IV SA/Po 737/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o pozwolenie na rozbudowę oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku Decyzją nr [...] z dnia 25 maja 2010 r. (znak [...]; dalej decyzja z 25 maja 2010 r.) Starosta K. (dalej Starosta), na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu żądania D. P., odmówił wznowienia postępowania w sprawie udzielenia dla E. i J. O. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego w S., przy ul. [...] nr [...], na działce nr [...], zakończonej decyzją ostateczną Starosty K. nr [...] (znak [...]) z dnia 2 kwietnia 2007 r. (dalej decyzja z 2 kwietnia 2007 r.). W uzasadnieniu Starosta wskazał, że dnia 2 kwietnia 2007 r. wydał na rzecz E. i J. O. decyzję nr [...] (znak [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego w S., przy ul. [...] nr [...], na działce nr [...]. Owa decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, w konsekwencji czego Inwestor dnia 20 kwietnia 2007 r. pobrał dziennik budowy i rozpoczął roboty budowlane. Wnioskiem z dnia 5 maja 2010 r. D. P., działając przez pełnomocnika J. K., zwróciła się do Starosty o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 2 kwietnia 2007 r., wskazując jako przesłankę do wznowienia postępowania okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tzn. że jako strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Wnioskodawczyni podała, że o decyzji nr [...] z dnia 2 kwietnia 2007 r. dowiedziała się dnia 4 maja 2010 r., z doręczonej w tym dniu kopii w/w decyzji. Po analizie akt sprawy organ I instancji ustalił, że Wnioskodawczyni dnia 22 maja 2007 r. złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o udzielenie informacji w zakresie określenia rodzaju pomieszczenia budowanego przez E. i J. O. w S., przy ul. [...]. Pismem z dnia 23 maja 2007 r. (nr [...]) udzielono D. P. odpowiedzi, że Państwo O. uzyskali w dniu 2 kwietnia 2007 r., pozwolenie na rozbudowę budynku gospodarczego. Odbiór pisma potwierdzono w dniu 23 maja 2007r. Artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, by do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Dlatego miesięczny termin do złożenia przez D. P. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty K. nr [...] (znak [...]) z 2 kwietnia 2007 r. należy liczyć od dnia 23 maja 2007 r. a nie od dnia 4 maja 2010 r. Ponieważ wniosek z dnia 5 maja 2010 r. złożono po terminie przewidzianym w art. 148 § 2 kpa, dlatego należało odmówić wznowienia postępowania (k. 55-56 akt Starosty). Odwołanie od decyzji z 25 maja 2010 r. złożyła dnia 31 maja 2010 r. Wnioskodawczyni, zarzucając decyzji z 25 maja 2010 r. naruszenie art. 148 § 2 kpa przez błędną jego wykładnię (rozumienie) i art. 149 § 3 kpa przez jego zastosowanie (błąd subsumcji). W uzasadnieniu Odwołująca podała, że organ nie wykazał, jakoby w dniu 23 maja 2007 r. znała one pełne rozstrzygnięcie sprawy, tzn. że wiedziała również o tym, że decyzją z 2 kwietnia 2007 Starosta zatwierdził projekt budowlany. Dopiero moment powzięcia wiadomości o pełnej treści rozstrzygnięcia decyzji wraz z informacją, kiedy ono zapadło, stanowi o dowiedzeniu się o decyzji i otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa (k. 22 akt Wojewody). Decyzją z dnia 9 lipca 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z 9 lipca 2010 r.) Wojewoda W. (dalej Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję z 25 maja 2010 r. Wojewoda na podstawie art. 77 § 1 kpa, po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w aktach sprawy prowadzonej przez organ I instancji znajduje się pismo Starosty K. z 23 maja 2007 r., będące odpowiedzią na wniosek Odwołującej, złożony dnia 22 maja 2007 r. Organ poinformował w nim D. P. o decyzji pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego. Jednoznaczne dla organu jest istnienie świadomości Odwołującej nie tylko o fakcie wydania przez organ decyzji, w stosunku do której Odwołująca żąda wznowienia postępowania, ale również o zawartym w niej rozstrzygnięciu, już w dniu 23 maja 2007 roku. Wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego winien zostać złożony niezwłocznie (w terminie wskazanym w art. 148 § 2 kpa) po otrzymaniu ww. pisma Starosty z 23 maja 2007 r. (k. 23-24 akt Wojewody). D. P. działając poprzez fachowego pełnomocnika procesowego – radcę prawnego (dalej Pełnomocnik) złożyła dnia 9 sierpnia 2010 r. skargę na decyzję z 9 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA), za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca sformułowała pod adresem decyzji z 9 lipca 2010 r. zarzut naruszenia: art. 6-10 kpa, przez ich nie zastosowanie; art. 149 § 3 w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, polegające na wadliwej ocenie organów obu instancji, że Skarżąca podanie o wznowienie postępowania wniosła do Starosty K. po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania - tj. o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Skarżąca w szczególności podkreśliła, że istota sporu w owej sprawie dotyczy tego, jak należy rozumieć sformułowanie treść rozstrzygnięcia decyzji budowlanej. W ocenie organów treścią rozstrzygnięcia decyzji budowlanej jest udzielenie/bądź odmowa udzielenia uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych. Z taką oceną nie sposób się zgodzić, ponieważ organy dokonały zbyt daleko idącego uproszczenia. Organy obu instancji uznały, że informacja zawarta w piśmie z 23 maja 2007 r., o treści "(...) że zgodnie z zatwierdzonym projektem Państwo O. w dniu 02.04.2007 r. uzyskali pozwolenie na rozbudowę budynku gospodarczego. Budynek został zaprojektowany jako obiekt o przeznaczeniu magazynowym" jest wystarczająca do uznania, że Skarżącej już w dniu 23 maja 2007 r. znana była pełna treść rozstrzygnięcia tej decyzji. Pojęcie rozstrzygnięcie decyzji budowlanej w ocenie Skarżącej jest znacznie szersze od tego w rozumieniu organów. "Znać rozstrzygnięcie" w ocenie Skarżącej - to znać wszystkie elementy tego rozstrzygnięcia, łącznie z jego wszystkimi składnikami, także tymi, które wymagane są przepisami szczególnymi. Skarżąca, powołując się na art. 107 § 1 i 2 kpa, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach podkreśliła, że rozstrzygnięcie decyzji budowlanej jest znacznie szersze i obejmuje także warunki wykonywania robót budowlanych, wymagania i obowiązki związane z tymi robotami. Oznacza to, że jeśli strona nie zna tych warunków, wymagań i obowiązków, to nie można formułować tezy, że dotarła do niej pełna wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Poza w/w elementami rozstrzygnięcia, na jego treść składa się również informacja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i jego kategorii, co jest bardzo istotne z uwagi na obowiązki związane z przystąpieniem do jego użytkowania oraz informacja o obszarze oddziaływania obiektu. Organy obu instancji w żaden sposób nie wykazały, że w dniu 23 maja 2007 r. Skarżąca znała pełne rozstrzygnięcie, tzn. że widziała również o tym, jaką sygnaturę (jaki znak) ma owa decyzja, że decyzją tą Starosta K. zatwierdził projekt budowlany obiektu o kategorii II i że określił warunki wykonywania robót w punktach od 1 do 6 i jaki jest obszar oddziaływania obiektu (k. 2-4 akt IV SA/Po 737/10). W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w części motywacyjnej zaskarżonej decyzji zostały wyjaśnione wszelkie wątpliwości podnoszone przez Skarżącą w toku postępowania. Poza argumentami podnoszonymi na etapie postępowania odwoławczego, Skarżąca nie wskazuje żadnych nowych okoliczności, które należałoby poddać merytorycznej ocenie (k. 8 akt IV SA/Po 737/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest obowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa i wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, co następuje: Pierwszym istotnym zdarzeniem procesowym było wydanie przez Starostę K. w dniu 2 kwietnia 2007 r. decyzji nr [...] (znak [...]), mocą której zatwierdzony został projekt budowlany oraz udzielone zostało pozwolenie na budowę E. i J. O., obejmujące rozbudowę budynku gospodarczego w S., przy ul. [...], dz. nr [...] (k. 38-39 akt Starosty). Pismem z dnia 22 maja 2007 r., zaadresowanym do Starostwa Powiatowego w K., D. P. zwróciła się o udzielenie informacji dotyczącej rodzaju budowanego przez swych najbliższych sąsiadów E. i J. O. pomieszczenia, w S., przy ul. [...] (k. 45 akt Starosty). Starosta K. pismem z 23 maja 2007 r. Arb-[...] poinformował D. P., "W odpowiedzi na pismo z dnia 22.05.2007 r. w sprawie rodzaju budowanego pomieszczenia przez Państwo E. i J. O. na działce położonej w S., przy ul. [...], że zgodnie z zatwierdzonym projektem Państwo O. w dniu 02.04.2007 r. uzyskali pozwolenie na rozbudowę budynku gospodarczego. Budynek został zaprojektowany jako obiekt o przeznaczeniu magazynowym". Z treści owego dokumentu wynika, że tego samego dnia, tj. 23 maja 2007 r. został on odebrany przez córkę Skarżącej (k. 46 akt Starosty). Skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała faktu zapoznania się z tym pismem. Pismem z dnia 5 maja 2010 r. Skarżąca zwróciła się do Starosty K. z żądaniem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148 kpa, gdyż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z 2 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu tego wniosku Skarżąca wyjaśniła, że o rozbudowie budynku w S., przy ul. [...] dowiedziała się w dniu 4 maja 2010 r. (k. 48-49 akt Starosty). Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności, pozostając niesprzecznymi w zakresie zdarzeń procesowych z twierdzeniami Skarżącej – za wyjątkiem tej części pisma z 5 maja 2010 r., w której pełnomocnik D. P. podał, że o tym, że decyzja z 2 kwietnia 2007 r. została wydana, "strona dowiedziała się w dniu 04.05.2010 r. z doręczonej w tym dniu kopii ww orzeczenia" (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 474 uw. 32). Przeciwko daniu wiary twierdzeniu pełnomocnika D. P. o tym, że decyzja z 2 kwietnia 2007 r. została wydana, "strona dowiedziała się w dniu 04.05.2010 r. z doręczonej w tym dniu kopii ww orzeczenia" (akapit ostatni podania z dnia 5 maja 2010 r.; k. 48 akt Starosty) przemawia to, że o decyzji z 2 kwietnia 2007 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku gospodarczego i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla budynku o przeznaczeniu magazynowym, D. P. dowiedziała się 23 maja 2007 r. (k. 46 akt Starosty). Za daniem wiary pismu Starosty z 23 maja 2007 r. i faktowi zapoznania się przez D. P. przemawia fakt odebrania pisma przez córkę D. P. i art. 106 § 5 w zw. z art. 231 kpc, bowiem w toku całego postępowania D. P. nie przeczyła otrzymaniu tego pisma, a jedynie różniła się w ocenie prawnej informacji, zawartej w tym piśmie (odpowiednio – orzeczenie SN z 24.4.1996 r., I CRN 49/96, OSNC 1996, nr 9 poz. 124, akceptowane przez T. Erecińskiego – op. cit. s. 671 uw. 3, s. 672 uw. 4; H. Dolecki "Ciężar dowodu w polskim procesie cywilnym" W.Pr. PWN 1998 s. 167-169 uw. 3,4). W doktrynie i orzecznictwie Sądów Administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 kpa). Termin do wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2009 s. 540 nb 2). Zachowanie terminu przez stronę musi być udowodnione przez stronę; nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie (E. Iserzon, J. Starościak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 1964 s. 200; M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wolters Kluwer 2009 s. 736 uw. 4; wyrok NSA z: 16.X.1998 r., III SA 2802/97; 19.5.2000 r., I SA/Wr 1038/97). Strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania winna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia (odpowiednio - S. Maliszewski "Nowe okoliczności jako przesłanka wznowienia postępowania" Przegl. Podatk. 3/97/28). Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania mimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa; wyrok NSA z 6.7.2006 r., II OSK 976/05). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania ( art. 149 § 3 kpa; wyrok NSA z: 8.12.1995 r., SA/Wr 1164/95; 29.1.1986 r. III SA 1263/95, akceptowane przez B. Adamiak – op. cit. s. 541 nb 2). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania i formę odmowy wszczęcia takiego postępowania, pozwalając na zastosowanie określonej formy w różnych okolicznościach sprawy. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) jest możliwe tylko, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 lub art. 145 a § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. W niniejszej sprawie Skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, postępowanie administracyjne podlega wznowieniu, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania należy złożyć do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do jego wznowienia. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa). Dla rozstrzygnięcia tej sprawy kluczowym pozostawało udzielenie odpowiedzi na pytanie, w jakim terminie Skarżąca dowiedziała się o podjęciu przez Starostę decyzji z 2 kwietnia 2007 r. w rozumieniu art. 148 § 2 kpa, a dokładniej, czy był to dzień doręczenia Skarżącej pisma z 23 maja 2007 r., czy też 4 maja 2010 r., kiedy to Skarżąca otrzymała kopię decyzji z 2 kwietnia 2007 r. Jak zgodnie wskazuje się w doktrynie, termin jednego miesiąca do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest terminem zawitym. Może on być w razie uchybienia przywrócony w trybie określonym w art. 58-59 kpa. Niezachowanie przez stronę terminu i nieprzywrócenie go przez organ, przesądza kwestię odmowy wznowienia postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a kpa (art. 147 zd. 2 kpa; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, PWN: 1995, s. 355 uw. 1 = 1999 s. 396 uw. 1). To na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, w jakiej dacie dowiedziała się o podjęciu przez organ administracji decyzji, stanowiącej podstawę do wznowienia, z dokładnością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Uchybienie temu terminowi stanowi podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 149 § 3 kpa o odmowie wznowienia postępowania (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2009 r., s. 540 nb. 2). Zgodnie z art. 148 § 2 kpa, ustawodawca uzależnił zachowanie jednomiesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z wykładni językowej omawianego przepisu wynika, że dla rozpoczęcia biegu tego terminu wystarczy, by strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym nie wzięła udziału. Należy rozróżnić samo powzięcie wiadomości o wydaniu określonej decyzji, od powzięcia informacji na temat szczegółowych treści rozstrzygnięcia. Argumentem wzmacniającym powyższy rezultat wykładni jest charakter i znaczenie instytucji wznowienia postępowania, której przesłanki nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający, tylko literalny, by nie doszło do zachwiania równowagi całego systemu postępowania administracyjnego przez nadmiernie poszerzone możliwości kwestionowania ostatecznych decyzji. Na taką dystynkcję wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych. Reprezentatywnym w tej mierze pozostaje wyrok z 15.5.2006 r., II OSK 547/07, Lex nr 489632 (akceptowany przez M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz LEX/el. 2010 do art. 148 kpa uw. 3), w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, by do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok WSA w Lublinie z 26.5. 2009 r., II SA/Lu 25/09, Lex nr 558422; wyrok WSA w Poznaniu z 27.01.2010 r., IV SA/Po 506/09, Lex nr 554245; wyrok WSA w Gliwicach z 24.3.2010 r., II SA/GL 1195/09, Lex nr 577026). Organ administracji obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 6.7.2006 r., II OSK 976/05, Lex nr 275519). W niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie przyjęły, że Skarżąca uchybiła jednomiesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, ponieważ już dnia 23 maja 2007 r. dowiedziała się o tym, że "zgodnie z zatwierdzonym projektem Państwo O. w dniu 2 kwietnia 2007 r. uzyskali pozwolenie na rozbudowę budynku gospodarczego. Budynek został zaprojektowany jako obiekt o przeznaczeniu magazynowym" (k. 46 akt Starosty). Jak trafnie wywiódł organ II instancji, Skarżąca już dnia 23 maja 2007 r. miała świadomość nie tylko faktu wydania przez Starostę decyzji, w stosunku do której żąda wznowienia postępowania, lecz nadto wiadomość o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Wniosek o wznowienie postępowania winien zostać złożony niezwłocznie po otrzymaniu przez Skarżącą pisma Starosty K. z 23 maja 2007 r. W tej materii za niezasadne Sąd uznał argumenty podniesione przez Skarżącą, sprowadzające się do tezy, że jeśli strona nie zna warunków, wymagań i obowiązków płynących z wydanej decyzji, to nie można formułować tezy, ze dotarła do niej pełna wiadomość o jej wydaniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu. "Znać rozstrzygnięcie" – zdaniem Strony Skarżącej, to znać wszystkie elementy tego rozstrzygnięcia, łącznie ze wszystkimi jego składnikami, które wymagane są przepisami szczególnymi. Otóż istota sporu w przedmiotowej sprawie nie sprowadza się do tego, jak należy rozumieć sformułowanie "treść rozstrzygnięcia decyzji budowlanej", tylko jak należy rozumieć treść art. 148 § 2 kpa. Na ten temat Sąd wypowiedział się powyżej. W tym miejscu trzeba jedynie dodać, że twierdzenia Skarżącej o konieczności zapoznania się ze wszystkimi elementami decyzji co do której złożyła ona wniosek o wznowienie postępowania, nie znajduje oparcia w art. 148 § 2 kpa. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego poszerzenia zakresu zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, co nie sprzyjałoby pewności i stabilności w stosowaniu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie podziela stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 11 lutego 2010 r. IV SA/Po 677/09. Pogląd zaprezentowany w wyroku IV SA/Po 677/09 należy uznać jako odosobniony. W szczególności w wyroku z 27.6.1996r., I SA 570/95 (ONSA 2/97/100, akceptowanym przez M. Jaśkowską – op. cit. s. 737 uw. 5), Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał (w sprawie, w której skarżąca zastrzeżenia co do wiarygodności informacji), że w świetle art. 148 § 2 kpa istotne jest jedynie to, by do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu; prócz treści decyzji i nazwy organu, który ją wydał, przekazano skarżącej dane dotyczące numeru decyzji i daty jej wydania; już wówczas skarżąca mogła sprawdzić zawarte w piśmie dane, żądając doręczenia decyzji, jak zrobiła to 4 miesiące później (ONSA 2/97/100 s. 416). W uzasadnieniu wyroku z 10.3.2006 r. II OSK 622/05 (ONSAiWSA 5/06/133, akceptowanym przez M. Jaśkowską – op. cit. s. 736 uw. 3), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w piśmie informacyjnym wskazano, że wydano decyzję ustalającą warunki zabudowy, to stanowiło to informację o treści decyzji (ustalono warunki zabudowy dla opisanej inwestycji). Wskazanie samego przedmiotu miałoby miejsce wówczas, gdyby z informacji nie wynikało, czy decyzja była pozytywna (ustalono warunki zabudowy), czy negatywna (odmówiono ustalenia warunków zabudowy). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji (ONSAiWSA 5/06/133 s. 106-107). Pismo Starosty z 23 maja 2007 r. wymogi te spełnia – mimo, że nie powołuje numeru ani znaku decyzji, pochodzi od organu, który wydał ową decyzję, podaje jej datę i wyraźnie informuje o zawartym w niej rozstrzygnięciu (k. 46 akt Starosty; odpowiednio wyrok NSA z 6.10.2000 r., II SA 855/99, akceptowany przez Cz. Martysza w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2005 t. II s. 328 uw. 1). Nadto należy zauważyć, że wyrok IV SA/Po 677/09 zapadł w stanie faktycznym (istotnie różniącym się od stanu faktycznego w sprawie IV SA/Po 737/10), w którym decyzja Starosty G. z dnia 22 grudnia 2003 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, została następnie zmieniona decyzją z 17 marca 2004 r., o której Strona w sprawie zakończonej wyrokiem IV SA/Po 677/09 dowiedziała się dopiero w dniu doręczenia jej odpowiedzi w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr112 pos. 1198 ze zm.; s. 4 uzasadnienia wyroku IV SA/Po 677/09). W sprawie IV SA/Po 737/10 termin jednomiesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg dla Skarżącej dnia 23 maja 2007 r. i zakończył się dnia 23 czerwca 2007 r., ponieważ Skarżąca dowiedziała się o decyzji stanowiącej podstawę wznowienia i zawartym w niej rozstrzygnięciu dnia 23 maja 2007 r. Dlatego podanie Skarżącej o wznowienie postępowania należało załatwić decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). W sprawie organy nie naruszyły także zasad ogólnych, zawartych w art. 6, 7, 8, 9 kpa. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego Pełnomocnika, nie precyzuje, w czym upatruje naruszenia owych zasad. W sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa, przez nie zapewnienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, lecz uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w istocie Skarżąca nie przeczy prawidłowo ustalonym przez organy obu instancji faktom, a jedynie różni się w akcie subsumcji. Ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadały prawu, skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ppsa).