II SA/Rz 1164/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Walnego Zgromadzenia Członków Koła Łowieckiego "[...]" w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia w poczet członków Koła - p o s t a n a w i a - odrzucić wniosek. II SA/Rz 1164/16 U z a s a d n i e n i e W skardze na uchwałę Walnego Zgromadzenia Członków Koła Łowieckiego "[...]" w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] podjętą w przedmiocie odmowy przyjęcia w poczet członków tego Koła, reprezentujący skarżącego S. D. pełnomocnik (radca prawny) wniósł przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na jego uzasadnienie wskazał, że S. D. bez swojej winy uchybił temu terminowi. W zaskarżonej uchwale został bowiem błędnie pouczony o odwołaniu przysługującym w toku instancji, podczas gdy właściwym środkiem zaskarżenia – z racji ostateczności uchwały – była skarga do sądu administracyjnego. Skarżący zastosował się do wskazanego pouczenia i wniósł odwołanie do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...], w którym zawarł wniosek o uzupełnienie uchwały Walnego Zgromadzenia poprzez pouczenie o jej ostateczności i prawie wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego. W doręczonej [...] lipca 2016 r. odpowiedzi (pismo z dnia [...] lipca 2016 r.) Przewodniczący ZO PZŁ w [...] poinformował go, że zgodnie z § 172 ust. 8 Statutu PZŁ, uchwały podjęte w trybie odwoławczym są prawomocne (ostateczne), zatem od uchwały Walnego Zgromadzenia utrzymującej w mocy uchwałę Zarządu Koła w sprawie nie przyjęcia go w poczet członków odwołanie nie przysługuje. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Z kolei, w myśl art. 112 K.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. S. D. jako strona nieprawidłowo pouczona o przysługujących mu środkach prawnych, nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z uchybienia nie z własnej winy terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił przy tym, że skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono w ustawowym siedmiodniowym terminie, licząc od daty doręczenia skarżącemu pisma ZO PZŁ w K. z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 tej ustawy). Aby jednak możliwe było merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, jej przedmiot musi dotyczyć prawnych form działania administracji publicznej podjętych w sprawach należących do właściwości sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1164/16 WSA w Rzeszowie odrzucił skargę S. D. na uchwałę Walnego Zgromadzenia Członków KŁ "[...]" z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], jako nie kwalifikującą się do żadnej z kategorii spraw (rozstrzygnięć) z zakresu administracji publicznej kontrolowanych przez sąd administracyjny, w szczególności na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. W przypadku zatem gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, niedopuszczalny jest również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 88 P.p.s.a., stosownie do którego niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. O niedopuszczalności wniosku możemy mówić m.in. w sytuacji, gdy nie było uchybienia terminu – potwierdzają to postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2008 r. I GZ 191/08, z dnia 18 września 2008 r. II FZ 391/08 i z dnia 23 czerwca 2008 r. I OZ 405/08. Niezależnie od powyższego, nawet przy założeniu dopuszczalności wniesienia skargi, wstępna analiza przytoczonych okoliczności również wskazuje, że wniosek o przywrócenie terminu podlegałby odrzuceniu z drugiej wskazanych w art. 88 P.p.s.a. przyczyn, tj. jako spóźniony. Jak wskazano powyżej, złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie jest bowiem nieograniczone w czasie, a związany z tym 7-dniowy termin liczony jest od ustania przeszkody, która spowodowała, że dana czynność nie została przez stronę w przewidzianym do tego terminie dokonana. Początek biegu tego terminu pełnomocnik skarżącego wiąże z datą doręczenia mu w/w pisma ZO PZŁ w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., tj. z dniem 25 lipca 2016 r., podczas gdy już z treści wnoszonego do tego organu odwołania (oznaczonego datą [...] maja 2016 r.) od uchwały Walnego Zgromadzenia Członków KŁ "[...]" z dnia [...] kwietnia 2016 r. wynika, że zdawał sobie sprawę z jej prawomocności (wnioskując o jej uzupełnienie poprzez pouczenie o prawie wniesienia na nią skargi), a tym samym z tego, że takie odwołanie od niej nie przysługuje. W ocenie Sądu to zatem właśnie data ustalenia przez fachowego pełnomocnika, że od uchwały Walnego Zgromadzenia z [...] kwietnia 2016 r. nie przysługuje już skarżącemu odwołanie (w praktyce najpóźniej data sporządzenia tego odwołania, tj. [...] maja 2016 r.) byłaby zatem miarodajna do stwierdzenia rozpoczęcia biegu 7-dniowego terminu do złożenia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec jednak determinującej rozpoznanie wniosku niedopuszczalności skargi, okoliczność ta pozbawiona jest znaczenia w sprawie. Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 9 czerwca 2011 r. I OZ 402/1, przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia m.in. niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy (m.in. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2011 r. II FZ 71/11, z dnia 7 października 2010 r. II OZ 969/10, z dnia 14 lipca 2010 r. II GZ 160/10, z dnia 21 kwietnia 2011 r. II FZ 153/11 i z dnia 1 grudnia 2009 r. II FZ 432/09). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.