IV SAB/Po 55/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi T. R. na bezczynność "X" Sp. z o.o. z siedzibą w P. Rejon Dystrybucji P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od "X" Sp. z o.o. z siedzibą w P. Rejon Dystrybucji P. na rzecz skarżącego T. R. kwotę 357 złotych (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z [...] sierpnia 2011 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" T. R. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący"), reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, radcę prawnego Ł. B., zwrócił się do [...] S.A. z siedzibą w [...] m.in. o udostępnienie - w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.; dalej: "ustawa o dostępie do informacji publicznej", w skrócie "u.d.i.p.") – "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy (...) linii elektroenergetycznych", przebiegających przez działkę [...] stanowiącą własność Wnioskodawcy. W reakcji na powyższe, wchodząca w skład Grupy [...] spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") w piśmie z 24 sierpnia 2011 r. podała, że urządzenia posadowione zostały na przedmiotowej nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne po przeprowadzeniu stosownych procedur prawnych, w tym procedur administracyjnych, niezbędnych dla realizacji tego typu inwestycji, według stanu prawnego obowiązującego w okresie ich realizacji, i Spółka korzysta z tych urządzeń w dobrej wierze. Jednocześnie Spółka poinformowała, że nie jest organem administracji rządowej ani samorządowej, w związku z czym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") nie mają do niej zastosowania, dlatego nie jest zobowiązana do udzielenia wnioskowanych informacji, gdyż stanowią one wewnętrzną tajemnicę Spółki. W piśmie z [...] marca 2012 r. skierowanym do Spółki pełnomocnik Skarżącego ponownie zwrócił się o udostępnienie kserokopii "wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie (organ wydający, znak, data) dotyczących budowy albo przebudowy linii" na przedmiotowej nieruchomości, pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W odpowiedzi sporządzonej [...] marca 2012 r. Spółka poinformowała, że nie przesyła kserokopii dokumentów związanych z lokalizacją oraz zmianą położenia urządzeń energetycznych, jednak w miarę możliwości udostępni powyższą dokumentację tylko i wyłącznie w siedzibie Rejonu Dystrybucji [...], po ustaleniu terminu zapoznania się z dokumentacją "pisemnie bezpośrednio" z pracownikiem tego Rejonu. Pismem z 30 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca, reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem Spółki skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność [...] Operator sp. z o.o. polegającą na: (1) nieudostępnieniu informacji publicznej na pismo z 05 marca 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym (2) niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Z powołaniem się na te zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki i zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w przypadku skargi na bezczynność strona skarżąca nie jest związana jakimkolwiek terminem, lecz może ją skutecznie wnieść aż do ustania stanu bezczynności. W ocenie Skarżącego, Spółka zajmując się dystrybucją energii elektrycznej jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pojęcie "zadania publiczne" nie jest przypadkowe i ma na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego w tym znaczeniu, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na Spółkę obowiązek ich udzielenia. Tymczasem, jak oświadczył pełnomocnik Skarżącego, do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych przez siebie dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania. Uzasadniając swe stanowisko Spółka, przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania, wskazała, że po zapoznaniu się ze skargą dokonała szczegółowej analizy sprawy oraz ponownego badania będących w jej posiadaniu dokumentów. Podjęte działania doprowadziły do odnalezienia dokumentów, które, w ocenie Spółki, można zidentyfikować jako podstawę lokalizacji i budowy przedmiotowych urządzeń elektroenergetycznych. W związku z tym w dniu [...] maja 2013 r. do pełnomocnika Skarżącego została skierowana informacja o odnalezieniu dokumentów. W ocenie Spółki, udzielona informacja usunęła ewentualny stan bezczynności. Jednocześnie Spółka podniosła, że w swoim wcześniejszym piśmie w sprawie poinformowała Skarżącego, iż udostępni posiadane przez siebie dokumenty w siedzibie Spółki. W tym stanie rzeczy, zdaniem Spółki, wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Natomiast uzasadniając wniosek ewentualny o oddalenie skargi Spółka podkreśliła, że w swych pismach Skarżący dawał wyraźnie do zrozumienia, iż swoje żądanie opiera na ewidentnym własnym interesie prywatnym. Żądanie to było związane z podjęciem negocjacji w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu oraz ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z gruntu Skarżącego. Świadczy to o zamiarze Skarżącego nadużycia ustawy o dostępie do informacji publicznej w prywatnym interesie bądź o braku podstaw dla zastosowania tej ustawy. Zgodnie z art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o treści aktów administracyjnych, natomiast w katalogu określonym w tym przepisie nie ma kategorii "wszelkie posiadane dokumenty", co oznacza, że podmiot zobowiązany jest do udostępnienia jedynie takich dokumentów, które, po pierwsze, mają charakter dokumentu publicznego, a po drugie, możliwe są do zindywidualizowania. W związku z tym, jako żądania złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można oceniać żądania udostępnienia kserokopii "wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy ww. linii elektroenergetycznych". Spółka wskazała też, że w myśl art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne tylko dla interesu publicznego, a nie prywatnego. Tymczasem okoliczności sprawy, a w szczególności uzasadnienie żądania udostępnienia informacji, wskazują jednoznacznie na brak w sprawie warunku koniecznego, a mianowicie interesu publicznego i waloru "sprawy publicznej". Żądane przez Skarżącego dokumenty dotyczą nie sprawy publicznej, lecz gospodarczych interesów Spółki i nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do ogólnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również – czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przedmiotem tej skargi jest bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia Skarżącemu decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce wskazanej we wniosku. Konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W dalszej kolejności należało również ustalić, czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, na gruncie której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. W świetle powyższych uwag należało zatem uznać, że dokumenty (kserokopie decyzji) żądane przez Skarżącego posiadają status informacji publicznej (tak też na tle analogicznych stanów faktycznych, inne wyroki tut. WSA, m.in.: z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; z 10.01.2013 r., II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12; z 07.03.2013 r., IV SAB/Po 103/12; z 11.04.2013 r., IV SAB/Po 12/13; z 12.04.2013 r., II SAB/Po 17/13; z 22.05.2013 r., IV SAB/Po 32/13). Dotyczyły one bowiem treści dokumentów urzędowych (decyzji administracyjnych), odnoszących się do przedsiębiorstwa Spółki (i jej prawnych poprzedników). Zarazem, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, żądanie Skarżącego zostało dostatecznie sprecyzowane. Jego wniosek zawarty w piśmie z [...] marca 2012 r. (powtarzający żądanie zawarte w piśmie z 06 sierpnia 2011 r.) został bowiem wystarczająco dookreślony – tak co do przedmiotu żądania (udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych), jak i zakresu przestrzennego żądanych decyzji (dot. działki [...]). Z korespondencji Spółki wynika zresztą, że posiada ona określoną wiedzę na temat linii znajdujących się na działce Skarżącego. Niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje (w każdym razie pozostawać powinien) inwestor. Jeżeli zaś inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i te decyzje służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do takich dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej (por. wyrok WSA z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12, CBOSA). W świetle wprowadzenia do wyliczenia zawartego w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaakceptowany w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. (I OSK 851/10, CBOSA), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych wyrażeń abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP oraz ustawach. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (zob. wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) – w którym mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok WSA z 02.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09, CBOSA). Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest zobowiązane do przekazywania odnośnych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, można już uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 18.08.2010 r., I OSK 851/10 oraz z 04.04.2013 r., I OSK 102/13; a ponadto orzeczenia WSA: wyrok z 02.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09; postanowienie z 16.11.2010 r., II SAB/Wa 268/10; postanowienie z 05.12.2012 r., II SAB/Sz 49/12; wyrok z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; wyrok z 10.01.2013 r., II SAB/Po 70/12; wyrok z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12; wyrok z 11.04.2013 r., IV SAB/Po 12/13 – CBOSA). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, Spółka, jako przedsiębiorstwo energetyczne, jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. W świetle art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, co do zasady, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1), a od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub choćby faktycznego (ust. 2). W ocenie Sądu – wbrew sugestiom Spółki płynącym z nawiązania w odpowiedzi na skargę do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego – żądanej przez Skarżącego informacji publicznej (kserokopii decyzji) nie można uznać za informację przetworzoną w rozumieniu przywołanego przepisu (por. wyroki WSA: z 31.01.2013 r., IV SAB/Po 88/12 oraz z 11.01.2012 r., VIII SA/Wa 1072/11 – CBOSA). Dane zawnioskowane przez Skarżącego składają się bowiem jedynie z informacji prostych (kserokopii, a więc wiernego odwzorowania techniką elektrofotograficzną, decyzji ewentualnie innych dokumentów), które nie wymagają od podmiotu zobowiązanego poniesienia nadmiernych nakładów sił lub środków w celu opracowania i przekazania informacji końcowej. Dlatego też, w ocenie Sądu, brak podstaw do badania na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. czy w niniejszej sprawie uzyskanie wnioskowanych informacji (dokumentów) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem Spółka nie może się skutecznie zasłaniać ewentualnym brakiem po stronie Skarżącego interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowych informacji. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został dochowany. W aktach brak również jakiegokolwiek pisma powiadamiającego, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o późniejszym terminie udostępnienia żądanych dokumentów. Nadto udostępnienie informacji publicznej powinno, według art. 14 ust. 1 u.d.i.p., nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Gdyby jednak środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany, nie umożliwiały udostępnienia informacji w opisany wyżej sposób, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji. Z tych względów nie sposób przyjąć, że stan bezczynności Spółki uchyliło pismo z 15 marca 2012 r., w którym Spółka, wykluczając możliwość przesłania kserokopii żądanych dokumentów, zarazem wyraziła gotowość ich udostępnienia w siedzibie swego Rejonu Dystrybucji [...] – a więc udostępnienia w formie niezgodnej z wnioskiem Skarżącego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w chwili wniesienia skargi przez Skarżącego, Spółka pozostawała w stanie bezczynności. Niemniej jednak ze względu na to, że żądana informacja (kserokopie zawnioskowanych dokumentów) została przed wydaniem wyroku udostępniona pełnomocnikowi Skarżącego (przy piśmie Spółki z [...] maja 2013 r., do którego załączono ww. kserokopie) – czego pełnomocnik Skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie zakwestionował – niniejsze postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku) jako bezprzedmiotowe (zob. uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, CBOSA). Mając na uwadze okoliczność, że wniosek Skarżącego z [...] sierpnia 2011 r. (ponowiony [...] marca 2012 r.) nie został rozpatrzony przez Spółkę w ustawowym terminie wynoszącym, co do zasady, 14 dni, a maksymalnie (i tylko wyjątkowo) 2 miesiące (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), lecz dopiero po upływie kilkunastu miesięcy od dnia wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W ocenie Sądu zaistniałej bezczynności Spółki nie usprawiedliwia w szczególności prezentowane przez Nią na etapie przedprocesowym stanowisko, że Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania żądanych informacji (vide: pismo z [...] sierpnia 2011 r.). Należy bowiem zauważyć, że zagadnienie to w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych zostało już dawno oświetlone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 18.08.2010 r., I OSK 851/10) – dostępnym w upublicznionym w internecie zbiorze orzeczeń CBOSA – i z czasem stało się poglądem utrwalonym. Spółka zaś, jak wynika z pism procesowych, korzysta z obsługi zawodowych pełnomocników, którym aktualne orzecznictwo w prowadzonych sprawach jest (a przynajmniej winno być) znane – co oczywiście nie oznacza konieczności jego akceptacji, ale nakazuje liczyć się z ewentualnymi negatywnymi skutkami działań podejmowanych wbrew wykładni prawa ustalonej w orzecznictwie sądowym. O kosztach postępowania (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżącego radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w wysokości 240 zł, oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 357 zł.