IV SAB/Po 30/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S.O.W.P. na bezczynność Związku [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Związek [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 22 lipca 2013r. w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala, 4. zasądza od Związku [...] na rzecz S.O.W.P. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SAB/Po 30/14 Uzasadnienie Stowarzyszenie S.O.W.P (zwane dalej także skarżącym) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Związku [...] (zwanego dalej również Stowarzyszeniem, organem lub ZGWRP) w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznych i naruszenia art.1 ust.1 w zw. z art.4 ust.1 pkt 5, art.10 ust.1 oraz art.13 ust.1 ustawy z dnia 06.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej także u.d.i.p.) wskutek nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z jego wnioskiem z dnia 22.07.2013r., o stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący pismem z dnia 22.07.2013r. zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej związanej z działalnością ZGWRP. Pismem z dnia 29.07.2013r. ZGWRP poinformował, że jego zdaniem nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia w/w informacji. Skarżący zaprezentował odmienne stanowisko powołując się m.in. na judykaturę sądów administracyjnych. Związek [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą argumentację zawartą w w/w piśmie z dnia 29.07.2013r. Nadto wskazano, że ZGWRP jest stowarzyszeniem działającym w oparciu o art.84 ustawy z dnia 08.03.1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013r., poz.594, dalej u.s.g.) oraz ustawy z dnia 07.04.1989r. Prawo o stowarzyszeniach. Organ wskazał w obszernym uzasadnieniu m.in., że zgodnie z art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej są zobowiązane m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Podano, że zadaniami publicznymi są te zadania, które należą do państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej. Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, ale może także należeć do innych podmiotów, w tym także podmiotów prywatnych wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, z tym że wykonywanie tych funkcji w każdym przypadku musi wynikać z przepisów prawa albo przekazanie tych zadań zostało dokonane na podstawie ustawy. Podkreślono, że przekazanie wykonywania zadań publicznych jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, kiedy przepis prawa na to wyraźnie zezwala, w formie i trybie tym przepisem przewidzianych. W żadnym wypadku nie stanowi przekazania zadań publicznych utworzenie przez jednostki samorządy terytorialnego stowarzyszenia, w oparciu o art.84 u.s.g. oraz przepisy Prawa o stowarzyszeniach. Ustawodawca przewidział w art.84 oraz w art.84a Prawa o stowarzyszeniach, że gminy w celu wspierania idei samorządu terytorialnego oraz obrony wspólnych interesów mogą tworzyć stowarzyszenia. Zaakcentowano, że w poglądach doktryny ugruntował się pogląd, iż w ramach tej formy współdziałania wykluczone jest wykonywanie zadań publicznych, a stowarzyszenia nie są korporacją prawa publicznego. Reasumując wskazano, że Stowarzyszenie nie jest podmiotem, o którym mowa w art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. O fakcie wykonywania zadań publicznych nie stanowi także (i nie może stanowić) żadne z postanowień statutu Stowarzyszenia. Uznaje się go bowiem za umowę cywilnoprawną członków – założycieli stowarzyszenia na mocy której powierzenie wykonywania zadań publicznych jest niedopuszczalne. Następnie ZGWRP wskazało, że pod pojęciem "dysponowania majątkiem publicznym" należy rozumieć składniki majątku stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego (mienie komunalne) i Skarbu Państwa. Stowarzyszenie nie dysponuje w swojej działalności majątkiem publicznym i tym samym nie jest podmiotem określonym w art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. Możliwość otrzymywania dotacji oraz składek nie zmienia powyższej konstatacji. Podkreślono, że do sektora finansów publicznych nie zalicza się stowarzyszeń gmin, gdyż działają one na podstawie Prawa o stowarzyszeniach. To każdy z członków stowarzyszenia, a nie stowarzyszenie, jako jednostka zaliczana do sektora finansów publicznych, wskazuje kwoty przeznaczone m.in. na wydatki dotyczące składek członkowskich. To gmina wydatkując środki publiczne podlega obowiązkowi udostępniania informacji w tym zakresie. Żądana informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w przepisach u.d.i.p., a którą w razie złożenia wniosku udostępniać musi gmina, a nie stowarzyszenie. W chwili wydatkowania przez gminę członkowską określonych środków pieniężnych, np. składek członkowskich, środki te z momentem ich przejęcia przez określony podmiot np. stowarzyszenie, stają się w myśl art.33 Prawa o stowarzyszeniach własnością otrzymującego i jednocześnie nie mają już charakteru środków publicznych. W świetle powyższego podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej o wysokości uiszczanych składek członkowskich będzie określona gmina, a nie stowarzyszenie którego jest członkiem. W przypadku dotacji podkreślono, że wydatkowanie środków publicznych na rzecz podmiotu spoza sektora finansów publicznych powoduje, że tracą one "status publiczności" Tak więc Stowarzyszenie nie realizuje zadań publicznych i nie dysponuje majątkiem publicznym. W rozumieniu art.6 u.d.i.p. nie stanowią informacji publicznej dokumenty związane z działalnością Stowarzyszenia w postaci m.in. protokołów z posiedzeń zarządu Stowarzyszenia, protokoły z posiedzeń komisji Stowarzyszenia, bilansu, bądź informacji o wysokości składek wpłacanych przez poszczególnych członków Stowarzyszenia. Stowarzyszeniu jako podmiotowi nie będącemu adresatem obowiązku określonego w art.4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. nie można postawić zarzutu bezczynności w zakresie niewykonania w/w obowiązku. Dalej Stowarzyszenie wskazało, że w razie przyjęcia poglądu odmiennego należy uwzględnić, iż przedmiotowy wniosek skierowano wadliwie przeciwko ZGWRP, a nie przeciwko zarządowi Stowarzyszenia, który ją reprezentuje i jest ewentualnie zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Podkreślono również, że nie ma podstaw, by Stowarzyszeniu wymierzyć grzywnę na podstawie art.149 § 2 Ppsa. Zaakcentowano, że Stowarzyszenie w ustawowym terminie ustosunkowało się do pisma (wniosku) skarżącego) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "Ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17.12.2010r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 Ppsa. Ponadto sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga była co do zasady dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność dotyczyła niezakończenia merytoryczną decyzją wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu na podstawie art.149 § 1 Ppsa. Przepis ten stanowi w zdaniu pierwszym, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W zdaniu drugim przepis ten nakłada na sąd obowiązek stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdował przepis art.3 § 2 pkt 4 Ppsa stanowiący, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art.3 § 2 pkt 1-3 Ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd orzekający stoi na stanowisku, iż w rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi przez stronę skarżącą nie było zdeterminowane żadnym terminem. Obowiązek złożenia skargi na bezczynność organu w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Artykuł 52 § 1 Ppsa stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 Ppsa jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art.3 § 2 pkt 4 i 4a Ppsa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Według zaś art. 52 § 4 Ppsa przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednak już z wykładni gramatycznej wspomnianych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu jaka była przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Tym samym należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 Ppsa nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność. Środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art.16 ust.1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 Kpa. (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. o sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. o sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012r. o sygn. IV SAB/Po 87/12). Reasumując powyższe Sąd orzekający przyjął, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżących była dopuszczalna. Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Związku [...] w zakresie udostępnienia stronie skarżącej linków do Biuletynu Informacji Publicznej zawierających: - protokoły z posiedzeń zarządu ZGWRP za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., - protokoły z posiedzeń Komisji Rewizyjnej i Rady Regionów, - sprawozdanie z wykonania budżetu za lata 2009, 2010, 2011, 2012, - bilans za lata 2009, 2010, 2011, 2012, - budżet na rok 2013, - informację w jakiej wysokości każdy członek ZGWRP wnosi składkę. Ponadto strona wskazała, że w przypadku braku możliwości przesłania linków wnosi o udostępnienie tych informacji w postaci skanów i przesłanie ich na adres e-mail. Ugruntowany jest już pogląd, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23.05.2013r. o sygn. IV SAB/Po 25/13, publ.LEX nr 1317375) Wobec powyższego koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy Związek jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane dokumenty są informacją publiczną. Ze złożonych dokumentów wynika, że skarżąca istotnie pismem z dnia 22.07.2013r. zwróciła się do ZGWRP o udzielenie informacji publicznej związanej z działalnością organu w wyżej opisanym zakresie. Pismem z dnia 29.07.2013r. Związek [...] poinformował, że wszelkie informacje z prac Związku przesyłane są gminom członkowskim. Ponadto wskazano, że Związek nie jest adresatem normy zawartej w art.4 ust.1 u.d.i.p. i nie podlega obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej, gdyż żadna gmina nie przekazała mu do wykonania żadnych zadań publicznych, jak również nie dysponuje żadnym składnikiem majątku publicznego. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 11.04.2005r. o sygn.I OPS 1/05 podniesiono, iż niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej art.4 u.d.i.p. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do kwestii czy Związek jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie będzie miało wpływ na dalsze rozważania czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu). Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3). W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 ustawy w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym pojęciu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W tym miejscu zgodzić należy się z poglądem, że art. 4 u.d.i.p. określając podmioty zobowiązane do jej udzielenia nie podlega wykładni rozszerzającej. Należy bowiem zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej szerzej niż art. 61 Konstytucji RP (uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., l OPS 1/05, ONSAiWSA 2005/4/63). Dokonując powyższej oceny Sąd miał na uwadze, że Związek [...] - jak wynika z art. 84 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej u.s.g.) - jest stowarzyszeniem do których stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o stowarzyszeniach, z tym że dla założenia stowarzyszenia wymaganych jest co najmniej 3 założycieli. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w celu wspierania idei samorządu terytorialnego oraz obrony wspólnych interesów, gminy mogą tworzyć stowarzyszenia, w tym również z powiatami i województwami. Stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach - tekst jednolity Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 855 ze zm.). Majątek stowarzyszenia powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z własnej działalności, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz z ofiarności publicznej (art. 33 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach). Stowarzyszenie może otrzymywać dotację według zasad określonych w odrębnych przepisach (art. 35 Prawa o stowarzyszeniach). Związek [...] pominął jednak brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, Definicję ustawową pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego zawiera art. 5 § 2 pkt 6 Kpa, zgodnie z którym o ile w kodeksie jest mowa o organach jednostek samorządu terytorialnego - rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Niewątpliwie zatem przyjąć należy, że zarząd związku międzygminnego, jako jego organ wykonawczy (art. 73 ustawy o samorządzie gminnym), stanowi organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. (Zob. II SAB/Gd 274/13 - Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 05.03.2014r., publ. CBOSA) Także w doktrynie prezentowany jest pogląd, który Sąd orzekający podziela, że organami jednostek samorządu terytorialnego są m.in. organy związku międzygminnego (dobrowolnego) utworzonego przez zainteresowane gminy w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych (art. 64 ust. 1 u.s.g.) lub związku komunalnego utworzonego w wykonaniu obowiązku ustawowego (art. 64 ust. 4 u.s.g.). Organem stanowiącym i kontrolnym związku jest zgromadzenie związku (art. 69 u.s.g.), organem wykonawczym - zarząd związku (art. 73 u.s.g.), z tym że do przewodniczącego zarządu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wójta lub burmistrza (por. uchwała składu pięciu sędziów NSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2000 r.,OPK 19/00, ONSA 2001, nr 3, poz. 103) Jednocześnie jednak przyjmuje się, że organami samorządu terytorialnego w rozumieniu komentowanego przepisu (a więc art.5 Kpa) nie są organy stowarzyszenia gmin utworzonego w celu wspierania idei samorządu terytorialnego oraz obrony wspólnych interesów (art. 84 u.s.g.). Stosuje się do nich bowiem przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.), a zatem mogą być zaliczone do organów organizacji społecznych. (tak: Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.5 Kodeksu postępowania administracyjnego w programie LEX) Także w judykaturze jest już ukształtowana linia orzecznicza. Na przykład w wyroku NSA w Warszawie z dnia 18.11.2013r. o sygn. I OSK 1558/13 (publ. CBOSA) wskazano, że z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Skoro w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. mowa jest ogólnie o podmiotach wykonujących zadania publiczne, to podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach k.p.a. czy ustawy p.p.s.a. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia, to przewidziałby to wprost. Żadnych ograniczeń co do zakresu podmiotowego obowiązku informacyjnego nie można domniemywać. Ten sam tok rozumowania zaprezentowano w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28.08.2013r. o sygn. II SAB/Gd 129/13 (publ. CBOSA), gdzie stwierdzono, iż podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie są wyłącznie władze publiczne, ale również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej, nawet jeżeli posiadają informację, której same nie wytworzyły, ale wykorzystują ją w wykonywaniu tych zadań. Podobne stanowisko zajął też WSA w Opolu w wyroku z dnia 22.07.2013r. o sygn. II SAB/Op 41/13, publ. LEX nr 1348570, wskazując, iż sformułowanie przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez użycie zwrotu "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. Działalność [...] określona została w statucie (§ 7 statutu). W § 7 ust.1 statutu wskazano, że celem Związku jest wspieranie idei samorządności terytorialnej, obrona wspólnych interesów gmin wiejskich, dążenie do ich społeczno-gospodarczego rozwoju, w tym również wspieranie działalności naukowej i oświatowej orz kulturalnej, a także kultury fizycznej i sportu. Z kolei w § 7 ust.2 statutu zapisano, że celem Związku jest reprezentacja interesów gmin wiejskich oraz ich mieszkańców. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 17 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wspierania i upowszechniania idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej. Ponadto art. 166 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, iż zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Wobec powyższego Stowarzyszenie wykonuje zadania własne gminy jakim jest wspieranie idei samorządu terytorialnego. Podkreślić należy, iż analiza § 7 statutu ZGWRP prowadzi do wniosku, że cel Związku jest szerszy niż tylko wspieranie idei samorządności terytorialnej i obrona wspólnych interesów. Celem Związku jest bowiem także reprezentacja interesów mieszkańców, wspieranie działalności naukowej i oświatowej oraz kulturalnej, a także kultury fizycznej i sportu. Tym samym nie można przyjąć, iż celem ZGWRP jest jedynie wspieranie idei samorządności terytorialnej i obrona wspólnych interesów. W konsekwencji nie można uznać, że ZGWRP nie jest organem samorządu terytorialnego. Ponadto wskazać należy, iż sprawy rozwoju regionalnego stanowią dział administracji rządowej, co wprost wynika z regulacji art. 5 pkt 18a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t. j. Dz. U. z 2007 roku Nr 65, poz. 437 ze zm.). Natomiast w myśl art. 23 a pkt. 9 ustawy o działach administracji rządowej dział rozwój regionalny obejmuje sprawy współpracy z jednostkami samorządu terytorialnego oraz organizacjami je zrzeszającymi, a także z partnerami społeczno-gospodarczymi, w zakresie dotyczącym rozwoju społeczno-gospodarczego, regionalnego i przestrzennego kraju. Należy także zwrócić uwagę na regulację zawartą w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r., nr 234, poz. 1536 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 2 cytowanej ustawy działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego. Do sfery zadań publicznych ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zalicza zadania w zakresie m.in. działalności wspomagającej rozwój wspólnot i społeczności lokalnych a także działalności na rzecz organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 w zakresie określonym w pkt 1-32 (art. 4 ust. 1 pkt 13 i 33 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Zwrócić należy również uwagę, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów. Współpraca o której mowa wyżej odbywa się w szczególności w formach m.in. konsultowania z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 projektów aktów normatywnych w dziedzinach dotyczących działalności statutowej tych organizacji (art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie). (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19.12.2013r. o sygn. IV SAB/Po 88/13, publ. CBOSA) Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze kwestie finansowania działalności ZGWRP. Majątek stowarzyszenia powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z własnej działalności, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz z ofiarności publicznej (art. 33 ust. 1 Prawa o stowarzyszeniach). Stowarzyszenie może otrzymywać dotacje według zasad określonych w odrębnych przepisach (art. 35 Prawa o stowarzyszeniach). W myśl § 34 Statutu na fundusze Związku składają się: 1) składki oraz opłaty członkowskie, 2) darowizny, spadki i zapisy, 3) wpływy z działalności statutowej Związku, 4) wpływy z ofiarności publicznej, 5) dotacje i subwencje oraz granty, 6) wpływy z majątku Związku. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego subwencja (dotacja) jest to bezzwrotna pomoc finansowa udzielona przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji ze środków publicznych. Ponadto wskazać należy, iż dochodem ZGWRP są m.in. składki członkowskie uiszczane przez gminy wiejskie i miejsko-wiejskie (§ 10 ust.1 Statutu), które to składki w istocie pochodzą z dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Zwrócić również należy uwagę na art. 10 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zgodnie z którym wykonywanie zadań publicznych może być realizowane w drodze współdziałania między jednostkami samorządu terytorialnego. W myśl ust. 2 gminy, związki międzygminne oraz stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego mogą sobie wzajemnie bądź innym jednostkom samorządu terytorialnego udzielać pomocy, w tym pomocy finansowej. W świetle powyższego, zdaniem składu orzekającego, trudno byłoby uznać, że ZGWRP nie prowadzi działalności publicznoprawnej i nie należy do kategorii podmiotów, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że ZGWRP jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W dalszej kolejności rozważania wymaga aspekt przedmiotowy sprawy tzn. czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a także treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie od tego do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ustawodawca wskazał, że termin "informacja publiczna" należy rozumieć bardzo szeroko. Świadczy o tym treść art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu". Tak więc informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie podobna odmówić im przymiotu zadań publicznych. (tak: wyrok NSA z dnia 18.11.2013r. o sygn.I OSK 1558/13, publ.LEX nr 1404009) Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą dokumenty są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów wytworzonych przez podmiot wykonujący zadania publiczne i odnoszące się do jego działalności. Nie ulega wątpliwości, że protokoły posiedzeń zarządu Związku, bilanse, sprawozdana z wykonania budżetu oraz informacja o wysokości wnoszonych składek przez poszczególnych członków związku odnosi się bezpośrednio do działania podmiotu, który został powołany celem wykonywania zadania własnego gminy, a ponadto wykonującego powierzone mu zadanie ze środków pochodzących w znacznej części ze środków publicznych. Uznając, że żądane dokumenty stanowią informację publiczną, a Związek wykonujący zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek z dnia 22.07.2013 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w sprawie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 powołanej ustawy wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 powołanej ustawy i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej(Dz.U.01.112.1198),LEX2003). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest zatem postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa"). Nie jest zasadne stanowisko, że postępowaniem administracyjnym można nazwać jedynie takie postępowanie, o jakim mowa w art. 1 i 2 Kpa. Przepis art. 1 i 2 Kpa wskazują na postępowania, w których ma zastosowanie Kodeks postępowania administracyjnego, z czego nie można wyprowadzać wniosku, że są to jedyne postępowania administracyjne. Jako przykład można wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter postępowania administracyjnego, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie, do postępowań administracyjnych w sprawach podatkowych nie stosuje się przepisów Kodeksu. Powyższe oznacza, że Związek powinien zakończyć wszczęte na wniosek strony skarżącej postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Związek w odpowiedzi na wniosek pismem wskazał, że nie jest podmiotem obowiązany do udzielenia informacji publicznej. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, Związek jest podmiotem wykonującym zadania publiczne o którym mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ponadto żądanie udostępnienia określonych we wniosku dokumentów jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego należało albo udostępnić tę informację albo wydać decyzję o jej odmowie, jeżeli istniałyby ku temu podstawy prawne. W przedmiotowej sprawie skierowanie do Stowarzyszenia zwykłego pisma nie spełnia powyższych wymogów. Wobec powyższego uznać należy, że do dnia rozpoznawania skargi Związek nie rozpoznał wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W ocenie składu orzekającego z uwagi na fakt, że wniosek Stowarzyszenia z dnia 22.07.2013 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie i od dnia złożenia tego wniosku do dnia wydania wyroku minął bezskutecznie prawie 1 rok bezczynność organu wydawałoby się, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże należy wziąć pod uwagę, że jak wiadomo Sądowi orzekającemu z urzędu, tego rodzaju postępowanie sądowe przeciwko ZGWRP toczy się po raz pierwszy. Należy więc przypuszczać, że jest to pierwszy wniosek tego rodzaju złożony do Związku. Tym samym ZGWRP, wobec istniejących wątpliwości, mógł stać na stanowisku, iż nie jest podmiotem zobligowanym do udzielenia żądanej informacji publicznej. Należy bowiem rozróżnić sytuację, gdy organ ma obiektywną wiedzę, że jest zobowiązany do takiego obowiązku (wynikającą choćby z zapadłych wcześniej orzeczeń sądowych) i go nie realizuje, od sytuacji, gdy organ błędnie pozostaje w przekonaniu, że obowiązek ten na nim nie ciąży i dlatego go nie realizuje. Trzeba podkreślić, że organ w ustawowym 14 dniowym terminie udzielił pisemnej (choć wadliwej co do formy) odpowiedzi. Tym samym skarżący w ustawowym terminie poznał jego stanowisko. Pomimo tego, że w/w odpowiedzi udzielono w piśmie z dnia 29.07.2013r. i wynikało z niej, że organ nie zamierza realizować swego obowiązku, skarżący z nieznanych przyczyn wniósł niniejszą skargę dopiero w dniu 24.03.2014r. I to przede wszystkim spowodowało tak długi okres niezałatwienia wniosku. Gdyby bowiem skarżący wniósł skargę na bezczynność niezwłocznie po udzieleniu odpowiedzi przez organ, to nie doszłoby do tak znacznego przekroczenia ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu orzekającego nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a tym bardziej do wymierzenia grzywny (pkt 2 i 3 sentencji wyroku). Mając na względzie, że wniosek strony nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 Ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując Związek do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 Ppsa.