IV SA/Po 698/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T.Ś. na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 25 listopada 2013 r. nr XLII/357/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia [...] maja 2014 r. T.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy Rokietnica nr XLII/357/2013 z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Żydowo, część Północna wnosząc o stwierdzenie jej nieważności uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 17 pkt. 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647) zwanej dalej jako "u.p.z.p." poprzez nieuzyskanie zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla dopuszczonych tym planem obiektów parametrów wskazanych w tym przepisie. W ocenie skarżącego w zaskarżonej uchwale doszło do naruszenia zasad, jak również do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, co na mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oznacza konieczność wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącego pod pojęciem istotnego naruszenia trybu procedury planistycznej mieści się brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, o którym mowa w art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. Z kolei, określenie w planie przeznaczenia innego, niż leśne bez uzyskania przedmiotowej zgody uznać jego zdaniem za naruszenie zasad. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wartości, w tym m.in. wymagania gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Biorąc pod uwagę fakt, iż w odniesieniu do obszaru objętego zaskarżoną uchwałą występują grunty leśne, to w związku z dyspozycją art. 15 ust. 1 u.p.z.p., zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205) zwanej dalej "u.o.g.r.l.". Skarżący zauważył, że w art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p wskazuje się na wymóg uwzględnienia w planowaniu przestrzennym ochrony gruntów, a konkretyzację tej normy stanowi art. 3 ust. 2 u.o.g.r.l., który przewiduje, że ochrona gruntów leśnych polega na: ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze. Skarżący wskazał również, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nieleśne pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. W przedmiotowej sprawie, Wójt Gminy Rokietnica, nie uzyskał zgody na taką zmianę, mimo że zdaniem skarżącego była ona wymagana w przypadku przeznaczenia terenu pod drogi wewnętrzne, które — jak wynika z części graficznej zaskarżonej uchwały —tworzyć będą nowy układ komunikacyjny łączący gminę Rokietnica z gminą Oborniki oraz Szamotuły. W ocenie skarżącego dróg wewnętrznych, oznaczonych symbolem KDW, nie można uznać za grunty leśne, ani tym bardziej zaliczyć ich do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, w rozumieniu przepisów u.o.g.r.l. oraz ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59). Ponadto skarżący wskazując na zapisy § 18 ust. 1, ust. 3 pkt 1, 4, 5, 7, 8, § 19 ust. 1 pkt 3 oraz § 27 ust. 1 pkt 7 uchwały wywiódł, że w obrębie dróg wewnętrznych dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury, przy czym dopuszczenie ich lokalizacji dotyczy również terenów leśnych, co oznacza konieczność wyłączenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Skoro grunt leśny, w tym przypadku droga wewnętrzna oraz infrastruktura, będzie służyła również innym celom, niż wyłącznie gospodarce leśnej, organ wykonawczy gminy winien uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l., przez przeznaczanie gruntów na cele nieleśne rozumie się ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych, a zmiana przeznaczenia każdych gruntów leśnych, niezależnie od ich powierzchni, może nastąpić wyłącznie w planie miejscowym. Zdaniem skarżącego również tereny infrastruktury technicznej oraz przeznaczenie gruntów pod inwestycje celu publicznego w zakresie łączności stanowią inny rodzaj przeznaczenia niż tereny lasów, co wynika także z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. prawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zwanego dalej jako "rozporządzenie". Organ wykonawczy gminy nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, w odniesieniu do gruntu leśnego i tym samym Rada Gminy nie miała podstaw do dokonania zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Skarżący wskazał również, że na obszarze objętym uchwałą dopuszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tj. na terenie oznaczonym w planie symbolem 1ZB, 2ZB, 3ZB, 4ZB, 1ZL, 1R, 2R, 3R, 4R, 5R, 6R, 7R, 8R, 9R (§ 22 ust. 1 pkt 5 i 6 lit a, § 24 ust. 1 pkt 3, § 27 ust. 1 pkt 7). Powyższe wiązało się zdaniem skarżącego z obowiązkiem wyznaczenia dla tychże obiektów parametrów określonych w art.15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Skarżący wyjaśnił również, iż jest współwłaścicielem nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu nr [...] o powierzchni ok. [...] ha, znajdującej się w granicach obszaru objętego ustaleniami planu. Uchwala reguluje jego sytuację prawną jako współwłaściciela nieruchomości objętej planem miejscowym, a jego interes prawny wynika z przysługującego mu prawa własności nieruchomości, podlegającego ochronie prawnej na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu argumenty wskazane w skardze nie uzasadniają naruszenia interesu prawnego skarżącego, a w toku procedury planistycznej nie doszło do żadnego uchybienia przepisom postępowania, które mogłoby skutkować uznaniem, że uchwała w jakiejkolwiek części jest nieważna. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie nieuzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne organ wskazał, że nie może stanowić nowego układu komunikacyjnego system dróg wewnętrznych, nie gwarantujący przecież w świetle przepisów prawa swobodnej możliwości przemieszczania się pojazdów - jest ono zastrzeżone do gestii dysponenta terenu. Gospodarowanie terenami dróg wewnętrznych pozostaje w gestii i w odpowiedzialności ich dysponentów (przede wszystkim właścicieli lub użytkowników wieczystych) tych terenów. Naniesienie w planie dróg wewnętrznych dotyczy wyłącznie dróg już w terenie istniejących. Organ powołał się na przepis art. 3 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach oraz na art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 260, ze zm.) i wskazał, że drogami wewnętrznymi są dowolne drogi na dowolnym rodzaju gruntów, o ile nie są drogami publicznymi. Przepisy u.o.g.r.l. wskazuje na funkcjonowanie dróg dojazdowych do gruntów rolnych i leśnych, które ustawa w art. 4 pkt 20 ujmuje jako drogi zakładowe i drogi wiejskie w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. U.o.g.r.l. odsyła więc - w sprawie dróg zakładowych i wiejskich - do ustawy o drogach publicznych tyle, że definicje takie w ustawie o drogach publicznych w ogóle nie funkcjonują. Zdaniem organu przyjąć należy, że mieszczą się one w definicji dróg wewnętrznych. W u.o.g.r.l. wskazano, że drogi dojazdowe do gruntów rolnych są gruntami rolnymi (art. 2 ust.1 pkt. 10), a drogi dojazdowe do gruntów leśnych są gruntami leśnymi (art. 2 ust. 2 pkt 3). W ocenie organu nie występuje zatem wskazywane przez skarżącego naruszenie procedury zmiany statusu dróg rolnych i leśnych, bo ustawa uznaje te drogi za rolne i leśne odpowiednio. Odmiennie od przeznaczenia terenu pod drogi publiczne, przeznaczenie na drogi wewnętrzne nie implikuje zmiany statusu terenów, na których droga wewnętrzna jest poprowadzona - status ten pozostaje w ścisłej zależności z aktualnym przeznaczeniem terenu w ewidencji gruntów, bowiem drogi wewnętrzne to także drogi leśne i na terenach rolnych (zgodnie z ustawową definicją tych dróg). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 19 ust. 1 pkt 3 uchwały organ wskazał, że zarzut ten opiera się na założeniu, iż budowa sieci wodociągowej nie jest i nie może być powiązana z gospodarką rolną i leśną. Podstawowym celem uchwały było działanie ochronne - zabezpieczenie terenów rolnych i leśnych przed ekspansją zabudowy na terenach niewskazanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako terenów urbanizacji, a ustalenia uchwały uniemożliwiają więc budowę obiektów niezwiązanych z gospodarką leśną i rolną. Z kolei odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 27 ust. 1 pkt 7 uchwały organ wskazał, że skarżący pomija kwestię regulacji zawartych w art. 46 i art. 56 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) zwanej dalej jako "u.w.r.u.s.t.", gdzie między innymi ustawodawca wskazuje, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze i leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zapisy tej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowią wyjątek od zasady wynikającej z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. i wskazują wyraźnie, że zmiana przeznaczenia gruntów pod urządzeniami telekomunikacyjnymi na cele rolnicze i leśne w omawianym zakresie jest wyłączona spod przepisów u.o.g.r.l. Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia przepisów u.p.z.p. poprzez nieokreślenie parametrów dla obiektów jakie wskazane są w § 22 ust. 1 pkt 5 i 6 lit a, § 24 ust. 1 pkt 3, § 27 ust. 1 pkt 7 uchwały. Organ wyjaśnił, że ustawodawca zdecydował o tym, że "inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej" to inwestycje, dla których miejscowy plan nie tylko nie może ustanawiać zakazów, ale przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t.). Oznacza to, że regulacje dotyczące infrastruktury teletechnicznej i optoelektronicznej zyskują specjalny status, nakazujący tak kształtować zapisy prawa miejscowego, by nie tylko nie wskazać zakazu, ale stworzyć szeroki zakres możliwości inwestowania w infrastrukturę tego rodzaju - także na terenach chronionych. Wyłącznie ochrona ustanowiona w oparciu o przepisy odrębne (lecz nie dotycząca statusu terenów rolnych lub leśnych - jak wynika z ustawy o wspieraniu rozwoju) może być przesłanką do ograniczania lub zakazywania tego rodzaju przedsięwzięć, co w rzeczonym przypadku nie występuje. Organ wyjaśnił, że inwestycje z zakresu łączności publicznej obejmować będą wyłącznie budowle. Linie zabudowy określa się dla budynków, a nie dla budowli. Przez budowle rozumie się bowiem każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Dla sieci technicznych i obiektów liniowych nie ustala się linii zabudowy, gdyż mogłoby to uniemożliwiać łączenie sieci zewnętrznych z sieciami niezbędnymi do funkcjonowania obiektów budowlanych, do których sieci (jako budowle) są doprowadzane. Odnosząc się do zarzutu braku określenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, organ zauważył, że wielkość powierzchni zabudowy budynkami nie jest regulowana w § 22 i 24 uchwały, gdyż budynki są na opisywanych tamże terenach zakazane, natomiast na terenach leśnych określa się zarówno minimalną, jak maksymalną wartość wskaźnika intensywności zabudowy budynkami, ale wyłącznie służącymi gospodarce leśnej. Z kolei w odniesieniu do budowli i obiektów małej architektury określenie możliwości zagospodarowania ustala się przez wyznaczenie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - odpowiednio w § 22 ust. 1 pkt 2, § 24 ust. 1 pkt 1, a także w § 27 ust. 1 pkt 3. Odnośnie braku wskazania gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, organ wskazał, że w § 22 i 24 nie ma uzasadnienia dla określania gabarytów i wysokości zabudowy, gdyż obiekty z zakresu łączności publicznej mogą mieć zróżnicowaną postać i zróżnicowane gabaryty, a nie można wprowadzać zapisów uniemożliwiających realizację takich obiektów, o ile nie wynika to bezpośrednio z przepisów odrębnych. Co do wysokości uchwała precyzyjnie wyznacza jednak parametr odpowiednio w § 22 ust. 1 pkt 5, § 24 ust. 1 pkt 3, a także w § 27 ust. 1 pkt 7. W odniesieniu do budynków i ich gabarytów dla terenu 1ZL określono także przesłanki parametryczne definiujące powierzchnię maksymalną zabudowy budynkiem (§ 27 ust. 2 pkt 1 i pkt 5), szerokość ilość kondygnacji (§ 27 ust. 2 pkt 2 i pkt 6), elewacji frontowej (§ 27 ust. 2 pkt 3 i pkt 7), wysokości budynków (§ 27 ust. 2 pkt 9). W zakresie zarzutu dotyczącego geometrii dachów, organ wyjaśnił, że w § 22 i 24 nie ma uzasadnienia dla określania geometrii dachów, gdyż nie jest na opisywanych tamże terenach dopuszczone wznoszenie budynków. Dla terenu leśnego regulacje dla zabudowy budynkami związanymi z gospodarką leśną precyzyjnie ustalają geometrię w § 27 ust. 2 pkt 4 i pkt 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony Miejscowy Plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) dalej jako u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do zbadania czy skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotów składających taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż bezspornym jest, że skarżący posiada interes prawny uprawniający go do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z akt sprawy wynika, że jest on współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (w skardze wskazano nr [...]) znajdującej się w granicach obszaru objętego ustaleniami planu. Skarżący wykazał ,że naruszenie jego interesu prawnego upatruje w pozbawieniu jego prawa zabudowy, której jestem współwłaścicielem. W myśl tego § 24 pkt 2 na terenie oznaczonym symbolem [...] zakazuje się budowy jakichkolwiek budynków , w tym zabudowy zagrodowej, a budowa ta jest ,że niezbędna w związku z rozwojem prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa rolnego . Dalej skarżący stwierdził ,że na należącej do niego nieruchomości oznaczonej na planie symbolem [...] dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności. W uznaniu Sądu skarżący wykazał ,że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny . Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 roku II OSK 17/08 (dostępnego w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http:// orzeczenia.nsa.gov.pl) ,że niewątpliwie bowiem każda regulacja zawarta w planie miejscowym, wprowadzająca zakaz określonego wykorzystywania nieruchomości lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej, której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 KC. Naruszenie postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nie polega na tym, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości właściciela", lecz na tym, że sprzecznie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego "wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności". Naruszenie interesu prawnego więc nie polega na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana. T.S. w uwagach zgłoszonych do projektu planu podniósł ,że w dniu [...] października 2008 roku Wójt Gminy R. decyzją nr [...]określił warunki zabudowy dla działki gruntu o n r ewidencyjnym [...] w której dopuszczono realizację inwestycji polegającej na budowie linii kablowych wyższych napięć k V wraz z budową trech elektrowni wiatrowych EW1,EW2,EW3 o mocy 0,9 MV każda a zgodnie z planem działka skarżącego została przeznaczona pod tereny upraw rolnych. W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, iż samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, Lex nr 920623) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, to Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarżący nie podniósł zarzutu zasad sporządzania planu ale Sąd zbadał z urzędu analizując zapisy uchwały nr XI/72/2011 Rady Gminy Rokietnica z dnia 27 czerwca 2011 roku w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rokietnica. Sąd wskazuje, że przystąpienie do podjęcia zaskarżonej uchwały nastąpiło na podstawie uchwały nr XXVII/217/2012 Rady Gminy Rokietnica z dnia 27 sierpnia 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Żydowo, część północna. Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uregulowana została w przepisie art. 17 u.p.z.p. i w ocenie Sądu została ona zachowana w niniejszej sprawie. Organ zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. dokonał ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu (karty 7-10 akt administracyjnych). Następnie Wójt, stosownie do treści art. 17 pkt 2 u.p.z.p. zawiadomił na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (karta 14 akt administracyjnych). Wójt zgodnie z art. 17 pkt 3 u.p.z.p. dokonał rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzenia wniosków do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (karta 99 i następne akt administracyjnych). Sporządzony projekt planu zawierał prognozę oddziaływania na środowisko (karta 132). Projekt planu, po uzyskaniu uzgodnień i opinii został wyłożony do publicznego wglądu, o czym ogłoszono na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia w prasie lokalnej oraz poprzez obwieszczenie. Nadto w dniu 14 maja 2013 r. zorganizowano dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami o czym świadczy załączony do akt protokół. Wskazać również należy, że Wójt dokonał rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzenia uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano , że brak wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych (odpowiednio także: rolnych) na cele nieleśne (nierolnicze) stanowił naruszenie procedury uchwalania m.p.z.p. uzasadniające stwierdzenie nieważności planu (zob. np.: wyrok NSA z 07.12.2007 r., II OSK 1379/07; wyrok NSA z 25.05.2009 r., II OSK 1900/08; wyrok WSA 13.05.2011 r., II SA/Kr 342/11, wyrok WSA IV SA/Po 136/14 – CBOSA). Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela, gdyż nie budził on wątpliwości w świetle obowiązującego w dniu podjęcia Uchwały przepisu art. 17 pkt 8 u.p.z.p., z którego jasno wynikało, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowiło jeden z elementów sekwencji czynności podejmowanych przez organ (wójta, burmistrza albo prezydenta miasta) w ramach procedury planistycznej. Od razu należy jednak zauważyć, że ustalenie w m.p.z.p. zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (i nierolnicze) bez wymaganej zgody właściwego organu (ministra albo marszałka województwa) godzi jednocześnie w materialnoprawne gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust.2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 u.o.g.r.l., a polegające na ograniczeniu przeznaczania gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tego rodzaju naruszenie skutkuje zaś wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, leśnego przeznaczenia gruntów, i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy – tym samym stanowi również naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. Prawidłowość takiej kwalifikacji potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające wprowadzanie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów leśnych na cele nieleśne i nierolnicze za istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 06.10.2011 r., II OSK 1458/11, wyrok WSA IV SA/Po 136/14 CBOSA) i regulację sprzeczną z prawem (zob. wyrok WSA z 25.01.2008 r., II SA/Kr 535/07, CBOSA). W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie uznał za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia procedury planistycznej, tj. art. 17 pkt 6 lit c u.p.z.p. poprzez nieuzyskanie zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie skarżącego Wójt, mimo ciążącego na nim obowiązku nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne gruntu przeznaczonego pod drogi wewnętrzne. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast stosownie do art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. pkt 2 i 5 przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, a pozostałych gruntów leśnych, marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. W kontrolowanej uchwale tereny oznaczone symbolami od 1KDW do 7KDW, stanowiące tereny leśne, przeznaczone zostały pod drogi wewnętrzne i co nie stanowi sporu między stronami, nie została uzyskana zgoda na przeznaczenie tych terenów na cele nieleśne. Rozstrzygnięcia wymaga więc, czy owa zgoda była wymagana w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy o lasach, lasem w rozumieniu tej ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Natomiast w art. 6 ust. 1 pkt 8 tej ustawy wyjaśniono, że przez drogi leśne rozumieć należy drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Drogą leśną w myśl wskazanego przepisu będzie więc każda droga położona w lesie, o ile nie będzie ona drogą publiczną. W art. 1 ustawy o drogach publicznych wskazano, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, w art. 2 tej ustawy wskazując, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Od dróg publicznych odróżnia się drogi wewnętrzne, które zgodnie z art. 8 ust. 1 stanowią drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Droga leśna jest zatem bez wątpienia drogą wewnętrzną, a warunkiem zakwalifikowania drogi wewnętrznej jako drogi leśnej jest to, że leży ona na obszarze lasu (tak: B. Rakoczy. Ustawa o lasach. Komentarz, LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2011, s. 149). Ponadto wskazać należy, że ustawodawca w art. 2 pkt 3 definiując pojęcie gruntów leśnych posłużył się pojęciem dróg dojazdowych, wskazując że są nimi grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych stanowią drogi wewnętrzne. (por. R. Stachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2012, s. 63, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2008 r., I SA/Wa 603/08, LEX nr 566545 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r., II OSK 881/09, LEX nr 552887). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1330/08 (dostępny na http://orzeczenia nsa.gov.pl) wyraził pogląd, który to podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że drogi leśne to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, nie ma zatem przeszkód, aby drogi te zaliczyć, do dróg wewnętrznych. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych są drogami wewnętrznymi. Wobec powyższego w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniał obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Skoro bowiem sporne tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 1KDW-7KDW stanowią drogi wewnętrzne i leżą na terenie lasu, to uznać je należało za drogi leśne. Drogi leśne natomiast zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach są lasem i tym samym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie ze zmianą przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a w konsekwencji nie było też potrzeby uzyskania zgody o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. Takie przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami 1KDW-7KDW potwierdzone został również przez Nadleśniczego Nadleśnictwa O., który to w piśmie z dnia Tego rodzaju naruszenie skutkuje zaś wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, leśnego przeznaczenia gruntów, i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy listopada 2014 r., wskazał, że tereny te stanowią wewnętrzną infrastrukturę komunikacyjną lasów i służą do udostępnienia gruntów leśnych do wykonania zadań związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej, a ruch po tych drogach jest zabroniony pojazdami silnikowymi, zaprzęgowymi i motorowerami. Tym samym Sąd uznał, że nie jest zasadne stanowisko skarżącego, jakoby drogi te stanowiły nowy układ komunikacyjny łączący gminę Rokietnica z gminą Oborniki oraz Szamotuły i w konsekwencji jakby organ wykonawczy gminy powinien uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia tych terenów na tereny nieleśne. Niezasadnym w ocenie Sądu okazał się również zarzut dotyczący braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dla przewidzianej w § 22 ust. 1 pkt 5 i 6, § 24 ust. 1 pkt 3 i § 27 ust. 1 pkt 7 uchwały, inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci ustawy z dnia 7 maja 2010 r.(Dz. U. z dnia 16 czerwca 2010 r.) ust1 1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast w ustępie dwa powiedziane jest ,że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W art.46 ust.2 powyższej ustawy wyraźnie zapisano regułę ,że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ,która nie jest sprzeczna z planem miejscowym ,choćby plan miejscowy inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia terenu na tego rodzaju inwestycje. Kwestia ta wzbudziła bowiem w praktyce trudności i prowadziła do rozbieżnych rozstrzygnięć . w szczególności nie było jasne ,jakie inwestycje telekomunikacyjne są zgodne z danego rodzaju przeznaczeniem terenu, a samo przeznaczenie terenu często było źródłem uznawania inwestycji telekomunikacyjnych za niezgodne z planem miejscowym, Dlatego też w ust.2 ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie jednolitych reguł interpretacyjnych wskazując ,jakie inwestycje telekomunikacyjne nie są sprzeczne z podstawowym przeznaczeniem terenów, przy czym w tym zakresie wykorzystano dorobek orzeczniczy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w swoich wyrokach stwierdzał, że inwestycje telekomunikacyjne nie są sprzeczne z przeznaczeniem na cele rolne , leśne czy zabudowy mieszkaniowej.( zobacz teza 18 komentarza Wydawnictwa C.H.BECK WARSZAWA 2012 do Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Tomasz Grossmann, Wacław Knopkiewicz, Joanna Sebzda-Załuska, Marek Szydło, Jacek Wilczewski) Dodatkowo z przepisu art. 56 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. u.w.r.u.s.t. wynika, że do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skoro więc inwestycje telekomunikacyjne nie są sprzeczne z podstawowym przeznaczeniem terenu zgoda na zmianę przeznaczenia przy ich planowaniu nie jest wymagana. Tym samym przyjąć należało, że nie było potrzeby uzyskania zgodny na zmianę przeznaczenia terenów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dla dopuszczenia możliwości zrealizowania na tych terenach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty co do zasad sporządzania planu ,to Sąd zajmował się tylko tymi .które dotyczą nieruchomości skarżącego w ramach wykazanego przez niego naruszonego interesu prawnego. Bowiem skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących zasad sporządzania planu w zakresie ,którym regulacjami planu nie ma naruszonego interesu prawnego. W świetle tego nie można było uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez brak określenia w uchwale parametrów wskazanych w tym przepisie, dla przewidzianej w planie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie z tymi przepisami obowiązkowo w planie zagospodarowania przestrzennego ustala się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; Z ustaleń poczynionych w toku sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] . Tej nieruchomości dotyczą regulacje uchwały zawarte w § 23 -25. Na tym terenie wskazano jego przeznaczenie jako rolnicze i podano ,że teren [...] jest położony w całości w strefie ochrony konserwatorskiej. Wprowadzono zakaz budowy jakichkolwiek budynków. Nie było więc potrzeby ustalenia wszystkich wskazanych w art. 15 ust 1 pkt 6 parametrów. Sąd oprócz samodzielnej analizy w tym zakresie podziela stanowisko organu, iż na wskazanym powyżej terenie objętym ustaleniami planu nie zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające ustalenie pewnych parametrów. Za dopuszczalne uznać należy pominięcie obligatoryjnego elementu planu w sytuacjach szczególnych – gdy jest to zbędne ze względu na pozostałe zapisy planu, takie jak np. zakaz budowy jakichkolwiek budynków. Dokładne ustalenia parametrów o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zawarto jedynie dla terenu oznaczonego symbolem 1ZL, na który skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, bowiem dla tego terenu dopuszczono przeznaczenie uzupełniające poprzez zabudowę budynkami i budowlami wyłącznie wykorzystywanymi na potrzeby gospodarki leśnej. Natomiast jeśli chodzi o nieruchomość skarżącego to w §24 pkt 4 a) uchwały określono dla dopuszczonej lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej to co zgodnie z przepisami w planie można ustalić - maksymalną wysokość 8 m. Nie można było wyznaczyć dla nich innych parametrów których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p Po drugie ustalanie wszystkich parametrów dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej byłoby nie tylko zbędne, ale również uznane mogłoby być za niedopuszczalne z uwagi na treść przepisu art. 46 u.w.r.u.s.t., z którego wynika, iż plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, więc usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Za taką też uznać należy przewidzianą w zaskarżonej uchwale dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tym samym skoro z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 46 u.w.r.u.s.t., plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to za w pełni dopuszczalne uznać należało działanie organu mające na celu takie sformułowanie niezbędnych parametrów, ażeby nie naruszyć wskazanego powyżej przepisu. Reasumując, wskazać należy, że uchwała poddana sądowej kontroli w niniejszej sprawie nie narusza przepisów prawa w sposób wskazany w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania, iż przed podjęciem uchwały niezbędnym było uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Brak było również podstaw do ustalenia wszystkich parametrów o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w sytuacji gdy na określonych terenach plan wprowadzał zakaz budowy jakichkolwiek budynków. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.