IV SA/Po 922/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2011 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb W. położonej w P. przy ul. [...] nr [...]. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].01.2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. D., ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z usługami w parterze przy ul. [...]nr [...] w P., na działce nr [...], arkusz [...], obręb W. Odwołanie od decyzji z [...].01.2009 r. złożyli K. W., E. S., K. S., A. M. S. i M. W. W toku postępowania wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., który postanowieniem z dnia [...].01.2009 r. nr [...], uzgodnił pozytywnie projekt decyzji. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem M. W. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] .11.2009 r. nr [...], zostało uchylone postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P.z dnia [...].01.2009 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2010 r. nr [...], uchylono decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].01.2009 r. w całości i przekazano sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W decyzji Kolegium podkreślono, że w rozpatrywanej sprawie dla obszaru, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem brak planu miejscowego. Nadto działka znajduje się na terenie zespołu architektoniczno - urbanistycznego, wpisanego do rejestru zabytków, jako zespół najstarszych dzielnic miasta P., pod numerem [...], decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].10.1982 r. W decyzji Kolegium zwrócono uwagę na następujące uchybienia. Przede wszystkim w toku postępowania opracowano "Projekt analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu" z dnia [...].04.2008 r. (k. 41-43). Nie opracowano wymaganej "Analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu". Załącznik graficzny do "Projektu analizy" został sporządzony na niewłaściwej mapie, nie został podpisany przez osobę uprawnioną do działania w imieniu Prezydenta Miasta. Błędnie określono granice obszaru analizowanego. W decyzji nie wyjaśniono w jaki sposób wyznaczono obszar analizowany. Do zaskarżonej decyzji załączono "Wyniki analizy" z dnia [...].12.2008 r., zawierające ustalenia dla nowej zabudowy; takiego dokumentu nie przewidują przepisy ustawy ani rozporządzenia. Dołączono również załącznik graficzny, przedstawiający ustalenia dla nowej zabudowy wynikające z decyzji; brak było załącznika graficznego do analizy. Kolegium zwróciło uwagę, że w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2001 r. nr [...], nie ma mowy o rozbiórce budynku przy ul. [...]. nr [...], lecz o konieczności jego opróżnienia i wyłączenia z użytkowania oraz zabezpieczenia. Postanowieniem z dnia [...].02.2011 r. nr [...] Miejski Konserwator Zabytków w P. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...].03.2011 r. ustalono: linię zabudowy - wzdłuż frontowej granicy działki, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - max 60%, szerokość elewacji frontowej - max 17 m, odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu w jego frontowej części nakazano nawiązanie do zabudowy działki sąsiedniej nr 132, - główny korpus budynku w granicach z działkami nr 132 i 127. Poza tym nakazano zastosowanie się do warunków określonych przez Miejskiego Konserwatora Zbytków w P. w piśmie z dnia [...].12.2010 r. nr [...], przytaczając je w punkcie II.4 sentencji decyzji. Odwołania od powyższej decyzji złożyli K. W., K. S. i M. W.. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zw względu na: wewnętrzną sprzeczność w treści decyzji, stwarzającą niedopuszczalną z punktu widzenia państwa prawa sytuację, w której określony sposób zabudowy i zagospodarowania terenu jest jednocześnie zabroniony i dozwolony, ustalenie i uzgodnienie sposobu zabudowy działki niezgodnego ze sposobem zabudowy działek sąsiednich oraz niezgodnego ze sposobem kształtowania chronionej wpisem do rejestru zabytków, zabudowy działki. W odwołaniach zwrócono uwagę na uwarunkowania techniczne dla planowanej zabudowy. Ponadto w odwołaniach zostały zawarte zażalenia Odwołujących na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].02.2011 r., którym uzgodniono pozytywnie projekt decyzji sporządzony w rozpatrywanej sprawie. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Prezydenta Miasta P. w mocy. Rozpatrując sprawę w trybie II instancji Kolegium podkreśliło w pierwszej kolejności, iż nie jest władne rozpatrzyć zażalenia na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków, bowiem nie jest ono postanowieniem, o którym mowa w art. 142 kpa. Nadto prawo do złożenia zażalenia zostało ograniczone w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przysługuje wyłącznie inwestorowi. Następnie Organ II instancji wskazał, iż dla terenu objętego wnioskiem brak jest planu miejscowego. Istniały zatem podstawy do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz wydania w tym przedmiocie decyzji merytorycznej. W omawianej sprawie J. D. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działce nr [...], ark. Mapy [...], obręb W., położonej w P. przy ul. [...]nr [...]. Planowany budynek ma powstać w miejscu dotychczasowego, który zgodnie z decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].09.2010 r. nr [...] (k. 257) może zostać rozebrany (Wnioskodawca uzyskał decyzje w tym zakresie dopiero po uchyleniu pierwszej decyzji Prezydenta przez Kolegium). Organ wyjaśnił również, że wydając decyzję o warunkach zabudowy w stanie faktycznym takim jak w omawianej sprawie, Organ I instancji nie miał obowiązku nawiązywania do dotychczasowej zabudowy działki lecz do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Ustalone w decyzji gabaryty dla planowanego budynku mogły zatem odbiegać od gabarytów zabudowy dotychczasowej. W rozpatrywanej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości równej trzykrotności frontu działki (3 x 17 = 51), tj. w odległości zbliżonej do odległości minimalnej przewidzianej w rozporządzeniu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że przyjęcie tej odległości uznano za właściwe, ponieważ pozwala objąć teren tworzący urbanistyczną całość, obejmujący działki położone wzdłuż ul. [...]. nr [...],[...],[...], działki położone w dalszym sąsiedztwie wzdłuż ul. [...] nr [...] i [...] oraz ul. [...] nr [...]. Stwierdzono, że gwarancją optymalnego wkomponowania nowej zabudowy jest dostosowanie parametrów wnioskowanego budynku do zabudowy położonej najbliżej względem działki objętej wnioskiem. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli K. W., K. S. oraz M. W., podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeń Ministra Infrastruktury. W uzasadnieniu skargi wskazano na szereg negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji, na które narażone będą działki skarżacych, po zrealizowaniu zamierzenia gospodarczego. Zdaniem skarżacych dopuszczenie w decyzji zabudowy frontu działki na całej jej szerokości jest niezgodne z wynikami analizy urbanistycznej zabudowy w obszarze analizowanym, określonym na załączniku do decyzji. Poza budynkami narożnikowymi przy ul. [...] i [...] - pozostałe budynki w tym obszarze (na działkach nr [...]) nie zajmują całej szerokości frontu działki. Jest to relikt historycznej zabudowy W., chronionej odpowiednią decyzją konserwatorską, ponieważ tylko taki sposób zabudowy tych działek umożliwiał ich prawidłowe funkcjonowanie, zapewniając dojazd gospodarczy do tylnej części posesji, niemożliwy do zrealizowania w inny sposób. Ten sposób zabudowy pozwalał jednocześnie na przewietrzanie kwartału zabudowy oraz na dojazd pożarowy do jego wnętrza. Według Skarżacych wydana decyzja o warunkach zabudowy stanowić więc będzie w swym funkcjonowaniu w obrocie prawnym jedynie uzasadnienie do żądania zawyżonej ceny za grunt, który - zgodnie z tą decyzją ma umożliwić budowę około 20 mieszkań. Stanowić to będzie podstawę do podjęcia przez nabywcę - w dobrej wierze - decyzji o zakupie tej nieruchomości. Dopiero ten nabywca - po wystąpieniu z wnioskiem o pozwolenie na budowę dowie się od organu wydającego to pozwolenie, że zrealizowanie planowanej przez niego inwestycji jest niemożliwe. Spowoduje to niewątpliwie zdaniem skarżacych poważne straty po stronie tego nabywcy, dające mu podstawy do roszczeń odszkodowawczych z tytułu doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia swym majątkiem, których adresatem będzie głównie Prezydent Miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem Sądu z dnia 18 października 2011 r. odrzucono skargę co do K. W. oraz K. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm. dalej jako- u.p.z.p.). Jak wynika z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie zagospodarowania i warunków jego zabudowy następuje, co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Niemniej, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, w razie braku planu miejscowego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla danego terenu następuje w drodze wydania decyzji o warunkach zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie prowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588). Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi zatem ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Nie chodzi o to by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy. W przypadku, gdy nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a nadto można ją pogodzić również z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma więc podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące na działce sąsiedniej. Podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją i parametrami zabudowy już istniejącej, którą organ zobowiązany byłby wykazać w uzasadnieniu decyzji. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa. Temu celowi służy wyznaczenie obszaru analizowanego, który obejmuje teren, według jakiego funkcje oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Takie rozumienie tego przepisu jest zgodne z celami ustawy, która nakazuje uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Oznacza to, że analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy wniosek, ale zabudowy w całym obszarze analizowanym. Wyznaczenie "obszaru analizowanego" należy traktować jako wskazanie, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (tak: wyrok z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 677/04; publ. ONSAiWSA 2006/2/54) Działka sąsiednia powinna być zabudowana w taki sposób, że zabudowa ta umożliwia określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania przestrzennego, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w najbliższej okolicy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i z uwzględnieniem przepisów szczególnych wynikających z ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę Organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną w sposób pozwalający na ustalenie parametrów nowej zabudowy. Linia zabudowy wyznaczona została jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - zgodnie z zasadą wynikającą z przepisów rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu został ustalony jako max 60%, a więc nieznacznie powyżej średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (57%), co jest dopuszczalne (§ 2 ust. 2 rozporządzenia) i znajduje oparcie w przeprowadzonej analizie. Za przyjęciem takiego wskaźnika przemawia nieznaczne przekroczenie wskaźnika średniego, duża rozpiętość tego wskaźnika w obszarze analizowanym (od 31 do 88%), wielkość działki wnioskodawcy, porównanie wskaźników zabudowy i powierzchni zabudowy budynku pod nr [...] i planowanej inwestycji(odpowiednio: 88% i 472 m2 oraz 60% i 224 m2). Szerokość elewacji frontowej, wysokość obiektu oraz formę dachu ustalono wprost według zasad określonych w rozporządzeniu jako kontynuację zabudowy na działce graniczącej z terenem inwestycji. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Projekt decyzji winien zostać sporządzony w toku postępowania, ponieważ stanowi on podstawę uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy. W omawianej sprawie projekt decyzji został sporządzony w toku postępowania, przez osobę posiadającą uprawnienia mgr inż. arch, K. P. WP [...] (k. 278 akt adm.). Projekt został poddany uzgodnieniom, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, w trybie art. 106 kpa. Z uwagi na to, iż działka wskazana we wniosku, znajduje się na terenie zespołu architektoniczno - urbanistycznego, wpisanego do rejestru zabytków, jako zespół najstarszych dzielnic miasta P., pod numerem [...], decydujące znaczenie miały uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków w P. Postanowieniem z dnia [...].02.2011 r. nr [...] Konserwator Zabytków pozytywnie uzgodnił projekt decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podkreslono, iż planowana inwestycja nie narusza wartości zabytkowych chronionego zespołu urbanistyczno-architektonicznego. To uzgodnienie, jasne i czytelne w treści, dało organowi podstawę do przyjęcia, że ziściła się przesłanka pozytywnego uzgodnienia inwestycji z organem mającym pieczę nad obiektami objętymi ochroną konserwatorską. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spadek atrakcyjności lub wartości działki. Subiektywne bowiem przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem zabudowy na działce, której dotyczy kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przypuszczenie, że będzie ona w taki czy inny sposób uciążliwa, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego (tak: wyrok z dnia 17 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1186/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też wyrok NSA z 20 października 2010 r. II OSK 1643/09). Ponadto Sąd wyjaśnia skarżącemu, że jego obawy w kwestii zapewnienia dojazdu pożarowego, wielkości miejsc parkingowych w garażu podziemnym czy dotyczące ewentualnej zieleni na przedmiotowej działce będzie mógł zgłaszać - powołując się na rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie - w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazać też należy skarżącemu, że w obecnym stanie prawnym dla projektowania i realizacji inwestycji na własnej działce nie jest już wymagana zgoda sąsiada, o ile inwestycja jest zgodna z przepisami, a przede wszystkim warunkami technicznymi budynków i ich usytuowania. Decyzja ta określa jedynie rodzaj zabudowy, jaki może się znajdować na pewnej, konkretnej nieruchomości. Dlatego ma ona charakter wyłącznie informacyjny i nie daje jeszcze podstawy do przystąpienia do realizacji opisanej w niej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) przystąpienie do wykonania danego przedsięwzięcia wymaga co do zasady uzyskania pozwolenia na budowę, które wymaga z kolei w świetle art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 tejże ustawy wykazania się posiadaniem (1) decyzji o warunkach zabudowy oraz (2) prawem do dysponowania działką na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że działania organów administracji publicznej były w przedmiotowej sprawie prawidłowe, zaś zarzuty podnoszone w skardze nie znalazły potwierdzenia. W tym stanie rzeczy Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł więc podstaw do jej uwzględnienia. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.