IV SA/Po 885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. na rzecz skarżącego K. P. [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. decyzją z dnia [...] lutego 2021r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...] co do jej rozstrzygnięcia zawartego w jej punkcie 1 oraz w punkcie 2. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskodawca - K. P. S. .pl – (dalej jako skarżący) pismem z dnia [...] stycznia 2021r. za pomocą zwykłej poczty elektronicznej złożył do Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. wniosek, powołując się na art. 61 Konstytucji RP o przekazanie informacji: 1. wysokości nagród i premii dla członków zarządu spółki w 2020r., 2. przedstawienie danych z punktu pierwszego wniosku w formie tabeli w kolejności: imię i nazwisko członka zarządu, łączna suma nagród i premii za 2020r. dla każdego z nich, powód ich przyznania dla każdego z członków zarządu. 3. imion i nazwisk pracowników spółki, którzy otrzymali nagrody i premie za 2020 roku wraz z przedstawieniem w formie tabeli opisanej w punkcie 2 wniosku; jeżeli nie przyznano w 2020r. żadnych premii lub nagród pracownikom spółki, to podanie przyczyn ich nieprzyznania. Wnioskodawca wniósł o przesłanie odpowiedzi na adres e-mail. Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. decyzją z [...] stycznia 2021r. na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako u.d.i.p.) orzekł, że Ad. 1 Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. za rok 2020 nie otrzymał nagród oraz premii. Ad. 2 Odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Zarząd Agencji wskazał, że co do punktu 1 decyzji Zarząd Spółki nie otrzymał w 2020r. nagród i premii. Wynika to z zasad wynagradzania członków Zarządu Spółki, stosownie do regulacji ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1907) oraz uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Agencji Rozwoju Regionalnego S.A w K. oraz zawartych Umów o świadczenie usług zarządzania. Natomiast co do punktu 2 decyzji organ argumentował, że pracownicy Spółki nie pełnią funkcji publicznych, nie biorą udziału w wykonywaniu władztwa publicznego i nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną, a ich prywatność podlega ochronie określonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., albowiem żaden z pracowników nie wyraził zgody na udzielenie informacji dotyczącej wysokości wynagrodzenia ani żadnego ze składników wynagrodzeń, w tym nagród i premii. Skarżący nie zgodził się z przywołaną wyżej decyzją w całości i [...] stycznia 2021r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Zarządu Spółki dotyczącego odmowy udzielenia informacji publicznej co do przyznanych premii i nagród pozostałym pracownikom Agencji argumentując, że niemożliwym jest, aby żaden z pracowników Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. nie pełnił funkcji publicznej, co zdaniem Zarządu Spółki oznacza, że Zarząd Spółki udzielił nieprawidłowej informacji, gdyż ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, na którą Zarząd Spółki powołuje się w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (art. 5 ust. 2 w/w ustawy). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego SA w K. decyzją z [...] lutego 2021r. na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 17 u.d.i.p. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Agencji Rozwoju Regionalnego SA w K. z [...] stycznia 2021r. W motywach rozstrzygnięcia Agencja wskazała, że kluczową kwestią jest zdefiniowanie pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Zdaniem Zarządu Spółki, o statusie osoby pełniącej funkcje publiczne decyduje przede wszystkim zatrudnienie w określonej jednostce organizacyjnej, której funkcje społeczne można przyrównać do funkcji organów administracji rządowej, organu państwowego lub samorządowego bez względu na to, jaki zakres obowiązków dana osoba realizuje. "Publiczność funkcji" wiąże się z dysponowaniem przed dana osobę uprawnieniami o charakterze władczym, zbliżonymi co do zakresu i charakteru kompetencji do tych, w jakie wyposażone są osoby reprezentujące organy administracji rządowej i samorządowej, co nie ma miejsca w Agencji Rozwoju Regionalnego S.A w K.. Pracownicy Spółki, wykonują co prawda określone czynności w Spółce, w której 100% kapitału akcyjnego należy do jednostek samorządu terytorialnego, lecz osoby te gospodarując lub zarządzając majątkiem, który w sensie ekonomicznym stanowi własność jednostek samorządu terytorialnego wykonują zadania związane z uczestnictwem Spółki w obrocie gospodarczym na zasadzie wolności gospodarczej oraz w oparciu o przepisy zaliczane do sfery prawa prywatnego. Uprawnienia i obowiązki pracowników Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. nie mają charakteru władczego, tj. nie wiążą się ze sferą imperium. Skoro zatem uprawnienia i obowiązki pracowników Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. pozbawione są elementów władczych, brak jest podstaw do kwalifikowania pełnionych przez pracowników funkcji do kategorii funkcji publicznych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył K. P. zaskarżając powyższą decyzję w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a w razie uznania, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez ARR oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 294/21 uchylił decyzję I i II instancji. Sąd wskazał, że Agencja uznając, że nie może udzielić informacji publicznej zgodnie z punktem 1 wniosku, z uwagi na okoliczność, że Zarząd za 2020r. nie otrzymał nagród i premii, winna była powiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem o niemożności udzielenia w tym zakresie informacji, a nie czynić to w punkcie 1 decyzji. Załatwienie żądania wskazanego w punkcie 1 wniosku nie kwalifikuje się bowiem do rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę co do punktu 1 wniosku Agencja powinna powiadomić wnioskodawcę pisemnie o niemożności udzielania informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku, zawierając stosowne uzasadnienie takiego powiadomienia. Ponadto Sąd wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] stycznia 2021r., pomimo braku własnoręcznego podpisu lub podpisu elektronicznego pod wnioskiem o udzielenie informacji publicznej oraz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowiło naruszenie przepisów art. 64 K.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 u.d.i.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wyeliminować opisane wyżej uchybienia, a w szczególności powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braku wniosku o udzielenie informacji publicznej co do punktu 3 oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. i dopiero w razie uzupełnienia tego braku rozpoznać merytorycznie sprawę w tym zakresie. Sąd wskazał również, że Agencja powinna dokonać oceny swoich pracowników w zakresie czy pełnią lub mają związek z pełnieniem funkcji publicznych, czy też nie, w rozumieniu tego pojęcia w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ustalenia i wnioski Agencji w powyższym zakresie winny być szeroko i wnikliwie umotywowane, aby możliwa była ich merytoryczna weryfikacja. W ocenie Sądu podmiot publiczny nie może bowiem ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że pozostali pracownicy nie pełnią funkcji publicznej bez konkretnej argumentacji przemawiającej za takim twierdzeniem. Ponownie rozpoznając sprawę organ w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku w zakresie jego podpisania. Ponadto organ poinformował wnioskodawcę, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2, ponieważ za rok 2020 nie wypłacono żadnych nagród oraz premii dla członków zarządu Agencji. Wnioskodawca pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. uzupełnił braki formalne wniosku. Organ w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. ponownie poinformował skarżącego, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2, ponieważ za rok 2020 nie wypłacono żadnych nagród oraz premii dla członków zarządu Agencji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. organ odmówił udostepnienia informacji publicznej w następującym zakresie podania imion i nazwisk pracowników spółki, którzy otrzymali nagrody i premie w 2020 roku. Organ wskazał, że personalia pracowników, którzy otrzymali nagrody i premie w 2020 roku, nie mogą zostać ujawnione z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 2 zd. 1 u.o.d.p., ponieważ zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Agencja po zbadaniu swojej struktury organizacyjnej i analizie zakresu działań poszczególnych osób, dochodzi bowiem do wniosku, że są to pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznych i tym samym nie wydają decyzji administracyjnych, co tworzy zasadną podstawę do wydania decyzji odmownych o udostępnieniu informacji ich dotyczących. Zdaniem Agencji jedynymi osobami pełniącymi w jej ramach funkcje publiczne są członkowie jej organu zarządzającego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 roku o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1907, Dz. U. z 2021 r. poz. 1655), której podlega zarówno Agencja, jak i członkowie jej organu zarządzającego, z którymi - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - zawierana jest umowa o świadczenie usług zarządzania na czas pełnienia funkcji. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył K. P., zarzucając: 1) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji administracyjnej; 2) naruszenie art. 107 § 2 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji imion i nazwisk oraz funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania; 3) naruszenie art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie prawa do informacji, pomimo tego, że w sprawie nie zachodzi potrzeba ochrony żadnej z wartości wskazanych w tych przepisach, a więc przez dokonanie ograniczenia niespełniającego konstytucyjnych warunków, w szczególności warunku proporcjonalności; 4) naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną, a w konsekwencji dokonanie ograniczenie prawa do informacji mimo, że w istocie brak było ku temu podstaw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.). Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako u.d.i.p.) przepisy p.p.s.a. stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej. Dokonując tak unormowanej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe, w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej była decyzja Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. z [...] sierpnia 2021 roku znak: [...]. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie w dniu 19 maja 2021 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 294/21. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd jest związany ww. wyrokiem na podstawie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyrokiem tym związany był także organ administracji, tj. Agencjw Rozwoju Regionalnego S.A. w K.. Komentowany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Sąd wskazuje, że wnioskodawca - K. P. S. .pl - pismem z dnia [...] stycznia 2021r. za pomocą zwykłej poczty elektronicznej złożył do Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. wniosek, powołując się na art. 61 Konstytucji RP o przekazanie informacji: 1. wysokości nagród i premii dla członków zarządu spółki w 2020r., 2. przedstawienie danych z punktu pierwszego wniosku w formie tabeli w kolejności: imię i nazwisko członka zarządu, łączna suma nagród i premii za 2020r. dla każdego z nich, powód ich przyznania dla każdego z członków zarządu. 3. imion i nazwisk pracowników spółki, którzy otrzymali nagrody i premie za 2020 roku wraz z przedstawieniem w formie tabeli opisanej w punkcie 2 wniosku; jeżeli nie przyznano w 2020r. żadnych premii lub nagród pracownikom spółki, to podanie przyczyn ich nieprzyznania. Organ w decyzjach z dnia [...] lutego 2021 r. Nr [...] oraz z [...] stycznia 2021r. Nr [...] udzielenia żądanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wspomnianym wyrokiem uchylił obie w/w decyzje. Sąd ten wskazał, że Agencja uznając, że nie może udzielić informacji publicznej zgodnie z punktem 1 wniosku, z uwagi na okoliczność, że Zarząd za 2020r. nie otrzymał nagród i premii, winna była powiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem o niemożności udzielenia w tym zakresie informacji, a nie czynić to w punkcie 1 decyzji. Załatwienie żądania wskazanego w punkcie 1 wniosku nie kwalifikuje się bowiem do rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej. Należy wskazać, że organ zrealizował to wskazanie i ponownie rozpoznając sprawę powiadomił wnioskodawcę pisemnie o niemożności udzielania informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku, wskazując w piśmie z [...] sierpnia 2021 r., że organ nie posiada wnioskowanej informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2, ponieważ za rok 2020 nie wypłacono żadnych nagród oraz premii dla członków zarządu Agencji. Ponadto Sąd wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] stycznia 2021r., pomimo braku własnoręcznego podpisu lub podpisu elektronicznego pod wnioskiem o udzielenie informacji publicznej oraz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowiło naruszenie przepisów art. 64 K.p.a. w zw. z art. 16 i art. 17 u.d.i.p. Organ również zrealizował to wskazanie Sądu i wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych i podpisania wniosku. Należy podkreślić, że organ nie zrealizował natomiast wskazania Sądu w zakresie przeprowadzenia oceny pracowników w zakresie pełnienia przez nich funkcji publicznych. W wyroku o sygn. IV SA/Po 294/21 Sąd wskazał, że Agencja powinna dokonać oceny swoich pracowników w zakresie tego, czy pełnią lub mają związek z pełnieniem funkcji publicznych, czy też nie, w rozumieniu tego pojęcia w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie można bowiem wykluczyć, że funkcję tą pełnią nie tylko kierownicy komórek organizacyjnych w strukturze Agencji, czy też pracownicy, wydający decyzje administracyjne z upoważnienia Agencji, ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu podmiotu wykonującego zadana publiczne lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych. Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym, czy też technicznym uznać należy "szeregowych" pracowników Agencji nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości, obsługą sekretariatu, sprawami stricte administracyjnymi związanymi z odpowiedzialnością za pracę personelu obsługowego i administracyjnego, itp.). Sąd podkreślił, że ustalenia i wnioski Agencji w powyższym zakresie winny być szeroko i wnikliwie umotywowane, aby możliwa była ich merytoryczna weryfikacja. W ocenie Sądu podmiot publiczny nie może bowiem ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że pozostali pracownicy nie pełnią funkcji publicznej bez konkretnej argumentacji przemawiającej za takim twierdzeniem. W tym miejscu Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że organ ponownie rozpoznający sprawę postąpił wprost sprzecznie z ww. wskazaniem i tak naprawdę ograniczył się do stwierdzenia, że pozostali pracownicy nie pełnią funkcji publicznej bez konkretnej argumentacji przemawiającej za takim twierdzeniem. Organ wskazał, że po zbadaniu swojej struktury organizacyjnej i analizie zakresu działań poszczególnych osób, doszedł do wniosku, że są to pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznych i tym samym nie wydają decyzji administracyjnych, co tworzy zasadną podstawę do wydania decyzji odmownych o udostępnieniu informacji ich dotyczących. Trudno powyższe wyjaśnienie uznać za konkretną argumentację przemawiającą za takim twierdzeniem. Sąd w przytoczonym wyroku z 19 maja 2021 r. wskazał, że "nie można bowiem wykluczyć, że funkcję tą pełnią nie tylko kierownicy komórek organizacyjnych w strukturze Agencji, czy też pracownicy, wydający decyzje administracyjne z upoważnienia Agencji, ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu podmiotu wykonującego zadana publiczne lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych. Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym, czy też technicznym uznać należy "szeregowych" pracowników Agencji nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości, obsługą sekretariatu, sprawami stricte administracyjnymi związanymi z odpowiedzialnością za pracę personelu obsługowego i administracyjnego, itp.)." Tym samym należy wskazać, że uzasadnienie organu, z którego wynika, że pozostali pracownicy poza członkami zarządu nie pełnią funkcji publicznych i tym samym nie wydają decyzji administracyjnych, jest wadliwe i w żaden sposób nie jest poparte argumentami. Organ twierdzi, że przeprowadził analizę, jednak w decyzji brak jest jakichkolwiek ustaleń z tym związanych. Organ w decyzji zamieścił grafikę obrazującą jego strukturę organizacyjną. Z grafiki wynika, że w Agencji funkcjonują m.in. takie komórki organizacyjne jak pion operacyjny wraz z dyrektorem, obszary: informacyjno-projektowe, usług rozwojowych, usług finansowych, fundusz pożyczkowy, obszar internacjonalizacji. Obszary te mają przypisanych koordynatorów obszarów. Struktura ta obejmuje także projekty i kierowników projektów wraz z zespołami projektowymi, w skład których wchodzą stanowiska pracy ds. projektów. Jak już wyżej wskazano dla oceny, czy pracownik pełni funkcję publiczną nie ma znaczenia, to czy wydaje decyzje administracyjne. Trudno uznać analizując chociażby powierzchownie strukturę organizacyjną agencji, że wymienione powyżej jednostki zajmują się wyłącznie obsługą biurową, informatyczną, czy utrzymaniem czystości. Sąd wskazuje, że organ naruszył art. 153 p.p.s.a. i nie zrealizował wskazań ww. wyroku. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że wszyscy pracownicy agencji z wyjątkiem członków zarządu są pracownikami, którzy nie pełnią funkcji publicznych. W decyzji zawarto schemat organizacyjny agencji bez jakiegokolwiek komentarza. Wskazano, że pracownikami pełniącymi funkcje publiczne są wyłącznie członkowie organu zarządzającego. Wbrew wskazaniom wyroku organ nie zastosował się do jego zaleceń. Sąd przecież wskazał, że "Ustalenia i wnioski Agencji w powyższym zakresie winny być szeroko i wnikliwie umotywowane, aby możliwa była ich merytoryczna weryfikacja. W ocenie Sądu podmiot publiczny nie może bowiem ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że pozostali pracownicy nie pełnią funkcji publicznej bez konkretnej argumentacji przemawiającej za takim twierdzeniem." Zaskarżona decyzja nie zawiera natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętych założeń. Kierując się ustaleniami i wykładnią zapadłego w sprawie wyroku należy wskazać, że organ nie zrealizował jego wskazań i decyzja powinna zostać uchylona. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wykładni wyroku IV SA/Po 294/21 i wnikliwie umotywuje swoje ustalenia i wnioski pod kątem szczegółowej analizy w zakresie pełnienia funkcji publicznych przez pracowników Agencji. Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.