II SA/Rz 1113/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2024 r. nr SKO.415/493/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżących K. G. i W. G. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K.G. i W.G. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2024 r. nr SKO.415/496/2023 wydana w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku rozpatrzenia wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "inwestor"), Wójt Gminy [....] (dalej: "Wójt" lub "organ i instancji"), decyzją z dnia 19 października 2023 r. nr BI.6730.233.2022, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej zintegrowanej z magazynami energii na działkach nr [...] w miejscowości L., gm. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący, zarzucając w szczególności naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688; dalej: "u.p.z.p."), poprzez przyjęcie, że inwestycja składająca się m.in. z 36 magazynów energii o mocy 36 MW oraz kontenerowej stacji transformatorowej i agregatów prądotwórczych stanowi urządzenia lub instalację wymienioną w art. 61 ust. 3 ustawy, której realizacja nie wymaga spełnienia wymogu kontynuacji funkcji. Zarzucili również naruszenie art. 2 u.p.z.p., w zakresie niezachowania wymogów ładu przestrzennego, a także art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., podnosząc, że wyłączenie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Zdaniem skarżących wadliwie został również ustalony stan faktyczny sprawy, co skutkowało naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."). Ponadto naruszone zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588; dalej: "rozporządzenie"), w zakresie m.in.: braku ustalenia obowiązującej linii zabudowy, zasad ustalania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, granic obszaru zabudowanego oraz wyników analizy o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. W wyniku rozpoznania odwołania, Kolegium opisaną na wstępie decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że przedmiotowa inwestycja ma obejmować instalację 2500 paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1 MW, instalację 36 magazynów energii o łącznej mocy do 36 MW, a ponadto infrastrukturę naziemną, sieć energetyczną kablową podziemną niskiego napięcia oraz przyłącze elektroenergetyczne średniego napięcia, inwertery/falowniki, system monitoringu, instalację odgromową, kabel telekomunikacyjny oraz inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją zespołu magazynów energii. Organ wskazał następnie, że planowana inwestycja zalicza się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, a zatem zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do niej przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, a więc nie wymaga spełnienia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Kolegium zaznaczyło, że skoro w odniesieniu do tego typu inwestycji nie ma zastosowania wymóg kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to nie jest także konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym uznało za bezzasadne podniesione w odwołaniu zarzuty kierowane względem sporządzonej analizy, jako naruszającej przepisy rozporządzenia. SKO uznało również, że spełnione zostały pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. W szczególności w sprawie ustalono, że planowana inwestycja nie wymaga zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków i zasilania w energię elektryczną. W tym ostatnim zakresie przewidziano ewentualne zastosowanie agregatu prądotwórczego, który będzie stosowany w przypadkach tego wymagających, np. w celu doświetlenia podczas montażu infrastruktury czy zasilania monitoringu. W sprawie bezsporne również pozostaje spełnienie przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 4) u.p.z.p., gdyż teren inwestycji - stanowiący użytki rolne IV klasy - nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Decyzja nie jest także sprzeczna z przepisami odrębnymi i w sprawie nie zachodzą uwarunkowania, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego w decyzji we właściwy sposób opisano przedmiot inwestycji i jej parametry techniczne, a także ustalono niezbędne parametry zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia oraz uzgodniony z właściwymi organami współdziałającymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, zarzucając naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy; art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Ponadto zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., poprzez niespełnienie przez planowaną inwestycję określonych w tych przepisach wymogów. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że zgodnie z orzecznictwem, przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydania decyzji, ale zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W ocenie skarżących, z zapisów zaskarżonej decyzji odnośnie przewidzianego ewentualnego zastosowania agregatu prądotwórczego wynika, że inwestycja wymaga zasilania w energię elektryczną, a zatem wymaga zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zapewnienia określonej mocy właściwego dostawcy energii elektrycznej stosownie do art. 7 ust. 8d ustawy Prawo energetyczne. Ponadto organ nie przeprowadził analizy związanej z uciążliwością zastosowanego agregatu prądotwórczego, nie określając jego dopuszczalnej mocy i dopuszczalnego natężenia hałasu, a także granic czasowych jego załączania w porze dziennej i nocnej, zwłaszcza na sąsiedztwo zabudowy jednorodzinnej. Nie określono sposobu postępowania w przypadku awarii w tym wycieku paliwa bądź oleju z zastosowanego agregatu prądotwórczego, ani sposobu postępowania ze zużytym olejem wymagającym okresowej wymiany, elementami wymagającymi wymiany podczas eksploatacji agregatu. Ponadto zdaniem skarżących zastosowanie ww. agregatu nie wypełnia wymogów art. 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p. Skarżący podnieśli również, że żaden z przepisów ustawy nie zwolnił ze stosowania art. 2 u.p.z.p., dlatego zasadne jest żądanie wykonania poprawnej analizy urbanistycznej wykonanej zgodnie z wymogami rozporządzenia. Przedłożona analiza wymogów tych nie spełnia, chociażby z uwagi na źle określony obszar analizowany, który nie jest co najmniej równy trzykrotnej szerokości frontu działki, jak również z uwagi na nie zdefiniowanie i nie przeanalizowanie funkcji i przeznaczenia terenów istniejących przyległych do terenu inwestycji. Z opracowania nie wynika co jest analizą, a co jest wynikami analizy, a nadto wedle stanowiska organu odwoławczego dokument ten nie był wymagany. Dodatkowo dokument ten w dalszym ciągu zawiera nieprecyzyjne zapisy, m.in. odnośnie powierzchnie terenu inwestycji - ok. 0,94 ha, co może oznaczać również co najmniej 1 ha i w konsekwencji skutkować koniecznością uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Analiza nie precyzuje również co oznacza wskazana w niej zabudowa sąsiednia i jaki jest jej rodzaj. Także w zakresie dostępu do infrastruktury technicznej w analizie zawarto zapisy przeczące wymogom ustawowym zapewnieniu dostępu do dostaw energii elektrycznej. Ponadto analiza w dalszym ciągu nie zawiera wymaganych przepisami prawa ustaleń odnośnie linii zabudowy, jak też obszar analizowany nie jest równy co najmniej trzykrotnej szerokości frontu działki. Organy nie odniosły się także do wymogów zgodności zapisów studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego z zamierzeniem inwestycyjnym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2025 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi oraz odniósł się do zarzutów w niej zawartych. Inwestor wyjaśnił, że farma fotowoltaiczna jest niejako samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, zatem na etapie ustalania warunków zabudowy zaspokojenie zapotrzebowania na energię elektryczną pozostaje sprawą wewnętrzną inwestora - może np. nastąpić we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego. Dodatkowo z treści art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej tego typu inwestycji może nastąpić dopiero po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Spółka wskazał również, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. dotyczy tylko dostawy energii, a nie jej odbioru (przyłączenia farmy do sieci). Ponadto zaznaczyła, że żaden z przepisów u.p.z.p. nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody właścicieli sąsiednich gruntów, czy stron postępowania, a kwestie ewentualnej uciążliwości planowanej inwestycji będą mogły stanowić zarzut dopiero w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. W zakresie nieprecyzyjnego ustalenia powierzchni terenu inwestycji, Spółka wyjaśniła, że uwzględniono w tym względzie jej wniosek o zmianę projektu decyzji i zmieniono parametry z "ok." na "do", wyznaczając tym samym maksymalne parametry dla inwestycji. W kwestii wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy Spółka wskazała, że nie jest konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego w załączniku graficznym oraz przeprowadzenie w tym kontekście analizy funkcji i cech zabudowy, gdyż zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do tego typu inwestycji nie ma zastosowania wymóg kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Natomiast w odniesieniu do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami Studium, inwestor podniósł, że decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego, którym jest Studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej zintegrowanej z magazynami energii na działkach nr [...] w miejscowości L., gm. [...]. Zgodnie z art. 61 u.p.z.p.: 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. 1a. Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się do inwestycji: 1) zmieniających zagospodarowanie terenu w sposób inny niż budowa obiektu budowlanego; 2) w zakresie budowy obiektu budowlanego polegającej na odbudowie, rozbudowie lub nadbudowie. 2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 1a nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. 2a. (uchylony). 3. Przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do: 1) linii kolejowych, dróg i lotnisk; 2) obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej; 3) instalacji odnawialnego źródła energii; 4) urządzeń wodnych; 5) stacji paliw; 6) ogólnodostępnych stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681); 7) obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m² przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki rolnej w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego; 8) zalesienia terenu; 9) obiektów budowlanych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej; 10) pól biwakowych, wież widokowych, kładek, szlaków turystycznych, w tym ścieżek dydaktycznych, miejsc widokowych oraz parkingów służących obsłudze turystyki. W sprawie nie ulega wątpliwości, że inwestycja jako dotycząca odnawialnych źródeł energii, nie wymaga ustalenia zasady dobrego sąsiedztwa. Terenem inwestycji jest część działki ewidencyjnej nr [...] i nr [...]. Oznaczony został on na kopii mapy ewidencyjnej dołączonej do sprecyzowanego wniosku literami ABCD. Mimo, iż z treści wniosku jasno wynika, iż teren inwestycji obejmuje część dz. [...] i całą dz. [...], w części tekstowej decyzji opisano go jako obejmujący dz. [...] i [...]. Oczywiście na załącznikach graficznych do decyzji zaznaczono go zgodnie z wolą inwestora w postaci czworokąta A-B-C-D. Zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem co do zasady niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu obejmującego tylko część działki lub działek ewidencyjnych, chyba że w konkretnym przypadku jest to uzasadnione szczególnymi względami faktycznymi lub prawnymi (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. II OSK 743/17, 3 lipca 2019 r. II OSK 2153/17, 23 września 2020 r. II OSK 1069/20, 3 sierpnia 2021 r. II OSK 1351/21, 22 lutego 2023 r. II OSK 552/20, 9 marca 2023 r. II OSK 2157/21). W ramach tej linii orzeczniczej wskazuje się, że przewidziany w art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie (ww. wyrok II OSK 743/17). Wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. trzeba rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Objęcie zaś decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np. część działki jest objęte ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw bądź planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (por. wyroki NSA z dnia 13 lipca 2023 r. II OSK 749/22, 3 sierpnia 2021 r. II OSK 1351/21, 14 listopada 2018 r. II OSK 2758/16, 23 września 2020 r. II OSK 1069/20) (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 8 sierpnia 2024 r., II OSK 1787/23). Organy nie wypowiedziały się w przedmiocie powodu, dla którego zaakceptowały przyjęcie jako terenu inwestycji część dz. [...], co należy uzupełnić w ponownym postępowaniu. Ponadto teren inwestycji musi być określony w sposób pewny. Nie ma tu miejsca na określenia "od..." "do...", przedstawienie go w formie widełek. Owszem parametry planowanej inwestycji mogą być tak określane ale ich obliczanie zawsze następuje w stosunku do konkretnego terenu – tj. położonego w określonym miejscu, o pewnej powierzchni i kształcie gruntu (art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). SKO rozważy także, czy ograniczenie terenu inwestycji do dz. [...] i części dz. [...] o łącznej powierzchni 1ha (k. 28 akt organu I instancji) nie miało na celu obejście przepisów środowiskowych w szczególności § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839 oraz z 2022 r., poz. 1071). Ma on zastosowanie w brzmieniu przed zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2023 r. zmieniające jego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1724) - § 2 tegoż rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: - zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzysząca jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: • 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy, • 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 25 lipca 2024 r., II OSK 2360/23"zawsze trzeba mieć na uwadze, czy ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej nie będzie obchodzeniem prawnych ograniczeń. Sąd zwraca ponadto uwagę na fakt, że przeprowadzone w sprawie uzgodnienia dotyczyły projektu decyzji opracowanego przed istotną, późniejszą zmianą wniosku dokonaną pismem z dnia 25 sierpnia 2023. (k. 91). Zmiana dotyczyła następujących kwestii: - łącznej mocy magazynów energii: Z: - o łącznej mocy 36 MW, NA: - o łącznej mocy do 36 MW. - powierzchnia terenu inwestycji: Z: - 0,94 ha, NA: - do 0,94 ha. - wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy: Z: - nie większy niż 55%, NA: - nie większy niż 70%. - wskaźnika wielkości terenu biologicznie czynnego: Z: - nie mniejszy niż 40%, NA: - nie mniejszy niż 30%. Oczywiste, nienależyte przeprowadzenie uzgodnień, zwłaszcza wobec zwiększenia planowanej powierzchni zabudowy i zmniejszenia terenu biologicznie czynnego oznacza, że projekt decyzji w kształcie ostatecznie przyjętym w kontrolowanej decyzji nie był przedmiotem uzgodnień (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.s.a.a. Sąd zwraca także uwagę na nieprecyzyjny opis planowanej zabudowy w decyzji. We wniosku: załącznik C, co do magazynów energii, ich szerokość opisano od 5,5 do 6,5 m, a długość od 10 do 12,5 m. W załączniku D wniosku opisano, co do kontenerowej stacji (transformatorowo-kontrolnej) jej długość – od 3 do 6 m, a szerokość od 1,5 do 3m. Tymczasem w decyzji z dnia 19 października 2023 r. w pkt 2.1e. wpisano: "dopuszcza się realizację zespołu magazynów energii oraz kontenerowej stacji (transformatorowo-kontrolnej) o następujących parametrach dla każdego obiektu: - wymiar poziomy (długość obiektu, szerokość obiektu) nieprzekraczający 12,5m. Zapis taki dopuszcza zabudowę o większych parametrach niż wskazane we wniosku inwestora. Odnośnie zarzutów skargi niespełnienia warunku wystarczającego uzbrojenia terenu określonego w art 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p., w szczególności jakoby niewystarczającym było wskazanie, że Inwestor w razie potrzeby w zakresie dostawy energii do obiektu posłuży się agregatem prądotwórczym, podnieść należy, że w niniejszej sprawie uwzględnienia wymaga charakter planowanej inwestycji jaką jest farma fotowoltaiczna. Inwestycja taka jest niejako samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energie elektryczna, zatem przyjąć należy, iż na etapie ustalania warunków zabudowy zaspokojenie zapotrzebowania na energie elektryczna pozostaje sprawa wewnętrzna Inwestora - może np. nastąpić we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego - a organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie może tych spraw regulować (tak też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2505-2023, sygn. akt II SA/Ol 90/23, wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2024 roku, sygn. akt: II SA/Łd 829/23; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lipca 2023 roku, sygn. akt: II SĄ/Go 135/23; wyrok WSA w Łodzi z 16 listopada 2023 roku, sygn. akt: II SA/Łd 687/23). W związku z tym tylko dodatkowo należy odnotować, że z treści art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej tego typu inwestycji może nastąpić dopiero po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Zatem dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci (odbioru energii). W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22; wyrok WSA w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., sygn. II SA/Sz 1037/22, CBOSA). Jednocześnie wskazać należy, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. dotyczy tylko dostawy energii, a nie jej odbioru (przyłączenia farmy do sieci), w związku z tym bardziej uznać należy, iż warunek ten został dla przedmiotowej inwestycji spełniony (por. wyroki: NSA z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 911/22, WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 940/17, WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 866/22 i z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 508/23, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 135/23, WSA w Olsztynie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II SA/OI 90/23, WSA w Szczecinie z dnia 2 lutego 2023 r., II SA/Sz 1037/22). Odnośnie kolejnego zarzutu, jakoby nie została przeprowadzona analiza uciążliwości ew. zastosowania agregatu prądotwórczego, to w pierwszej kolejności podnieść należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie wstępnym etapem realizacji inwestycji i nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Dlatego też żaden z przepisów u.p.z.p. nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody właścicieli sąsiednich gruntów, czy stron postępowania, a kwestie ewentualnej uciążliwości planowanej inwestycji będą mogły stanowić zarzut dopiero w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt U SA/Bk 398/16, publ. LEX nr 2193881). Tym samym podnoszony przez Skarżących zarzut, że nie została przeprowadzona analiza uciążliwości ew. zastosowania agregatu prądotwórczego pozostaje poza przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i jest przedwczesny. Odnośnie zarzutu Skarżących braku wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy w niniejszej sprawie, Spółka w pełni podziela argumentację SKO w Rzeszowie, że skoro zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do tego typu inwestycji nie ma zastosowania wymóg kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. to nie jest także konieczne wyznaczanie tego obszaru w załączniku graficznym oraz przeprowadzenie w tym kontekście analizy funkcji i cech zabudowy Itak też NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2019r. sygn. akt II OSK 3126/171, a należy tylko zbadać pozostałe wymogi niezbędne dla wydania decyzji pozytywnej określone w art. 61 ust. 1 pkt. 3-6 u.p.z.p" które to wymogi zostały dla przedmiotowej inwestycji spełnione. Również kolejny zarzut Skarżących, iż organ I i II instancji nie odniósł się do wymogu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego dla gminy [....] nie może odnieść skutku, skoro decyzje administracyjne, w tym decyzje o warunkach zabudowy, nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego, którym jest Studium - studium jest bowiem wyrazem polityki planistycznej gminy, określa kierunki zagospodarowania, jednak nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. (który wciąż ma zastosowanie w niniejszej sprawie). Nawet jeśli studium mówi o jakiejś funkcji, możliwe jest również złożenie wniosku wydanie decyzji na inną funkcję i realizacja takiego przedsięwzięcia. W związku z tym organ I instancji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko dlatego, że Studium nie przewiduje na danym terenie lokalizacji urządzeń fotowoltaicznych czy przewiduje na sąsiednim terenie inną funkcje. Powyższe stanowisko potwierdzają wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które układają się w jednolitą linię orzeczniczą, np. Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2022r. sygn. akt II OSK 1276/21, LEX 3390570 stwierdził, iż "ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zob. art. 9 ust. 4 up.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzny charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących." Istotne jest bowiem to. że wydając decyzję organ administracji w ogóle nie kieruje się ustaleniami określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy (vide cytowany wyrok NSA). W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko inwestora. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO będzie miało na względzie treść niniejszego uzasadnienia.