IV SA/Po 761/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr/ WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz U. P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania U. i M. P. oraz M. S., decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] o ustaleniu na rzecz [...]Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie D., gmina K. dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu organ przedstawił następujące ustalenia faktyczne: Decyzją z dnia [...] października 2010r., znak: [...] Burmistrz Gminy K.ustalił na rzecz [...]Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - obejmującej instalację jednego, stalowego masztu, anten i urządzeń radiowych, posadowionych na gruncie w miejscowości [...]. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dnia 20 lutego 2012 r. organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu na rzecz [...]Sp. z o.o. lokalizacji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzja z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu [...] listopada 2013r. Burmistrz Gminy K. wydał decyzję o ustaleniu na rzecz [...] Sp. z o.o. lokalizacji celu publicznego. Z treścią decyzji nie zgodził się M. S. oraz U. i M. P. , którzy w przypisanym im terminie złożyli odwołanie do organu II instancji. M. S. w odwołaniu stwierdził między innymi, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje swoim zasięgiem dwie działki o nr [...] i [...], należące do niego, dla których wydano decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynków mieszkalnych, jednorodzinnych. Wobec tego mogą być naruszone jego interesy. Działka objęta wnioskiem znajduje się ponadto w Obszarze Chronionego Krajobrazu w gminie K.. U. i M. P. w odwołaniu podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, że strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, brak jest bowiem obwieszczenia. Naruszono także art. 7 Kpa, art. 77 Kpa i art.80 Kpa. Nadto zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. Nadto wskazano, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu w gminie K.. Organ I instancji nie podjął żadnych działań mających na celu zweryfikowanie twierdzenia wnioskodawcy, że inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnej uciążliwości na środowisko. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści przepisów w tym art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że w sytuacji gdy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji we wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, bowiem to nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie możliwa będzie realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Organy ustalające lokalizację inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, muszą wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Przy czym normy te są wtedy sprzeczne, jeżeli nie można pogodzić ze sobą wynikających z nich praw i obowiązków. W tak wyznaczonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym granicach prawnych, organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej, jest obowiązany jedynie do oceny, czy wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi prawne w zakresie jego kompletności oraz czy projektowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodności z przepisami prawa dotyczącymi tego zamierzenia, a także z przepisami prawa właściwymi ze względu na miejsce położenia projektowanej inwestycji. Organ podkreślił, że zakres postępowania związanego z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 ze zm.). Zgodnie z tym unormowaniem, właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak wynika z wyżej wskazanego przepisu analiza ta ma na celu zbadanie celu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, nie zaś obszaru oddziaływania czy sąsiedztwa. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest zbadanie nie tylko zgodności zamierzenia z prawem w znaczeniu przedmiotowym, ale i prawami podmiotowymi innych osób. Organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm.), gdyż jego realizacja stanowi realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej i sygnalizacji. Nadto art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej, określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, Dz. U. z 2014r., poz. 243). Dalej organ wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ocenę powyższą dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy ww. ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdzić należy, że do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy więc ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wskazło, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] w którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...]. W dokumencie tym właściwy organ wyjaśnił, iż określona we wniosku sumaryczna moc dla anteny wynosi 3724 W, a odległość do której miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się na osi głównej wiązki promieniowania wynosi 150m od anteny. W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zgodził się Burmistrzem Gminy K., iż przedmiotowa inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. – dalej jako rozporządzenie z 2004 r.) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., nr 213, poz. 1397 – dalej jako rozporządzenie z 2010 r.) nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji środowiskowej. Nadto, odnosząc się do zarzutów odwołań, organ wyjaśnił, że Obszar Chronionego Krajobrazu w gminie K. został utworzony Uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] stycznia 1993r. w sprawie wprowadzenia "[...]". Uchwała ta nie wprowadzała zakazów w kwestii budowy przedmiotowej inwestycji, na terenie ww. obszaru chronionego. Nadto działka objęta wnioskiem jest zagospodarowana, znajduje się w sąsiedztwie drogi, terenów zabudowanych oraz rolnych. Ze względu na brak przepisów wykonawczych dla "[...]" brak jest podstaw do nieuzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji. Kolegium wskazało, że organ I instancji zasadnie stwierdził, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Do decyzji dołączono mapę zasadniczą, wskazującą linie rozgraniczające teren inwestycji. Ponadto po przeanalizowaniu treści analizy zawartej w aktach sprawy podkreślenia wymaga, że jej ustalenia znajdują odzwierciedlenie w treści samej decyzji, w konsekwencji brak jest podstaw do uchylenia decyzji. W przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (inaczej niż przy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) przepisy nie przewidują obligatoryjnego załącznika w postaci części pisemnej analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Skargę na powyższą decyzję wniosła U. P. zarzucając jej: - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 4 ust. 2, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c i art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na wydaniu decyzji o lokalizacji celu publicznego bez dopełnienia warunku wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - naruszenie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia z 2004 r. w zw. z § 4 rozporządzenia z 2010 r. poprzez brak jakiejkolwiek analizy i nie uwzględnienie faktu, że w świetle przepisów rozporządzenia z 2004 r. do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) zaliczać należało nie tyle stacje bazowe, względem których miejsca dostępne dla ludzi znalazły się "w osi głównej wiązki promieniowania anteny" (jak jest obecnie), ale względem których miejsca dostępne dla ludzi znajdowały się "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania". Zaznaczyć przy tym należy, że lakoniczna analiza znajdująca się w aktach zatytułowana "Analiza kwalifikacyjna inwestycji" na rysunku nr 3 wskazuje, że osie główne wiązek anten AS25 na azymucie 0°, azymucie 120° oraz azymucie 240° o długości 150 m pochylonych o 8° znajdą się w końcowej części zaledwie na wysokości 11,1 m od powierzchni ziemi. Biorąc pod uwagę, że parametr "wzdłuż" oznacza pewien obszar (sferę) przestrzeni z uwzględnieniem charakterystyki anteny (wiązka promieniowania wertykalnie wychylać będzie się o 5,2° -UMTS i 7,3° - GSM), przyjąć należy z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że wiązki "wzdłuż osi anten" osiągną miejsca dostępne dla ludzi, czyli poziom terenu. Dodatkowo analiza kwalifikacyjna nie zawiera żadnej wzmianki na temat pofałdowania terenu i opiera się na niemożliwym założeniu, że jest on idealnie płaski. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej jako "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2014, poz. 518 ze zm.), gdyż jego realizacja stanowi realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej i sygnalizacji. Jak bowiem zasadnie wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści zaskarżonej decyzji, przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 07 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodne z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/06; z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 879/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, dostępne pod adresem internetowym http:/.cbois.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Konsekwentnie prowadzone w sprawie postępowanie prawidłowo toczyło się w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analiza akt sprawy oraz wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi wskazuje, że istota zawisłego sporu sprowadza się do ustalenia, czy przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej konieczne było uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdzić należy, że do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy więc ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na powyższy obowiązek wskazał również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zwrócić należy uwagę, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji przyjąć należy, że organ lokalizacyjny nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego natomiast rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Stanowisko tego organu powinno znajdować oparcie w normach materialnych i ustaleniach faktycznych istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów materialnoprawnych. To w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązkiem organów administracji publicznej jest zbadanie, czy przed wydaniem decyzji konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1416/13, także wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 532/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1321/14, CBOSA). W niniejszej sprawie, w ocenie składu orzekającego organ powyższego obowiązku nie wykonał czym naruszył art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa w stopniu uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, iż to czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazuje, że Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., zastąpiło rozporządzenie z 2004 r.. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wszczęte w sierpniu 2009 r. (z dniem złożenia wniosku ). Strona skarżąca wskazała, iż w jej ocenie w sprawie winno znaleźć zastosowanie rozporządzenie z 2004 r. Z powyższym zarzutem należy się zgodzić. Od dnia 15 listopada 2010 r. przedsięwzięcia zaliczane do wyżej wskazanej kategorii są wymienione w rozporządzeniu z 2010 r.. To rozporządzenie nie znajdzie jednak zastosowania w tej sprawie, gdyż zgodnie z § 4 rozporządzenia z 2010 r. do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że o kwalifikacji przedsięwzięć, w przypadku których wystąpiono o decyzję na ich realizację albo lokalizację przed 15 listopada 2010 r., decydują przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Według § 2 ust. 1 pkt. 7 lit. b rozporządzenia z 2004 r. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że przedsięwzięcie, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi przedsięwzięcie, które zależnie od mocy promieniowania izotropowego wyznaczonego dla jednej pojedynczej anteny może być kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać. Ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy anten, dla których ERIP wynosi 3724 W, rolą organów administracji było określenie, czy sporna baza telefonii komórkowej może być kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powołanego powyżej przepisu rozporządzenia 2004 r., podstawowe znaczenie dla określenia, czy dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej konieczne jest przeprowadzenie przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oceny jego oddziaływania na środowisko ma kwestia odległości anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności. Sąd zauważa, że stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor zobowiązany jest podać wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko. To na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko. W konsekwencji wniosek powyższy powinien określać dane techniczne inwestycji w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, czy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko będzie w indywidualnej i konkretnej sprawie wymagana. Pamiętać bowiem należy, że stosownie do treści art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko będą bezwzględnie wiązać organ budowlany w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i bez zmiany decyzji lokalizacyjnej nie będą mogły być modyfikowane. Ustalenie powyższych parametrów pozwala organowi lokalizacyjnemu, przy uwzględnieniu stanu zabudowy działek w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej, na ustalenie czy nie zachodzi sytuacja "przecinania" wiązki promieniowania anteny z miejscami dostępnym dla ludności. W niniejszej sprawie organ odwoławczy bez analizy powyższych parametrów wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast organ I instancji, w uzasadnieniu decyzji odwołał się do rozporządzenia z 2010 r., które jak wskazano wyżej nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższe w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 7, 77 Kpa, art. 8 Kpa jak również art. 107 § 3 Kpa. Powyższy zarzut należy postawić przede wszystkim organowi II instancji, który w tym zakresie powołał się na stanowisko innego organu, który de facto takiej oceny nie dokonał. W tym miejscu powtórzyć należy, na co również zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż to organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zobowiązany jest do samodzielnego ustalenia, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por.: wyrok WSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1416/13, CBOSA), a co za tym idzie – także do utrwalenia w aktach sprawy istotnych danych i analiz stanowiących podstawę tych ustaleń oraz umożliwiających ich następczą weryfikację w ramach ewentualnej kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. Akt IV SA/Po 1286/14,CBOSA). W niniejszej sprawie organ pomimo wyraźnego zaznaczenia uzasadnieniu, iż to na nim spoczywa obowiązek dokonania analizy czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tego obowiązku w żadnym stopniu nie wykonał. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...]czerwca 2013 r., który w ocenie Sądu nie dokonywał oceny czy dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W uzasadnieniu swojego postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż to Burmistrz Gminy K. w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. uznał, że zgodnie z rozporządzeniem z 2004 r. i rozporządzeniem z 2010 r. przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z tak sformułowanego uzasadnienia jednoznaczne wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska takiej oceny nie dokonał, a jedynie powołał się na stanowisko innego organu. Ponadto wskazać należy, iż w piśmie, na które powołuje się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska faktycznie Burmistrz wyraził takie stanowisko ale nie poparł je żadnymi konkretnymi wyliczeniami. Zwrócić należy uwagę, iż organy pomimo dysponowania analizą kwalifikacji inwestycji w żadnym stopniu nie przeprowadził oceny czy faktycznie niniejsze przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu z 2004.. Z powyższych względów wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uznać należy za przedwczesne, nie oparte na wszechstronnej ocenie planowanego przedsięwzięcia, a zwłaszcza poprzedzone brakiem oceny, czy inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i organ I instancji dopuścili się tym samym naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, a więc dopuścili się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na charakter zaskarżonego aktu. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny, czy przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonując powyższej oceny organ winien mieć na uwadze, że przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jako obowiązujący porządek prawny wskazuje się zarówno obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejące w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (vide wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13; wyrok z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1421/12; wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 24 kwietnia 2013r. sygn. akt II OSK 2589/11 - CBOSA). Organ winien mieć również na uwadze, iż strona postępowania już w piśmie z dnia 8 października 2011 r. podnosiła, iż w odniesieniu do działek znajdujących się w sąsiedztwie toczy się postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto organ winien odnieść się do zarzutu odwołania dotyczącego przeznaczenia działek sąsiadujących z terenem inwestycji w planie miejscowym, nad którym obecnie trwają prace.