IV SAB/Po 106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Spółki A w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. S.P. (dalej również jako "skarżący") zwrócił się do Spółki A o wskazanie podstawy prawnej wybudowania oraz późniejszej eksploatacji urządzeń elektrycznych posadowionych na działkach nr [...],[...] i [...] w J. gmina L. oraz o udostępnienie posiadanych przez spółkę kserokopii dokumentów związanych z posadowieniem tych urządzeń, w tym m.in. decyzji administracyjnych stanowiących podstawę ich lokalizacji i budowy. Zwrócił uwagę, iż na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, spółka jest zobowiązana do udostępnienia ww. informacji. Ponadto w związku z informacją, iż stacja transformatorowa posadowiona na działce [...] nie jest własnością spółki, zwrócił się o udzielenie informacji do jakiego podmiotu działka ta należy. W odpowiedzi Spółka A pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., powołując się na art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej jako "u.d.d.i.p." poinformowała skarżącego, że żądana przez niego informacja należy do kategorii informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, w związku z czym prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu i informacja ta nie podlega udostępnieniu. A.P. wystąpił do Spółki A z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego ocenie informacje o udostępnienie których zwrócił się do spółki nie mieszczą się w pojęciu tajemnicy przedsiębiorstwa, przez którą należy rozumieć nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Trudno uznać aby data i podstawa posadowienia urządzeń energetycznych mieściła się w katalogu informacji poufnych, a nadto informacje takie z pewnością nie mogą zostać utajnione przed właścicielem nieruchomości na której posadowione są urządzenia energetyczne. Zwrócił uwagę, że mimo, iż Spółka A działa w formie spółki prawa handlowego i jej działania są ukierunkowane na wypracowanie zysku, każdemu zainteresowanemu przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie posiadanych przez przedsiębiorstwo dokumentów. Wobec czego podtrzymał wniosek o udostepnienie wskazanych wcześniej informacji. W odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka A, pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformowała skarżącego, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Pismem z dnia [...] października 2014 r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Spółki A polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej oraz niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił spółce naruszenie przepisu art. 5 ust. 1, 2 i 3 u.d.d.i.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 16 w zw. z art. 17 u.d.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie. Wniósł o zobowiązanie Spółki A do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania podstawy prawnej wybudowania oraz późniejszej eksploatacji urządzeń energetycznych na stanowiącej własność skarżącego nieruchomości obejmującej działki nr [...],[...]¸i [...] w m. J. gmina L. i udostępnienia posiadanych kserokopii dokumentów związanych z posadowieniem urządzeń na przedmiotowych działkach w tym m.in. decyzji administracyjnych stanowiących podstawę ich lokalizacji i budowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powołując się na art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.d.i.p. wskazał, że Spółka A należy do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a więc zobligowanych do udzielania informacji publicznej. Zdaniem skarżącego bezzasadne są twierdzenia spółki, jakoby żądane informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa, a stanowisko spółki w tym zakresie nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Powołał się na definicję pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa zawartą w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i wskazał, że trudno uznać, aby data i podstawa posadowienia urządzeń energetycznych mieściła się w katalogu informacji poufnych. Ponadto informacje te nie mogą zostać zatajone przed właścicielem nieruchomości na której posadowione są te urządzenia. Wskazał również, że zgodnie z art. 5 ust. 3 u.d.d.i.p. nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym ze względu na ochronę interesu stron jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W świetle powyższego przepisu prawo do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym dotyczącym podmiotu wykonującego zadania publiczne nie podlega ograniczeniu. Tak więc odmowa udostępnienia żądanej informacji nie znajduje żadnego oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego spółka pomimo ustawowego obowiązku nie udostępniła skarżącemu żądanych informacji, a udzielona przez spółkę odpowiedź nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 16 w zw. z art. 17 u.d.d.i.p. tj. jej treść nie odpowiada wymaganiom stawianym treści decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Spółka A wniosła o jej oddalenie. Spółka wyjaśniła, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, a więc takiej informacji, wobec której przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie jej poufności, umieszczając w obowiązującym w przedsiębiorstwie Spółka A "Wykazie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w Spółce A." - kategorię dokumentacji budowy linii elektroenergetycznej i dokumentacji eksploatacyjnej linii elektroenergetycznej . Zdaniem spółki spełnione są więc przesłanki do objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa żądanych przez skarżącego informacji. Wykaz informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spólki A zawarty jest w Załączniku nr 1 do Instrukcji, o której mowa wyżej, przyjętej uchwałą nr [...] Zarządu Spółki A z dnia [...].03.2011 r. Spółka stwierdziła, że wskazana przez skarżącego dokumentacja ma w Spółce A status tajemnicy przedsiębiorstwa. Status ten został określony przez przesłanki zawarte w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Obowiązująca w spółce "Instrukcja bezpieczeństwa informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w Spółce A" zawiera wykaz kategorii dokumentów nieujawnionych do wiadomości publicznej, zawierających informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa i inne informacje posiadające dla spółki wartość gospodarczą. Celem zachowania poufności takich informacji przedmiotowa Instrukcja wprowadziła procedury niezbędne dla ograniczenia i kontroli udostępnianych przez spółkę informacji. Do katalogu takich informacji została zaliczona również dokumentacja budowy linii oraz eksploatacji linii, w tym dokumentacja o której udostępnienie wniósł skarżący. Ponadto spółka wyjaśniła, że podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności tych dokumentów. Dokumenty tego rodzaju zostały bowiem umieszczone w Załączniku nr 1 do Instrukcji bezpieczeństwa informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w Spółce A - pozycja 2 7 i 28 Wykazu. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Go 139/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w zakreślonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, ani to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten odmawia jej udostępnienia uznając, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może skutecznie domagać się jej udostępnienia (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 60/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem, bowiem obowiązek wniesienia skargi w tym zakresie w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie. Skarga taka nie musi być też poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia ( por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn.. akt I OSK 605/05, z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznał za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wyjaśnić wstępnie należy, że dotyczy ona bezczynność Spółki A polegającej na nieudostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji, ani też wydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia. Oceny wymagało, czy podmiot jakim jest Spółka A jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.d.i.p., czy żądane przez skarżącego stanowią informację publiczną w myśl przepisów u.d.d.i.p. i wreszcie, czy wniosek skarżącego został rozpatrzony w przewidzianej przez ustawę formie. Jak wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 60/14 pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, statuującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane "każdemu" (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Co do zasady nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątki dotyczą przede wszystkim tzw. informacji publicznej przetworzonej). Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, a także przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Na tym tle normatywnym Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd – ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych – w myśl którego informacje (w tym zwłaszcza decyzje) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce są, co do zasady, informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np.: wyrok NSA z 12.03.2014 r. sygn. akt I OSK 2753/13; wyrok WSA w Poznaniu z 27.06.2013 r., sygn. akt II SAB/Po 24/13 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Rozważając z kolei podmiotowy aspekt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w świetle wprowadzenia do wyliczenia zawartego w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd zaakceptowany m.in. w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 (dostępny na http://nsa.gov.pl), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) – w którym jest mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. np. wyrok WSA z 02.02.2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09, dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz z innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest zobowiązane do przekazywania odnośnych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy już uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA: z 18.08.2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z 04.04.2013 r., sygn. akt I OSK 102/13; z 12.03.2014 r., sygn. akt I OSK 2753/13; ponadto liczne orzeczenia WSA, jak np.: wyrok z 02.02.2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; postanowienie z 16.11.2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie z 05.12.2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12; wyrok z 20.12.2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12; wyrok z 10.01.2013 r., sygn. akt II SAB/Po 70/12; wyrok z 15.01.2013 r., sygn. akt II SAB/Po 65/12; wyrok z 05.09.2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 61/13 – wszystkie orzeczenia dostępne na http://.cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że Spółka A, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji uzna, iż podlega ona udostępnieniu, udostępnia ją w formie czynności materialno-technicznej. Z kolei gdy uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, lub gdy nie może zostać udostępniona w formie wskazanej przez wnioskodawcę, podmiot taki powiadamia o tym wnioskodawcę w formie pisma. Forma decyzji zastrzeżona została jedynie do odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej co wynika z art. 16 ust. 1 u.d.d.i.p. Jak bowiem wynika z przepisu art. 16 ust 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 art. 16 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Stosownie do treści art. art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, mimo iż rozstrzygnięcie Spółki A o odmowie udostępnienia informacji publicznej przybrało formę pisma, to traktować je należy jako decyzję administracyjną. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zawarte w art. 16 ust. 2 w zw. z art. 17 u.d.i.p. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku wydania rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej również przez podmioty niebędące organami władzy publicznej. Ponadto wskazać należy, na utrwalone stanowisko judykatury, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 104 § 1 k.p.a. (por. wyrok z 22 września 1981 r. SA 791/81, publ: ONSA 1981 Nr 2 poz. 91 oraz wyrok z 8 lutego 1983 r. SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 Nr 1 poz. 3, postanowienia NSA z 21 marca 2002 r. - II SA 2213/01 LEX nr 157973; wyrok NSA z 15 marca 2001 r. - V SA 2938/99 LEX nr 51259, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2028/11 LEX nr 1145082). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1398/14 (dostępny na http:// /cbois.nsa.gov.pl) rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podmiotów obowiązanych do udostępnienia takich informacji, również tych niebędących organami władzy publicznej, niezależnie od tego czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakakolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Podejmując próbę takiego odpowiedniego zastosowania przywołanych powyżej przepisów do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej uznać należy, iż rozstrzygnięcia takowe winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia, a rozstrzygnięcie, w stosunku do którego może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinno zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi. Uzasadnienie stanowiska podmiotu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej winno zaś zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, odmówiono udostępnienia informacji oraz wskazanie jakich informacji dotyczyło żądanie, czy informacje te stanowiły informację publiczną i podanie przyczyn, z powodu których odmówiono udostępnienia żądanej informacji, z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym, uznać należało, że Spółka A rozpatrzyła wniosek skarżącego odmawiając mu udostępnienia żądanej informacji z uwagi na fakt, iż w ocenie spółki informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i nie sposób zarzucić spółce, iż pozostawała ona w bezczynności. Pismo spółki z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz pismo z dnia [...] września 2014 r. zawierały oznaczenie podmiotu od którego pochodzi, oznaczenie adresata, wskazanie podstawy prawnej i co najważniejsze – rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, że również sam skarżący, uznał pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. za decyzję administracyjną, korzystając ze środka zaskarżenia przewidzianego w art. 17 ust. 2 u.d.d.i.p. Skoro więc wniosek skarżącego rozpoznany został w przewidzianej prawem formie, w ocenie Sądu nie zasadny okazał się podnoszony przez stronę skarżącą zarzut bezczynności. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że Sąd w niniejszej sprawie ogranicza się do badania czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostawał w bezczynności, czy też rozpatrzył wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami prawa formie. Innymi słowy przedmiotem orzekania przez Sąd nie jest to czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych przez niego informacji. Tym samym Sąd w niniejszym postępowaniu nie dokonuje kontroli w zakresie sporu zaistniałego między stronami co do okoliczności, czy żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Kontrola prawidłowości odmowy udostępnienia informacji publicznej może bowiem mieć miejsce jedynie w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z powyżej wskazanych powodów, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.