IV SA/Po 629/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 Ppsa wynika że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Zgodnie z doktryną i utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem wstrzymania wykonania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu mogą być tylko akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361, postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12). Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżących było wstrzymanie wykonania postanowienia kasacyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. W ocenie Sądu postanowienie kasacyjne nie posiada przymiotu wykonalności. Kwestia braku wykonalności decyzji kasacyjnych (postanowień), nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: postanowienie NSA 21 stycznia 2011 r. sygn. II OZ 6/11 – Lex nr 953125). Rozważane postanowienie nie nakłada bowiem na jej adresatów żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Z całą zaś pewnością nie nakłada ono jakichkolwiek obowiązków bądź uprawnień na stronę skarżącą. Ponadto należy mieć na uwadze, iż postanowienie organu I instancji dotyczyło ustalenia opłaty legalizacyjnej. W ocenie postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu (zob. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 209/17, z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08, z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 114/08). Stwierdzić zatem należy, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej stanowi wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji, co oznacza iż nie podlega wykonaniu, a więc nie wywołuje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.