IV SA/Po 903/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na czynność materialno - techniczną Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie zawiadomienia o reklamowaniu z urzędu stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności Pismem sporządzonym dnia [...] lutego 2019 r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność materialno-techniczną Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] (dalej również jako: "WKU") z dnia [...] grudnia 2018 r. polegającą na wpisaniu/zamieszczeniu w ewidencji wojskowej prowadzonej przez WKU w [...] zwolnienia R. B. (dalej również jako: "Skarżący") z obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Organowi zarzucono naruszenie przepisów: - art. 116 ust. 4 pkt 1c i ust. 7 w zw. z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm., - dalej również jako: "u.p.o.o.") w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie reklamowania od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2136 z późn. zm.), polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżący zajmuje stanowisko Sekretarza Gminy [...] i zwolnieniu Skarżącego z obowiązku pełnienia służby wojskowej, pomimo że organ ten nie dysponował wystarczającymi informacjami do prawidłowego określenia zajmowanego przez niego stanowiska pracy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie oceny zgodności z przepisami faktycznego i formalnego zajmowania przez Skarżącego stanowiska referenta prawnego Urzędu Miasta i Gminy [...]. Skarżący wskazał, że [...] grudnia 2014 r. pracodawca Skarżącego - Urząd Miasta i Gminy w [...] rozwiązał z zachowaniem okresu wypowiedzenia z nim umowę o pracę na stanowisku sekretarza gminy. Umowa rozwiązała się w dniu [...] marca 2015 r. Dalej wskazano, że Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z dnia [...] października 2018 r., sygn. VII Pa [...], oddalił apelację pracodawcy Skarżącego - Urzędu Miasta i Gminy w [...] od wyroku Sądu Rejonowego w [...] o sygn. akt. VP [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w którym sąd ten przywrócił Skarżącego do pracy na poprzednich warunkach na stanowisko sekretarza gminy i koordynatora ds. kontroli zarządczej. Skarżący wyjaśnił jednak, że jakkolwiek w dniu [...] października 2018 r. stawił się w pracy, to jednak pracodawca oddelegował go do innej pracy. Skarżącemu powierzono stanowisko referenta prawnego w Biurze Radców Prawnych Urzędu Miasta i Gminy [...], w okresie od [...] października 2018 r. do [...] marca 2019 r. W rezultacie z woli pracodawcy Skarżącego nie dopuszczono do stanowiska sekretarza gminy, wskazując, że nie spełnia on wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska sekretarza gminy i w dacie zawiadomienia o reklamowaniu z urzędu, nie zajmuje on żadnego stanowiska przewidzianego w zał. Nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 2004. W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za bezzasadną. Wskazano, że podstawą reklamowania z urzędu jest pisemne zawiadomienie (imienny wykaz osób) przekazane przez uprawniony podmiot (art. 116 ust. 5 u.p.o.o.) WKU właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania bez dodatkowego dokumentowania i nie prowadzi się w takiej sprawie postępowania administracyjnego. Ustawodawca jednoznacznie określił, że w przypadku reklamowania jest to czynność materialno-techniczna polegająca na wpisaniu lub zamieszczeniu w ewidencji wojskowej faktu reklamowania (art. 116 ust. 7 u.p.o.o.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. IV SA/Po 221/19 odrzucił skargę R. B., stwierdzając że wskazany w niej przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem nie mieści się on w żadnej z wyróżnionych w przywołanym art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) kategorii form działania administracji publicznej podlegającej kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak to orzeczenie i postanowieniem z dnia 02 października 2019 r. sygn. II OSK 2725/19 przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania wskazując, że wpis do ewidencji wojskowej faktu reklamowania stanowi czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega kontroli sądu administracyjnego. Strona może zatem skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czynność polegająca na wpisie do ewidencji zwolnienia z obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem dotyczy obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ w sposób władczy kształtuje sferę prawną oznaczonej osoby, dotyczy jej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to bowiem obowiązek, który wynika wprost z art. 85 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obowiązkiem obywatela jest obrona Ojczyzny, jak i z art. 1 i art. 100 ust. 1 u.p.o.o. Z tych przyczyn czynność ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.- dalej: P.p.s.a.), obejmuje wyliczone w tym przepisie w pkt 1-9 formy działania administracji bądź bezczynność, w tym także akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów łub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V rozdziale I ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4). Akty lub czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. są podejmowane w sprawach indywidualnych i kierowane przez organ administracji publicznej do określonych podmiotów. Dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, a podstawę prawną do wydawania aktów administracyjnych indywidualnych lub podejmowania czynności stanowią przepisy prawa materialnego, bowiem tylko one mogą przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek. Kwestią przesądzoną w niniejszej sprawie (postanowienie NSA z dnia 02 października 2019 r. sygn. II OSK 2725/19) i wiążącą Sąd oraz organ jest podległość kontroli sądoowadministracyjnej wpisu do ewidencji wojskowej faktu reklamowania, jako czynności materialno-technicznej, która mieści się w katalogu, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Badając dopuszczalność złożonej skargi należało zatem uwzględnić, że na podstawie art. 53 § 2 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W okolicznościach badanej sprawy Skarżący oświadczył, że o czynności dowiedział się [...] stycznia 2019 r., a organ tego oświadczenia nie kwestionuje. Skargę, jak wynika z nadesłanej koperty, złożono natomiast w Urzędzie Pocztowym w [...] dnia [...] lutego 2019 r. a więc w ostatnim dniu terminu (k.25 akt sąd.). Dokonując kontroli czynności materialno-technicznej należało wskazać, że podstawę prawną czynności materialno-technicznej z dnia [...] grudnia 2018 r. stanowi art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm. - dalej również jako: "u.p.o.o."), który stanowi, że podstawę reklamowania z urzędu stanowi pisemne zawiadomienie (imienny wykaz osób) przekazane przez Kancelarię Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarię Senatu Rzeczypospolitej Polskiej oraz kierowników urzędów jednostek samorządu terytorialnego w stosunku do osób, o których mowa w ust. 4 pkt 1 lit. a, lub kierowników urzędów państwowych lub urzędów jednostek samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców, pracodawców lub innych podmiotów uprawnionych do zatrudnienia lub nawiązania stosunku służbowego w stosunku do osób, o których mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b i c. Na podstawie art. 116 ust. 11 u.p.o.o., wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie reklamowania od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (Dz.U. 2004 Nr 210, poz. 2136 – dalej jako: "rozporządzenie z 2004 r."). To w ust. 12 pkt 5 zał. nr 1 do tego rozporządzenia z 2004 r. wskazano stanowisko sekretarza gminy, wskazując, że jego zajmowanie powoduje reklamowanie z urzędu od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej "w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny". W ocenie Sądu, z uwagi na - konkretne - okoliczności badanej sprawy, czynność materialno-techniczną z dnia [...] grudnia 2018 r. o reklamowaniu Skarżącego z urzędu wydano z naruszeniem prawa, a konkretnie art. 116 ust. 5 w zw. z ust. 12 pkt 5 zał. nr 1 do rozporządzenia z 2004 r. Po pierwsze należy wskazać, że już literalne brzmienie rozporządzenia z 2004 r. wskazuje, że jest to akt regulujący reklamowanie od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej "w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny". Oczywiście Sąd dostrzega, treść art. 116 ust. 3 u.p.o.o., który stanowi, że reklamowanie prowadzi się również w czasie pokoju, należy jednak zauważyć, że również w treści rozporządzenia z 2004 r. wskazano, że określa ono szczegółowe warunki i tryb reklamowania od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej "w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny" (§ 1 pkt 1). Co więcej, zał. nr 1 do rozporządzenia z 2004 r. zawiera "szczegółowy wykaz stanowisk, których - zajmowanie - powoduje reklamowanie z urzędu od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej "w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny". Dla porównania, poprzedzające rozporządzenie z 2004 r., rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 kwietnia 1993 r. w sprawie reklamowania osób od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (Dz.U. z 1993 r. Nr 29, poz. 134 – dalej jako: "rozporządzenie z 1993 r.") zawierało Rozdział 2 wprost regulujący "Zasady i tryb postępowania reklamacyjnego w czasie pokoju", który w § 9 ust 1 stanowił - wprost - że pracodawcy, w ramach reklamowania z urzędu, zawiadamiają wojskowych komendantów uzupełnień o zatrudnieniu żołnierzy rezerwy wykonujących mandat posła, senatora i radnego lub zajmujących kierownicze stanowiska państwowe i stanowiska pracy określone w wykazie, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 3. Natomiast § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1993 r. stanowił, że reklamowaniem z urzędu obejmuje się żołnierzy rezerwy, którzy są zatrudnieni na stanowiskach pracy określonych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia. W obowiązującym rozporządzeniu z 2004 r. analogicznych uregulowań dotyczących zasad i trybu postępowania reklamacyjnego w czasie pokoju nie zawarto, natomiast w § 1 pkt 1 wskazano, że akt określa szczegółowe warunki i tryb reklamowania "w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny". Niezależnie od powyższego należy wskazać, że z treści art. 116 ust. 3 u.p.o.o. jednoznacznie wynika, że reklamowanie prowadzi się również w czasie pokoju. Przyjmując zatem, jak uczynił to organ, że szczegółowy wykaz kwalifikacji lub stanowisk, których posiadanie lub zajmowanie powoduje reklamowanie z urzędu (§ 1 pkt 2 rozporządzenia z 2004 r.) znajduje zastosowanie w przypadku reklamowania w czasie pokoju, wadliwe było przeprowadzenie wykładni wskazanych powyżej przepisów wyłącznie przy użyciu dyrektyw literalnych. Przepisy prawa nie mogą być interpretowane tylko literalnie. Nie może być wątpliwości co do tego, że nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawany on jest wykładni systemowej i funkcjonalnej m.in. po to aby ocenić czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości. Dlatego też dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2780/14, wyrok NSA z dnia 09 maja 2017 r. sygn. II FSK 978/15, a także A. Municzewski, Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego, Szczecin 2004 s. 103-104, 151-152, 217, E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego – kpa, Białystok 1994 s. 18-51; J.P. Tarno, Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego, W-wa 1999 s. 52-53, M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, W. Pr. LexisNexis 2008 s. 57-64 [za:] wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r. sygn. I OSK 829/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach badanej sprawy szczególnie istotne znaczenie miało zatem ustalenie intencji ustawodawcy i celów, którym reklamowanie ma służyć. Jakkolwiek, brak legalnej definicji reklamowania, to z przepisów wynika, że przez reklamowanie należy rozumieć czynności podejmowane w celu zwolnienia żołnierzy rezerwy z obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz żołnierzy pełniących taką służbę - z jej odbywania. Taką definicję reklamowania formułował § 2 pkt 4 rozporządzenia z 1993 r. Jak wskazuje natomiast art. 116 ust. 4 pkt 1 lit. c u.p.o.o. reklamowanie dotyczy osób, które ze względu na posiadane kwalifikacje lub zajmowane stanowisko są niezbędne dla zapewnienia obrony lub bezpieczeństwa państwa oraz osób które wykonują mandat posła, senatora lub radnego (lit. a) oraz zajmują kierownicze stanowiska państwowe lub stanowiska organów administracji publicznej (lit. b). Instytucja reklamowania służy zatem konkretnym celom, jakim jest zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa państwa, poprzez zwolnienie od obowiązku służby wojskowej osób, które z uwagi na posiadane kwalifikacje lub faktycznie zajmowane stanowiska, dla realizacji tych celów (ochrony i bezpieczeństwa państwa), są niezbędne poza wojskiem. Wykładania przepisów nie może być prowadzona w oderwaniu od celu, jakiemu dana instytucja ma służyć. Instytucja "reklamowania" stanowi czynność podejmowaną w celu zwolnienia żołnierza z obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej jeżeli - zajmuje on stanowisko - niezbędne dla zapewnienia obrony lub bezpieczeństwa państwa. Katalog tych stanowisk częściowo został określony w u.p.o.o., a częściowo doprecyzowuje go rozporządzenie z 2004 r. Nie może jednak budzi wątpliwości fakt, że to faktyczne "zajmowanie" określonego stanowiska stanowi przesłankę reklamowania. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, pomimo orzeczenia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. VP [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] Wydziału VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2018 r. sygn. VII Pa [...], w sprawie przywrócenia Skarżącego do pracy "na stanowisko sekretarza gminy", Skarżący tego stanowiska - w rozumieniu u.p.o.o. - nie zajmował, bowiem powierzono mu pracę referenta prawnego. Faktu tego dowodzi znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w którym Burmistrz Miasta i Gminy [...] poinformował Skarżącego, że na stanowisku sekretarza gminy jest zatrudniony inny pracownik w pełnym wymiarze czasu pracy, a Skarżący nie spełnia wymogów koniecznych do zajmowania tego stanowiska. Nie ulega zatem wątpliwości, że na stanowisku sekretarza gminy w okresie od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. była zatrudniona inna osoba w pełnym wymiarze czasu pracy, a Skarżącemu powierzono wykonywanie pracy referenta prawnego w Biurze Radców Prawnych. Faktycznie więc nie zajmował on stanowiska sekretarza gminy w rozumieniu u.p.o.o. Niniejsza sprawa ma szczególny charakter, ponieważ pomiędzy stanowiskiem faktycznie "zajmowanym" przez Skarżącego (referent prawny), a tym stanowiskiem na które Skarżącego przywrócono wyrokiem sądowym (sekretarz gminy) nie ma tożsamości. To, w ocenie Sądu, oznacza, że Skarżący - w rozumieniu u.p.o.o. - nie zajmował stanowiska sekretarza gminy. Pomimo, bowiem treści orzeczenia sądowego, R. B. nie został przez pracodawcę dopuszczony do zajmowania stanowiska wymienionego w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 2004 r. i tego stanowiska faktycznie nie zajmował, w dacie zaskarżonej czynności materialno-prawnej. Odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę podkreślić trzeba, że kontrola czynności materialno-technicznej nie może przebiegać w oderwaniu od zasady państwa prawa i praworządności wyrażonych w art. 2 i 7 Konstytucji RP. Oznacza to, że dokonując czynności materialno-technicznej dotyczącej obowiązków wynikających z przepisów prawa, i w sposób władczy kształtującej sferę prawną R. B., dotyczącej jego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa organ zobligowany był działać na podstawie i w granicach prawa. Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika w sposób jednoznaczny, że Skarżący nie zajmował - w rozumieniu u.p.o.o. - stanowiska sekretarza gminy [...]. Nie sposób zatem przyjąć, że zaistniały podstawy do reklamowania Skarżącego z tej przyczyny, że zajmuje on stanowisko wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 2004 r. Zaakcentować trzeba, że sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego - wymiaru sprawiedliwości - (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sprawując wymiar sprawiedliwości i rozstrzygając sporne zagadnienia sądy uprawnione są do wyważenia racji stron procesu w ramach wykładni i stosowania relewantnych norm prawnych. Nie do pogodzenia - z istotą wymiaru sprawiedliwości - w ocenie Sądu sprawę niniejszą rozpoznającego, byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, w sposób, który prowadziłby do sytuacji w której z jednej strony - organ administracji publicznej pomimo prawomocnego wyroku sądowego nie dopuszcza Skarżącego do zajmowania stanowiska sekretarza gminy, a z drugiej strony - wywodzi się niekorzystne dla Skarżącego konsekwencje faktycznego zajmowania przez niego tego samego stanowiska. Przekazane Sądowi akta sprawy wskazują, że w okolicznościach badanej sprawy brak było podstaw do dokonania zaskarżonej czynności materialno-technicznej, bowiem nie ziściły się określone u.p.o.o. przesłanki reklamowania R. B.. Powyższe skutkowało stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. wobec podjęcia jej z naruszeniem prawa, tj. bez ustaleń faktycznych i błędnej wykładni art. 116 ust. 4 pkt 1 lit. c i ust. 7 u.p.o.o., co stanowiło naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy. W niniejszym wyroku Sąd nie zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, bowiem niniejsza sprawa jako sprawa z zakresu powszechnego obowiązku obrony (art. 239 § 1 pkt 1 lit. f P.p.s.a.) nie rodziła obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sąd dostrzega jednak, że Skarżący uiścił nienależną opłatę od skargi ([...] zł) oraz ([...] zł) tytułem opłaty od skargi kasacyjnej. Zwrot tych nienależnych opłat nastąpi na rachunek bankowy Skarżącego na podstawie odrębnego zarządzenia.