IV SA/Po 1286/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej M.P. kwotę (...) złotych ((...)) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z (...) r.(data wpływu: (...) r.) (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej jako: "Inwestor" lub "Spółka") wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...), planowanej do zlokalizowania w K. przy ul. P. (...) na działce oznaczonej geodezyjnie nr (...) i (...) obręb K.. Inwestor wskazał, że planowana instalacja składać się będzie z wieży stalowej o maksymalnej wysokości 49,0 m n.p.t., stanowiącej platformę do zawieszenia anten sektorowych i radioliniowych oraz prefabrykowanych szaf technicznych z urządzeniami elektroprzesyłowymi i zasilającymi stację. Decyzją Nr (...) z (...) r. Burmistrz Miasta i Gminy S. (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ I instancji") – wskazując w podstawie prawnej na art. 50 ust. 1, art. 51 ust 1 pkt 2, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") – ustalił wnioskowaną lokalizację inwestycji celu publicznego, wskazując m.in., że zgodnie z opinią Referatu Rolnictwa, Melioracji i Ochrony Środowiska z (...) r., znak (...), przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja znajduje się na terenie aktualnie nie objętym planem miejscowym i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Przedmiotową lokalizację inwestycji celu publicznego ustalono po przeanalizowaniu podstawowych warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji oraz przepisów odrębnych. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W toku prowadzonego postępowania powiadomione strony nie wniosły uwag odnośnie do planowanej inwestycji. Odwołanie od opisanej decyzji Burmistrza złożyła M.P. (dalej: jako "Odwołująca" lub "Skarżąca"), która z powołaniem się na zarzuty naruszenia: art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 i art. 54 u.p.z.p. oraz art. 104, art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., wniosła o uchylenie tej decyzji w całości. Odwołująca za nieprawidłowe uznała stanowisko organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreśliła, że inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej ma być zrealizowana w pobliżu terenów mieszkaniowych, w tym w pobliżu jej miejsca zamieszkania, a bez wątpienia będzie emitowała fale elektromagnetyczne w stopniu większym, niż oddziaływanie naturalne. Umieszczenie stacji bazowej w bliskiej odległości siedzib ludzkich powinno być, zdaniem Odwołującej, poprzedzone przeprowadzeniem stosownych badań w zakresie emisji pola elektromagnetycznego, a z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby takie badania zostały przeprowadzone. Ponadto Odwołująca podniosła, że z decyzji wynika, iż przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenach rolniczych. Nie ulega zaś najmniejszej wątpliwości, że w wyniku inwestycji tereny rolnicze utracą taki charakter. W związku z tym, zdaniem Odwołującej, wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, której w niniejszej sprawie brak. Decyzją z (...) r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: "SKO" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu SKO wskazało, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała, iż warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych oraz stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, są wystarczające do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a jedynie dla przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej, co wynika z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w skrócie: "u.u.i.ś."). Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.o.g.r.l.") zgody na zmianę przeznaczenia wymagają grunty rolne klas I-III. Zatem przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy VI nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody. W konsekwencji SKO uznało, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze na opisaną decyzję SKO, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, M. P., reprezentowana przez radcę prawnego A. K. – z powołaniem się na zarzuty naruszenia: art. 7, art. 77 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. – wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto strona skarżąca wniosła o wstrzymanie przez SKO wykonania w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji Burmistrza. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu (...) r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski i wywody przedstawione w skardze, a ponadto wskazał, że w pobliżu planowanej inwestycji funkcjonują już 2 inne stacje bazowe, w związku z czym twierdzenie SKO, iż kolejna taka stacja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko jest nietrafne. Pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko i argumentację SKO co do jej niezasadności, a ponadto podkreślając, że Inwestor załączył do wniosku kwalifikację środowiskową, potwierdzoną także przez właściwy organ, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uczestniczka postępowania, G. O., wniosła o uwzględnienie skargi, podkreślając, że jako sołtys sołectwa K. odbyła 2 spotkania z mieszkańcami i są oni niezadowolenie z planu lokalizacji przedmiotowej inwestycji w samym centrum osiedla oraz z faktu, że nikt z nimi tego nie konsultował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Na tle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych jest poza sporem, że tego rodzaju inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. m.in. wyroki NSA: z 04.10.2005 r., II OSK 495/05; z 19.02.2008 r., II OSK 38/07; z 03.09.2008 r., II OSK 989/07; z 02.06.2009 r., II OSK 878/08; z 08.07.2009 r., II OSK 1109/08 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej w skrócie: "CBOSA"), dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Sporną w rozpatrywanej sprawie pozostaje natomiast kwestia, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia wymagane było uprzednie uzyskanie przez Inwestora decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia – zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. art. 71 ust. 1 u.u.i.ś.) – skoro, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., wydaje się ją m.in. przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zawsze lub potencjalnie – które, jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały określone w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397; dalej jako "rozporządzenie"). W odniesieniu do inwestycji takiej, jak przedmiotowa, mogły potencjalnie znaleźć zastosowanie dwa przepisy ww. rozporządzenia – § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8. Zgodnie z pierwszym z nich, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 20 000 W – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei w myśl § 3 ust 1 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do ww. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub choćby potencjalnie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) – czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" – nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy w tym miejscu zaznaczyć – w nawiązaniu do zarzutu pełnomocnika Skarżącej o obecności w pobliżu planowanej inwestycji 2 innych stacji bazowych – że w świetle przywołanych przepisów rozporządzenia podstawą kwalifikacji danej instalacji radiokomunikacyjnej (tu: stacji bazowej telefonii komórkowej) jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań; kwestia ta podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zob. wyrok WSA z 10.08.2011 r., IV SA/Po 174/11, CBOSA). W związku z powyższym w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej, bądź nie, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przywołanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. w szczególności: mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Tymczasem materiał zgromadzony w aktach sprawy wymaganych danych w tym zakresie nie zawiera, a należy przyjąć, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 01.02.2008 r., I OSK 1548/06, CBOSA). Wszystko to sprawia, że decyzja Burmistrza ustalająca lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego wymyka się w istocie kontroli instancyjnej – czego błędnie nie dostrzegł organ II instancji – a także kontroli sądowoadministracyjnej. W oparciu o akta sprawy nie sposób bowiem zweryfikować twierdzeń Inwestora oraz organu I instancji – które zostały bezkrytycznie zaakceptowane i powtórzone przez organ II instancji – że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności wymaganych danych nie zawiera wniosek Inwestora z (...) r., który w kwestii ustalenia, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, odsyła (w pkt IV załącznika do ww. wniosku) do sporządzonej przez biegłego "Kwalifikacji środowiskowej planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do wykonywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Ów dokument nie został jednak załączony do wniosku i brak ten – pomimo wezwania przez organ I instancji (oraz wbrew odmiennym twierdzeniom pełnomocnika Inwestora na rozprawie) – nie został uzupełniony przez Inwestora w toku postępowania. Ponadto w przywołanym pkt IV załącznika do wniosku zawarto niezrozumiałą informację, że "[w] związku z zastosowaniem anten o charakterystyce kierunkowej oraz ich zawieszeniem na wysokościach powyżej 50 m npt., ponadnormatywne strefy promieniowania nie wystąpią w miejscach dostępnych", podczas gdy ze specyfikacji zawartej w pkt III.3 załącznika wynika, że projektowana wieża ma mieć wysokość maks. 49 m npt., a anteny mają być zawieszone na wysokościach ok. 35 m npt. oraz 45,5 m npt. Z kolei w decyzji organu I instancji (w pkt 5 lit. c rozstrzygnięcia) wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "zgodnie z opinią Referatu Rolnictwa, Melioracji i Ochrony Środowiska z dnia (...) r., znak (...)". Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wzmiankowana "opinia", (k. 29 akt adm. I inst.), ale nie wynika z niej w sposób jednoznaczny, że dotyczy ona inwestycji tej samej, co we wniosku Inwestora z (...) r. W treści tej "opinii" mowa jest bowiem jedynie ogólnikowo o przedstawionym przez Inwestora "opisie planowanego przedsięwzięcia", a w aktach sprawy brak pisma nr (...) z (...) r., którym, jak wynika z "opinii", Inwestor zwrócił się do ww. Referatu o opinię, i w którym zawarł wzmiankowany w niej opis inwestycji poddanej opiniowaniu oraz wyniki obliczeń odległości promieniowania anten rozsiewczych do miejsc dostępnych dla ludności. Wątpliwości co do tożsamości inwestycji wnioskowanej i zaopiniowanej są tym większe, że specyfikacja anten skrótowo przedstawiona w "opinii" nie jest identyczna z zawartą we wniosku Inwestora. W szczególności we wniosku wymienia się 9 anten, a w "opinii" tylko 6 (chyba że, wbrew literalnemu sformułowaniu, wskazane w opinii sektory 1 i 3 zawierają nie "trzy anteny" łącznie, a "po trzy anteny" każdy), w dodatku opisanych inaczej niż we wniosku. Niezależnie od wskazanych rozbieżności i braków – które, w ocenie Sądu, już dyskwalifikowały ww. "opinię" jako miarodajną podstawę kwalifikacji wnioskowanej inwestycji do kategorii przedsięwzięć "podprogowych" – należy podkreślić, że nawet przedłożenie przez Inwestora tego rodzaju "opinii" wydanej przez służby właściwe ds. ocen środowiskowych (tu: Referatu Rolnictwa, Melioracji i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy S.) nie zwalniało organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w pierwszej instancji (w tym przypadku w praktyce: innego referatu tego samego Urzędu – Referatu ds. Architektury i Urbanistyki) z obowiązku utrwalenia w aktach sprawy danych i analiz (obliczeń), które legły u podstaw takiej kwalifikacji. To bowiem organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zobowiązany jest do samodzielnego ustalenia, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por.: wyrok WSA z 22.05.2014 r., II SA/Gl 1416/13, CBOSA; J. Sebzda-Załuska [w:] T. Grossmann i in., Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Komentarz, Warszawa 2013, art. 51, Nb 4), a co za tym idzie – także do utrwalenia w aktach sprawy istotnych danych i analiz stanowiących podstawę tych ustaleń oraz umożliwiających ich następczą weryfikację w ramach ewentualnej kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Z obowiązku tego organ I instancji się nie wywiązał, a organ II instancji braku tego nie dostrzegł i nie usunął w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art. 136 k.p.a.). W rezultacie przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 oraz art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w obecnym stanie wyjaśnienia sprawy oraz zawartości jej akt nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy dla przedmiotowej inwestycji było niezbędne uprzednie uzyskanie przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też nie. Odnosząc się natomiast do zarzutów i argumentów skargi należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Przede wszystkim fakt, że inwestycja ma być zrealizowana w pobliżu terenów mieszkaniowych sam w sobie nie rodzi jeszcze obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż obowiązek ten, jak to już wyżej wyjaśniono, związany jest z charakterem inwestycji – która musi zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto nie wiadomo, na czym miałyby polegać postulowane przez pełnomocnika Skarżącej uprzednie "badania w zakresie emisji pola elektromagnetycznego" – w odniesieniu do inwestycji, która na etapie postępowania lokalizacyjnego nie mogła być jeszcze zrealizowana ani uruchomiona. Podobnie niezasadne i nie podbudowane żadną rzetelną argumentacją prawną jest twierdzenie strony skarżącej, jakoby w związku z lokalizacją planowanej inwestycji wymagane było uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych w obszarze inwestowanym na cele nierolnicze, gdyż, jak to już wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wymóg uzyskanie takiej zgody dotyczy jedynie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.). Tymczasem, jak wynika z treści załącznika do wniosku Inwestora, stanowiąca grunt rolny działka nr (...) jest gruntem ornym klasy szóstej (RVI), natomiast działka nr 117/2 ma przeznaczenie nierolnicze (tereny mieszkaniowe – B). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO (pkt 1 sentencji wyroku), mając przy tym na uwadze, że pozostały do wyjaśnienia zakres sprawy nie wykracza poza ramy zakreślone przez art. 136 k.p.a. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (por. wyrok NSA z 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu (500 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżącą radcy prawnego, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), w wysokości 240 zł, oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla ww. pełnomocnika (17 zł) – łącznie 757 złotych. Ponownie rozpoznając sprawę SKO przeprowadzi uzupełniające postępowanie wyjaśniające we wskazanym wyżej zakresie i w zależności od jego wyniku wyda stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.