarżącego we wskazanych obozach. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...].11.2013r. Nr [...] oraz jego decyzji z dnia [...].04.2014r. Nr [...], którą Kierownik Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].11.2013r. W tym miejscu należy wskazać, że w świetle art. 21 ust. 1 ustawy o kombatantach uprawnienia określone w ustawie o kombatantach przysługują m.in. osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą fakt podlegania represjom, o których mowa w art. 4 ustawy o kombatantach. Tak więc materialnoprawną podstawą wydanych w niniejszej sprawie decyzji był art. 4 ust.1 pkt 1 lit.a) b) i c) w zw. z art. 21 ust. 1, 22 ust. 1 ustawy o kombatantach. Powołany przepis stanowił, że przepisy ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są m.in. okresy przebywania: 1) z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa; Nie ulega wątpliwości, że wydając zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję, Kierownik Uds.KiOR związany był przepisami postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 10 § 1, art. 15, art. 75 i art. 77 Kpa. Zasada wyrażona w art. 7 Kpa nakazuje organowi administracyjnemu podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Rozwinięcie i doprecyzowanie tego ogólnego obowiązku stanowi art. 77 Kpa, który jasno określa, że to na organie ciąży obowiązek zgromadzenia całości materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpatrzenia. Nadto z art. 75 Kpa. wynika, że co do zasady jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Należy zwrócić uwagę, iż wyrokiem z dnia 29.11.20112., sygn. akt IV SA/Po 840/12, WSA w Poznaniu uchylił decyzję Kierownika Urzędu z dnia [...].06.2012r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...].01.2012r., formułując ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, które zgodnie z art. 153 Ppsa wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W myśl art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji, dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, sąd I instancji nie może pominąć kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w poprzednim wyroku (por. wyrok NSA z dnia 16.11.2010r., sygn. I GSK 468/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym przypadku obowiązkiem Sądu orzekającego było m.in. ustalenie, czy organ prawidłowo wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29.11.20112., wydanego w sprawie sygn. akt IV SA/Po 840/12. Jak słusznie wskazał WSA w Poznaniu w powołanym wyżej wyroku wykaz miejsc objętych normą art. 4 ust.1 pkt 1 lit.a) b) i c) ustawy o kombatantach zawiera rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie"), wydane na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach. Godzi się zauważyć, że w § 2 ust. 11 Rozporządzenia zostały wyszczególnione m.in. obozy w miejscowościach Linz (pkt 27) oraz Lenzing (pkt 25), jako podobozy obozu koncentracyjnego w Mauthausen, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 13 Rozporządzenia. W związku z powyższym Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało wnikliwe wyjaśnienie i udokumentowanie w aktach sprawy okoliczności związanych z deklarowanym przez skarżącego pobytem w Austrii, w tym zwłaszcza w obozie w Linz, choć wyjaśnienia wymagałby także ewentualny pobyt Skarżącego w miejscowości Lenzing. W przypadku Linz chodzi zwłaszcza o jednoznaczne ustalenie charakteru obozu, w którym miał przebywać skarżący – w szczególności czy nie był to obóz, o którym mowa w Rozporządzeniu – oraz czasu (okresu) pobytu w tym obozie. Na tle przepisów ustawy o kombatantach konieczność poczynienia takich ustaleń jest oczywista i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że wymienienie danego miejsca odosobnienia w Rozporządzeniu nakłada na organ administracyjny obowiązek przyznania uprawnień z tytułu pobytu w nim, jeśli poczynione ustalenia wskazują, iż spełnione są inne przesłanki określone w art. 4 ustawy o kombatantach (zob. wyrok NSA z 17.10.2006 r., II OSK 122/05, OSP 2007, nr 11, poz. 134). Co więcej, jak podkreśla judykatura, fakt umieszczenia danego obozu w wykazie wydanym na podstawie art. 8 ustawy o kombatantach ma tylko takie znaczenie, że w konkretnej sprawie strona nie musi przeprowadzać dowodów stwierdzających, iż osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a pobyt w tych miejscach dzieci miał charakter eksterminacyjny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach. Nie ma natomiast prawnych przeszkód do dowodzenia, że pobyt w innym obozie, niewymienionym w Rozporządzeniu, był represją w rozumieniu ustawy o kombatantach (por. wyrok NSA z 14.02.2007 r., II OSK 313/06, CBOSA; a także wyrok NSA z 17.10.2006 r., II OSK 1205/05, CBOSA). Reasumując Sąd w sprawie IV SA/Po 840/12 wskazał na niezbędność poczynienia w niniejszej sprawie przez organ administracji wszechstronnych ustaleń pozwalających na weryfikację twierdzeń skarżącego dotyczących zwłaszcza jego pobytu w miejscowości Linz. W szczególności Sąd nakazał przesłuchanie w charakterze świadków rodzeństwa skarżącego. Jednocześnie Sąd w omawianej sprawie przyjął, że przeprowadzone postępowanie pozwoliło na jednoznaczne przesądzenie braku podstaw do przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu deklarowanego przez skarżącego pobytu w obozie Poznań-Główna. Sąd podzielił ocenę organu, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na fakt tego pobytu, a co za tym idzie – także i podstaw do przyznania skarżącemu uprawnień ze wskazanego wyżej tytułu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie – będąc związanym powyższą wykładnią i oceną – przyjął, że brak jest wiarygodnych dowodów dotyczących pobytu skarżącego w obozie Poznań – Główna, gdyż uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ nie zmieniło faktu, iż brak jest wiarygodnych dowodów dotyczących pobytu skarżącego w obozie Poznań – Główna. W konsekwencji wieloletniego postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie organ (korygowany orzeczeniem tut. Sądu uchylającym jego decyzje) prawidłowo ustalił stan faktyczny na podstawie przeprowadzonych dowodów. Dowodami tymi były zgromadzone w sprawie dokumenty, zeznania przesłuchanych przez organ świadków S.S. i W.L. oraz samego skarżącego. Sąd przyjął, że dokumenty złożone i zgromadzone w sprawie są prawdziwe i autentyczne. Nie ma bowiem żadnych podstaw, aby je kwestionować z urzędu, a skarżący nie podnosił zarzutu ich nieprawdziwości. Niewiarygodne okazały się natomiast zeznania przesłuchanych w sprawie świadków oraz samego skarżącego. Podkreślić należy, że przesłuchani świadkowie są osobami bliskimi skarżącego (rodzeństwo), co zmuszało Sąd orzekający do szczególnej ostrożności podczas oceny ich zeznań z uwagi na ich ewentualną intencjonalność. Sam fakt pokrewieństwa nie dyskredytował wiarygodności przesłuchanych w sprawie osób. Jednakże Sąd nie uznał tych zeznań (i pisemnych oświadczeń wspomnianych osób) za wiarygodne, gdyż nie znalazły one potwierdzenia w zgromadzonych w sprawie dokumentach, a ponadto były wzajemnie – a także wewnętrznie - sprzeczne. Organ realizując na podstawie 153 Ppsa wytyczne WSA nie tylko przesłuchał skarżącego i świadków. Zwracał się także o udzielenie informacji do właściwych instytucji. Żadnych informacji dotyczących osadzenia skarżącego w obozie nie przekazał ani Instytut Pamięci Narodowej, ani Międzynarodowe Biuro Poszukiwań. Instytucje te potwierdziły jedynie istnienie w czasie wojny obozów koncentracyjnych Linz I, II i III będących podobozami obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Z całą mocą należy zaakcentować bardzo duże rozbieżności dotyczące czasokresów pobytu skarżącego w obozie Poznań – Główna oraz czasokresu i miejsca osadzenia w Linzu. Sąd rozumie, że z uwagi na znaczny upływ czasu od istotnych dla sprawy zdarzeń oraz na wiek osób przesłuchiwanych występowanie niespójności w ich zeznaniach i pisemnych oświadczeniach jest naturalne i dopuszczalne. Podkreślić jednak należy częstotliwość i rozmiar tych niespójności w omawianym przypadku. W szczególności są bardzo duże rozbieżności w czasokresach pobytu w skarżącego w obozie Poznań – Główna oraz w Linzu. Różnice sięgają nie tylko miesięcy, lecz nawet lat. Z pewnością skarżący przebywał na robotach przymusowych w Linz, choć dokładnie nie wiadomo w jakim okresie czasu. Sam skarżący wskazywał bardzo różne czasokresy swego pobytu w Linzu. Z akt administracyjnych wynikają sprzeczne i niespójne fakty w tym zakresie wskazane prze skarżącego. Na k.1v skarżący wskazał, że został przesiedlony do Linzu w październiku 1944r. Natomiast na k.7 podał, że wywieziono go do Linzu na przełomie 1943/1944. Na k.148 wskazał, że nastąpiło to w 1944r. Po wezwaniu przez organ na k.161 skarżący wskazał, że przebywał: - w obozie Linz I w okresie11.01.1943 – 03.08.1944 Mauthausen – Gusen - w obozie Linz II w okresie 27.02.1944 – 05.05.1945 Bochgassa, - w obozie Linz III w okresie 22.05.1944 – 05.05.1945 Kleinmuechen Ebelsberg. Powyższe okresy w przypadku obozów Linz II i Linz III się pokrywają, co podważa wiarygodność tych danych, gdyż skarżący nie mógł być jednocześnie w dwóch różnych obozach. Z k.257 wynika, że w październiku 1944 skarżący został wywieziony do Linz, a z k.262 wynika, że przebywał w Linz od 10/1944 do 05/1945. Natomiast na k.280 podano, że skarżący został przesiedlony do Austrii już w sierpniu 1943r. Odnośnie obozu Poznań – Główna skarżący wskazał, że przewieziono go tam w 1940r. (k.110), a także że nastąpiło to w 1944r. (k.148 i 246) Świadek S.S. na k.97,104 potwierdza pobyt skarżącego w Linzu w warunkach obozu koncentracyjnego ale bez dat. Natomiast na k.253 podaje, że skarżący w 1944r. wywieziony został do obozu Poznań – Główna skąd dalej do obozu koncentracyjnego w Linz na przełomie maja/czerwca 1944, gdzie przebywał przez 1-2 miesiące. Z kolei świadek W.L. na k.99 potwierdziła pobyt skarżącego w Linzu w warunkach obozu koncentracyjnego ale bez wskazania dat. Na k.108v wskazała, że rodzinę skarżącego wywieziono do S. w 1943r., a później na 4 dni do obozu Poznań - Główna w Poznaniu. Stamtąd wywieziono ich do Linz w Austrii. Z kolei z dokumentów wynika, że skarżący wykonywał pracę przymusową od 10/1944 do 05/1945 w obozie w Linz. (k.18), że wykonywał pracę przymusową w Lenzing od 01.01.1944 do 01.04.1945. (k.81) oraz że przebywał w gospodarstwie rolnym w Linzu od 07/1944r. do 05.1945r. (k.292) Z rekomendacji Związku Kombatantów z dnia [...].12.2011r. wynika, że w latach 1943/1944 przebywał w obozie koncentracyjnym w Linz (k.13) jednakże nie wiadomo na podstawie czego to ustalono. W świetle powyższych sprzecznych, a tym samym niewiarygodnych danych, dla zapadłego rozstrzygnięcia nad wyraz istotne znaczenie miała uzyskana przez organ obiektywna informacja Instytutu Pamięci Narodowej, że obóz Poznań – Główna istniał do maja 1940r. (k.164) Tym samym skarżący nie mógł być z niego wywieziony w 1944r. skoro obóz Poznań – Główna już nie istniał. Równie ważne znaczenie miała informacja IPN, że do podobozu obozu koncentracyjnego w Mauthausen więzień mógł być skierowany jedynie przez obóz macierzysty. Tymczasem ani skarżący, ani przesłuchani świadkowie, ani dokumenty nie wskazują na pobyt skarżącego – choćby krótkotrwały – w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Tak więc nie mógł on zostać skierowany do podobozu KL Mauthausen. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd orzekający uznał, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił w swym rozstrzygnięciu ocenę prawną, a przeprowadzając postępowanie wyjaśniające zrealizował wskazania co do zakresu postępowania administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29.11.2012r o sygn. IV SA/Po 840/12. Zakres przeprowadzonego postępowania administracyjnego, był zdaniem Sądu wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy był sporny (fakt pobytu skarżącego w obozie Poznań - Główna oraz czasokres pobytu i charakter obozu w Linz i pobytu w nim skarżącego) jednak wynika on z prawidłowo zgromadzonego (na tym etapie postępowania) w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego. Organ dokonał prawidłowej oceny niewadliwie poczynionych ustaleń faktycznych i prawidłowo przyjął, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit.a) b) i c) ustawy o kombatantach. Rezultatem tego było prawidłowe uznanie iż skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu uprawnień kombatanckich. Wobec powyższego, ponieważ skarżący nie spełniał przesłanek określonych w art. 4 ust.1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy o kombatantach na podstawie art.151 Ppsa skargę należało oddalić. MZ