II SA/Rz 1126/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skarg Towarzystwa [...], Towarzystwa Ochrony [...], Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia stanowiska I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Towarzystwa [...] kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Towarzystwa Ochrony [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 614 zł /słownie: sześćset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; VI. zarządza zwrócić na rzecz skarżących Towarzystwa [...] i Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwoty po 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( powoływane dalej także jako: "Kolegium" lub "organ") utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]w sprawie zajęcia stanowiska, że: realizacja planowanego przedsięwzięcia: "budowy progu betonowego na rzece W. w km ok. 32 + 490 o wysokości 0,5 m i zamontowanie na nim 3 przęsłowych powłok piętrzących wodę, każda o długości 20 m do wysokości 4,30 m ponad próg - łącznie 4,80 m na części działki ewid. nr 837 (rzeka) obręb [...] B. i na części działki ewid. nr 303 (rzeka) miejscowość R. gm. [...] - druga połowa rzeki, budowy kanału odkrytego doprowadzającego wodę do i z elektrowni na części działki ewid. nr 616 obręb [...], budowa budynku konstrukcji żelbetowej MEW "P." na części działki ewid. nr 616 w miejscowości B., ubezpieczenia brzegów koryta rzeki od wody dolnej i górnej z prawej strony rzeki na części działki nr 303 w miejscowości R., gmina [...], budowy niecki wypadowej poniżej progu betonowego od wody dolnej wraz z ubezpieczeniem faszynowo - kamiennym po prawej stronie rzeki na części działki ewid. nr 303 w miejscowości R. gmina [...] (druga połowa progu), budowy obejściowej ryglowej z lewej strony elektrowni przepławki dla ryb na części działki ewid. nr 616 obręb [...]. ( wszystkie działki są własnością SP we władaniu RZGW K.), budowy wewnętrznej drogi na działce ewid. nr 616 Lz w miejscowości B., budowy przyłącza energetycznego 15 kV z elektrowni do stacji transformatorowej" przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydanej przez SKO z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Wydanie postanowienia poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: wniosek o zajęcie stanowiska został złożony przez H.K. ( dalej także zwany "skarżącym" lub "inwestorem") w dniu 21 czerwca 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Postanowieniem z dnia 13 października 2018 r., sygn. akt II OW 137/18 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. Kolegium rozpoznając wniosek po raz pierwszy stwierdziło, że nie doszło do zmiany warunków zawartych w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Swoje stanowisko oparło na opinii biegłego, który powołał się na raport środowiskowy sporządzony na potrzeby decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z którego wynika, że MEW "P." nie będzie znacząco negatywnie oddziaływała na środowisko i organizmy żyjące w wodach rzeki W.. W opinii biegły wskazał również, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zmian w odniesieniu do elementów morfologicznych, które zgodnie z danymi Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska wskazanymi w ramach dokonanego monitoringu wód rzeki W. (wg danych za 2017 r.) spełniają kryteria I klasy (bardzo dobry stan ekologiczny wód). Ponadto funkcjonowanie elektrowni wodnej nie będzie miało, zdaniem organu przełożenia na reżim hydrologiczny rzeki W. ponieważ całość wody kierowanej na turbiny będzie ponownie kierowana do koryta rzeki poniżej progu piętrzącego. Wykonanie tego progu, wraz z nowoczesną i spełniającą najwyższe standardy ekologiczne przepławką, jak dalej stwierdza organ, nie spowoduje przerwania ciągłości rzeki, nie będzie miało wpływu na migrację ryb i pozostałych organizmów wodnych, nie spowoduje również powstawania ścieków wprowadzanych do wód powierzchniowych. Wobec powyższego organ stwierdził, że nie dojdzie do zanieczyszczenia wód powierzchniowych płynących do rzeki W.. Nie dojdzie także, zdaniem organu, do powstania oddziaływań mogących pogorszyć parametry fizykochemiczne wód w ramach jednolitej Części Wód Powierzchniowych. Wyjaśnił również, że planowane przedsięwzięcie z racji funkcji oraz charakteru nie będzie generowało powstania substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Nie będzie również, zdaniem organu, naruszało wyznaczonych celów środowiskowych w odniesieniu do wód podziemnych, ponieważ w jego ramach nie przewiduje się korzystania z tych wód. Zdaniem organu zawarta w opinii biegłego M. M. analiza wpływu piętrzenia, na poziom wód gruntowych, na odcinku cofki prowadzi do wniosków pozytywnych z punktu widzenia środowiska. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiło Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie podnosząc, że nie jest prawdą, że nie zmieniły się warunki określone w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Zdaniem strony nie uwzględniono warunków bieżącego stanu środowiska a także nie wzięto pod uwagę wytycznych Ramowej Dyrektywy Wodnej i wynikającej z niej konieczności oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na wody powierzchniowe pod kątem celów środowiskowych wyznaczonych dla JCW oraz dla obszaru chronionego OZW Dolna Wisłoka z dopływami PLH 180053. Zdaniem strony składającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie można obiektywnie i jednoznacznie stwierdzić, że określone w decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie wpłyną negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych. Dodatkowo zarzuciła naruszenie terminu określonego w art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium potraktowało również skargę Towarzystwo Ochrony [...] w [...], mając przy tym na uwadze art 54 a § 1 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ nie podzielił podniesionych narzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał własną decyzję w mocy. Za bezzasadny ocenił zarzut naruszenia terminu, o którym mowa w art 72 ust. 4 ustawy. Kolegium uwzględniło, że wnioskodawca domagał się wydania postanowienia w trybie art. 72 ust. 3 i 4 ustawy w terminie na 2 miesiące przed upływem 6 lat od wydania ostatecznej decyzji środowiskowej. Decyzja zapadła w dniu 10 sierpnia 2012 r. i w tym dniu stała się ostateczna (została wydana w postępowaniu odwoławczym), natomiast wniosek o wydanie postanowienia został złożony przez stronę w dniu 27 czerwca 2018 r. Na zachowanie terminu nie może mieć wpływu, jak wskazał dalej organ, przedłużające się postępowanie administracyjne, w tym rozstrzygające spór kompetencyjny organów. W dalszej kolejności organ wyjaśnił pojęcie etapowej realizacji przedsięwzięcia, która w jego ocenie została spełniona. Inwestor nie poprzestał jedynie na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podjął kolejne kroki zmierzające do realizacji przedmiotowej inwestycji. Wystąpił do Wójta Gminy [...] w dniu 1 czerwca 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa progu betonowego na rzece [...] ...". W piśmie znak: [...] z dnia 6 listopada 2018 roku skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , Burmistrz [....] poinformował, że inwestor wystąpił o kolejną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która została wydana (pismo znak: [...] dnia 9 listopada 2015 r.). Na tej podstawie organ stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z pierwszych etapów procesu inwestycyjnego, stanowiąc swego rodzaju rozstrzygnięcie wstępne w procesie jej realizacji, a jej wydanie stanowi przesłankę warunkującą możliwość ubiegania się o wydanie innych decyzji niezbędnych do jej realizacji, jak decyzja o warunkach zabudowy lub pozwolenia na budowę, niezbędnych do faktycznego rozpoczęcia robót. Przedstawiony proces w ocenie Kolegium spełnia kryteria uznania, że przedsięwzięcie, przebiega etapowo. W zakresie kolejnej przesłanki przewidzianej przepisem art. 72 ust. 3 ustawy Kolegium stwierdziło, że ocena czy aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uwzględnić, że zakres tej przesłanki został ograniczony do zmian odnoszących się do stanu środowiska. Zdaniem organu strony domagające się ponownego rozpoznania sprawy nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących na wadliwość ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Zdaniem organu biegły jednoznacznie stwierdził, że dla decyzji środowiskowej został opracowany raport środowiskowy. Do raportu środowiskowego dołączonych zostało szereg opinii i ekspertyz Instytucji Naukowych [2], [3], [4], [5], [6], [9], [10], [11], [12], [13]. Zarówno raport środowiskowy jak również załączone opinie i ekspertyzy, w ocenie organu, w sposób jednoznaczny wykazały, że planowana inwestycja nie będzie znacząco, negatywnie, oddziaływała na środowisko i organizmy żyjące w wodach rzeki [...]. Posiłkując się dowodem z opinii biegłego, który, jak podkreślił, podlegał ocenie jako w postępowaniu, ocenił również stan środowiska z uwzględnieniem zapisów zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 roku w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły ( Dz. U. z 2016 roku poz. 1911 ze zm.). Wyniki przeprowadzonej analizy wykazały, jego zdaniem, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zmian w odniesieniu do elementów morfologicznych. Zdaniem Kolegium funkcjonowanie elektrowni wodnej w praktyce nie będzie miało wpływu na reżim hydrologiczny rzeki [...] ponieważ całość wody kierowanej na turbiny (woda spracowana) będzie ponownie kierowana do koryta rzeki poniżej progu piętrzącego. Wykonanie progu (jazu) piętrzącego wraz z nowoczesną i spełniającą najwyższe wymogi ekologiczne przepławką nie spowoduje przerwania ciągłości rzeki, a tym samym nie wpłynie na migrację ryb i organizmów wodnych. Podkreślił ponadto, że planowane przedsięwzięcie nie będzie determinowało powstawania ścieków wprowadzanych do wód powierzchniowych, a zatem nie wystąpi jakikolwiek wpływ na jakość wód powierzchniowych, płynących rzeki [...], a tym samym nie wystąpi oddziaływanie, które mogłoby pogorszyć elementy fizykochemiczne wód w obrębie wyżej zdefiniowanej JCWP. Ocenił, że w odniesieniu do stanu fizycznego wód w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia stan ten nie ulegnie zmianie. Podsumowując stwierdził, że planowane przedsięwzięcie z racji funkcji oraz swojego charakteru nie będzie źródłem substancji priorytetowych oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Nie będzie również naruszało wyznaczonych celów środowiskowych w odniesieniu do wód podziemnych, ponieważ nie przewiduje się korzystania z wód podziemnych. W opinii tej znalazło się również stwierdzenie, na co zwrócił uwagę organ, że analiza wpływu piętrzenia na poziom wód gruntowych na odcinku cofki, nie sygnalizuje zagrożeń dla środowiska . Końcowo organ zaznaczył, że rozpoznawana sprawa nie miała na celu ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do postawionych zarzutów zaprzeczył aby wydanie postanowienia wymagało przedstawienia przez inwestora dokumentów potwierdzającego aktualność przedłożonych dowodów ani prowadzenia nowego postępowania dowodowego w zakresie środowiskowych uwarunkowań. Przeciwnie, co podkreślił, jego celem jest uniknięcie wielokrotnego wydawania decyzji środowiskowej. Zdaniem organu postanowienie nie rozstrzyga o uwarunkowaniach mających wpływ na środowisko, nie zmierza do ponownej oceny zasadności wydania takiej decyzji ani też słuszności nałożonych nią warunków. Kwestie te zostały prawomocnie rozstrzygnięte w decyzji środowiskowej. Ma jedynie wykazać, że istnieją podstawy formalne do przedłużenia okresu obowiązywania decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania, wynikającym ściśle z art. 72 ust. 4 u.i.ś. jest wyłącznie ocena i w efekcie zajęcie stanowiska, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz czy nie zmieniły się warunki określone w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargi do Sądu zostały złożone przez Towarzystwo na rzecz Ziemi [...], Towarzystwo Ochorny [...], Polski Związek Wędkarski oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Skarga Polskiego Związku Wędkarskiego została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1126/19 ( postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II OZ 1206/19 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie na to postanowienie). Towarzystwo na rzecz Ziemi [....] zarzuciło naruszenie: - art 72 ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy poprzez zajęcie stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo, że w chwili wyrażenia stanowiska upłynął termin 6 lat od chwili, kiedy decyzja środowiska stała się ostateczna, - art 24 § 3 w zw. z art 84 § 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie opinii biegłego M. M., który wydał opinię na zlecenie wnioskodawcy w postępowaniu głównym w związku z czym podlegał wyłączenie, - art 72 ust. 4 ustawy poprzez przyjęcie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo, podczas rozciągnięcie w czasie uzyskiwania dalszych decyzji inwestycyjnych nie świadczy o etapowym jego przebiegu, a inwestor nie wykazał etapowania inwestycji. Etapowość oznacza zdaniem Towarzystwa na rzecz ziemi [...] sytuację, gdy inwestor uzyskuje więcej niż jedno pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej w decyzji środowiskowej. Z kolei Towarzystwo Ochrony [...] zarzuciło naruszenie: - art 7 k.p.a. poprzez brak należytego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego, w tym odniesienie się do zarzutów zawartych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie spaw, a także niewłaściwą analizę Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1911 ze zm.), dotyczącego również dorzecza rzeki [...], odcinka tej rzeki objętego obszarem sieci Natura 2000 o nazwie "Dolna Wisłoka z dopływami", - art 7 a § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie ponieważ sprawa dotyczyła spornych interesów stron postępowania, - art 105 § 1 k.p.a. w zw. z art 126 k.p.a. oraz art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art 127 § 3 k.p.a. i art 144 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, - art 72 ust. 3 ustawy poprzez zastosowanie przedłużonego terminu, w sytuacji gdy przepis ten dotyczy wyłącznie środowiskowych uwarunkowań ustalonych po dacie wejścia w życie nowelizacji, - art 72 ust. 4 ustawy. Wody Polskie zarzuciły, podobnie jak pozostałe strony skarżące, naruszenie: - art 72 ust. 3 i 4 ustawy, - art 7 w zw. z art 77 k.p.a. i art 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyprowadzenie nieprawidłowych wniosków, - art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144 k.p.a. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 1 P.p.s.a.). Jednocześnie należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Skargi są zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymujące w mocy jego własne postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., w którym wyraziło na wniosek inwestora H.K. stanowisko, zgodnie z którym realizacja przedsięwzięcia w postaci: "budowy progu betonowego na rzece W. w km ok. 32 + 490 o wysokości 0,5 m i zamontowanie na nim 3 przęsłowych powłok piętrzących wodę, każda o długości 20 m do wysokości 4,30 m ponad próg – łącznie 4,80 m na części działki ewid. nr 837 (rzeka) obręb [...] i na części działki ewid. nr 303 (rzeka) miejscowość R. gm. [...] – druga połowa rzeki, budowy kanału odkrytego doprowadzającego wodę do i z elektrowni na części działki ewid. nr 616 obręb [....], budowa budynku konstrukcji żelbetowej MEW "P." na części działki ewid. nr 616 w miejscowości B., ubezpieczenia brzegów koryta rzeki od wody dolnej i górnej z prawej strony rzeki na części działki nr 303 w miejscowości R., gmina [...], budowy niecki wypadowej poniżej progu betonowego od wody dolnej wraz z ubezpieczeniem faszynowo – kamiennym po prawej stronie rzeki na części działki nr ewid. 303 w miejscowości R. gmina [...] (druga połowa progu), budowy obejściowej – ryglowej z lewej strony elektrowni przepławki dla ryb na części działki ewid. nr 616 obręb [...], wszystkie działki są własnością SP we władaniu RZGW K., budowy wewnętrznej drogi na działce ewid. nr 616 Lz w miejscowości B., budowy przyłącza energetycznego 15kV z elektrowni do stacji transformatorowej" (dalej jako Przedsięwzięcie) – przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki jego realizacji określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu powyższego SKO powołało się na poczynione w toku postępowania fakty oraz ich prawną ocenę. W rozstrzyganej sprawie wniosek o zajęcie stanowiska został złożony przez H.K. w dniu 21 czerwca 2018 r. do SKO , a zatem do organu, który w dniu 10 sierpnia 2012 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ([....]). Decyzja ta zapadła w trybie odwoławczym, stąd wniosek został przekazany według właściwości Burmistrzowi P., który wdał się w spór kompetencyjny. Postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ właściwy do rozpoznania wniosku H.K.. Zgodnie z obowiązującą treścią art. 72 ust. 3 – 4a u.i.o.ś. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i ust. 4b. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia uwzględniającego informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3 przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez SKO (10 sierpnia 2012 r.) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i ust. 4b. Złożenie wniosku może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia. Następnie na mocy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie u.i.o.ś. oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2011) wskazany w art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. dotychczasowy 4 – letni termin został wydłużony do 6 lat, zaś termin wskazany w art. 72 ust. 4 u.i.o.ś. został wydłużony do 10 lat. Przy czym, dopiero kolejna nowelizacja tego przepisu (ustawa z dnia 9 października 2015 r. o zmianie u.i.o.ś. oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2015 r., poz. 1936 z późn. zm.) wprowadziła możliwość zastosowania nowych, tj. wydłużonych terminów, do decyzji ostatecznych wydanych przed wejściem w życie tej nowelizacji, tj. przed dniem 24 grudnia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Powyższe przepisy wydłużające terminy wskazane w art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś. mają zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem weszły one w życie z dniem 24 grudnia 2015 r., a więc w czasie, gdy bezspornie nie upłynęły jeszcze obowiązujące terminy dla przedmiotowej decyzji. Tak więc wniosek do organu właściwego wnioskodawca złożył przed upływem 6 – letniego terminu z art. 72 ust. 3 i ust. 4 ustawy środowiskowej, który mijał 10 sierpnia 2018 r. Hipotezą normy z art. 72 ust. 4 ustawy środowiskowej objęte jest otrzymanie przez inwestora stanowiska organu przed upływem 6 – letniego terminu (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 453/17). W oczywisty sposób termin ten w kontrolowanej sprawie nie został dotrzymany. Pojawia się więc kwestia oceny charakteru tego terminu oraz skutków jego niedotrzymania. Należy podkreślić, że termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno – prawnego stosunku materialnego (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 1999 r., sygn. akt V SA 708/99, OSP 2000, Nr 9, poz. 134, s. 451). Wbrew stanowisku SKO nie może być on ze swej istoty przedłużany czy przywracany (por. także wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 85/16 czy wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 446/19). Kwestia braku winy strony w jego uchybieniu czy też niezależne od strony przedłużenie czasu trwania postępowania są bez znaczenia. Wydanie przedmiotowego postanowienia po upływie terminu 6 – letniego było bezprzedmiotowe. Jego otrzymanie przez inwestora przed jego upływem przedłużało mu termin do złożenia wniosku z art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. Upływ terminu czyni wniosek inwestora bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skargach w tej sytuacji jest bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. stwierdzając podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a.