II SA/Rz 1200/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy ze skarg A. B. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 26 lipca 2022 r. nr SKO.415.77.1519.2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargi oddala – Przedmiotem skarg A.B. i J.R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 26 lipca 2022 r. nr SKO.415.77.1519.2022 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej: "k.p.a."), a także art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53, art. 54 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – dalej "u.p.z.p."). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Spółka [....] S.A. w W. złożyła 20 lipca 2020 r. (data wpływu), uzupełniony na wezwanie organu, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacją bazową) na działce nr ewid. [...] i [...], obręb [...] D., Gmina D. Decyzją z 17 listopada 2020 r. nr RG.6733.18.2020 Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji na działce nr ewid. [...], jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.415.168.2708.2020. Również i kolejno wydana decyzja Wójta Gminy [...] z 23 grudnia 2021 r. nr RG.6733.18.2020.2021 o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego została mocą decyzji SKO w Krośnie z 12 stycznia 2021 r. nr SKO.415.10.236.2022 uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na konieczność sprecyzowania wniosku co do działek na których planowana jest inwestycja, wyjaśnienie kwestii prawidłowej reprezentacji wnioskodawcy, określenia prawidłowego zakresu stron postępowania i wskazania motywów uznania poszczególnych osób za stronę postępowania. Organ wskazał też na konieczność dokonania analizy i oceny materiału dowodowego w odniesieniu do oddziaływania na środowisko całej planowanej inwestycji, nie wyłączając jej elementów składowych. W szczególności należało uwzględnić odległości miejsc dostępnych dla ludności z kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anten, maksymalnego możliwego emitowania pola elektromagnetycznego z instalacji, ukształtowania terenu oraz istniejącego zagospodarowania. Organ zalecił nadto ustalenie możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania, odległość na jaką instalacja może emitować pola elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowania izotropowo) uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz ewentualne nakładanie się (nachodzenie) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z 7 czerwca 2022 r. nr RG.6733.18.2020/21/22 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacją bazową) na działce nr ewid. [...], obręb [...] D., Gmina [....]. Organ podał, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja spełnia wymogi z zakresu ochrony środowiska oraz pozostałe wymogi przewidziane przepisami prawa. Odwołania od powyższej decyzji złożyły J.R. oraz A.B. J.R. zawnioskowała o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ z decyzji nie wynika, o jaką stację bazową telefonii komórkowej chodzi oraz czy spółka działa z upoważniania innego podmiotu gospodarczego, ponieważ sama nie ma pozwolenia na emisję pola elektromagnetycznego ze stacji bazowych telefonii komórkowych; - art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) w zw. z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 dalej: "ustawa o udostępnieniu (...)"/ w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy i tiltów anten; - art. 54 pkt 2 lit. a, b, d u.p.z.p. poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem ww. przepisów, tym bardziej, że niewiadomym jest w czyim imieniu działa spółka, ponieważ sama nie użytkuje stacji bazowych telefonii komórkowych a jednocześnie określa parametry techniczne. - art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do jakichkolwiek norm tylko do zasięgu (lokalny lub ponad lokalny). Ponadto organ winien wskazać jak ustalił zasięg inwestycji dla bliżej niesprecyzowanej stacji bazowej. Natomiast A.B. również zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zarzuciła, że organ bezkrytycznie przyjął twierdzenia inwestora, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże nie poparł tego żadnymi analizami, rozważaniami i w rezultacie nie zastosował się do zaleceń Kolegium, po raz kolejny naruszając art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Nie rozważono potencjalnej możliwości nakładania się wiązek emitowanych przez poszczególne anteny (nie przeprowadzono stosownych obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania), nie wyjaśniono jaka jest moc poszczególnych anten ani czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten, a tym samym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. W ocenie odwołującej dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji pozwoli na dokonanie jej właściwej kwalifikacji oraz charakteru. Wskazaną na wstępie decyzją z 26 lipca 2022 r. SKO w Krośnie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem SKO wydana decyzja nie narusza prawa. Planowana inwestycja dotyczy lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Prawidłowo została zaliczona do inwestycji celu publicznego i stanowi inwestycję o znaczeniu gminnym. Postępowanie zainicjowane zostało przez A. S.A. w W. a złożony wniosek wraz z jego uzupełnieniami spełnił wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Do wniosku załączono m. in. analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół planowanej stacji bazowej oraz kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. SKO zauważyło także, że w toku postepowania dokonano stosownych analiz, w szczególności dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji. Świadczy o tym nie tylko uzasadnienie samej decyzji, ale również znajdujący się w aktach sprawy dokument zatytułowany "Analiza urbanistyczna", w którym wskazano m.in. parametry planowanej inwestycji, opisano stan faktyczny i prawny terenu oraz dokonano oceny inwestycji z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium spełniono wymóg określony w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że projekt decyzji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje oraz pozytywnie uzgodniony z podmiotami o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Wskazano ponadto, że decyzją z 26 kwietnia 2021 r., nr RG.6220.20.2020, Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji radiokomunikacyjnej na działce nr [...] w miejscowości D., a na skutek wniesionego odwołania SKO w Krośnie decyzją z 21 lipca 2021 r., nr SKO.4170.14.1279.2021, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u,p.z.p. O wszczęciu postępowania, wydawanych w sprawie postanowieniach oraz o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dokonano stosownych obwieszczeń, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Fakt przesłania decyzji oraz korespondencji dodatkowo w formie pisemnej do wszystkich stron postępowania, a nie tylko do inwestora i właściciela nieruchomości na której planowana jest inwestycja, nie może stanowić przyczyny uchylenia decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez J.R. SKO wyjaśniło, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują wymogu, aby wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego musiał pochodzić od podmiotu, który po wybudowaniu będzie daną inwestycję faktycznie użytkował. Wbrew zarzutom odwołania wydana decyzja odpowiednio w jej pkt 2, 3, 5 spełnia warunki z art. 54 pkt 2 lit. a, b, d. Jako nieuzasadniony Kolegium oceniło zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na dołączonej do wniosku mapie zaznaczono kolorem żółtym teren objęty wnioskiem oraz kolorem zielonym teren, na który zdaniem wnioskodawcy inwestycja będzie oddziaływać. W dołączonej do wniosku analizie środowiskowej wskazano również przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych (rysunek 1 w skali 1:1000), a dodatkowo w kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiono widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych planowanej stacji. W aktach sprawy znajduje się ponadto notatka służbowa z 25 stycznia 2021 r. gdzie wyjaśniono, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji będzie sięgał maksymalnie do 200 metrów od miejsca zainstalowania anten. Do notatki załączono również stosowną mapę z wyznaczonym obszarem oddziaływania. Brak jest wątpliwości co do zakresu obszaru oddziaływania oraz sposobu jego ustalenia. Jako nieusprawiedliwione SKO oceniło twierdzenie, że z decyzji nie wynika o jaką stację bazową chodzi oraz czy spółka działa z upoważnienia innego podmiotu gospodarczego, ponieważ sama nie ma pozwolenia na emisję pola elektromagnetycznego ze stacji bazowej telefonii komórkowej. Kolegium wyjaśniło, że na etapie postępowania lokalizacyjnego nie jest wymagane tego rodzaju pozwolenie. Natomiast dokładne parametry stacji bazowej określono w pkt 2 zaskarżonej decyzji. Odnośnie podniesionych w odwołaniach zarzutów dotyczących braku uwzględnienia maksymalnych mocy i tiltów anten oraz bezkrytycznego przyjęcia, że planowana inwestycja nie wymaga postepowania w sprawie oddziaływania na środowisko Kolegium wskazało na istotną zmianę w zakresie stanu prawnego. Wyjaśniło, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071 - dalej "rozporządzenie zmieniające"), w § 2 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego) rozporządzenia z 10 września 2019 r. Zmiana ta weszła wżycie od dnia 4 czerwca 2022 r. tj. po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia rozporządzenia zmieniającego (§ 5 rozporządzenia zmieniającego). Kolegium wskazało ponadto, że stosownie do § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust . 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu (...) (a więc również w sprawach decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych na podstawie u.p.z.p.), stosuje się przepisy rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Oznacza to, że od dnia 4 czerwca 2022 r. stacje bazowe telefonii komórkowych nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego rodzaju przedsięwzięć brak jest aktualnie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO stwierdziło zatem że w obowiązującym stanie prawnym dla będącego przedmiotem niniejszego postępowania przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tej przyczyny zarzuty dotyczące konieczności ustalania maksymalnej mocy anten, ewentualnego kumulowania promieniowania mocy EIRP oraz kątów pochylenia osi wiązki promieniowania, tj. okoliczności wcześniej istotne z punktu widzenia zaliczenia danej stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogą być aktualnie uwzględnione. Reasumując SKO stwierdziło, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisaną decyzję Kolegium złożyły A.B. i J.R. A.B. – zastępowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i bez przeprowadzenia oceny dowodów w sposób rzeczowy i obiektywny; 2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (w szczególności w przedmiocie określenia zakresu oddziaływania inwestycji, co przekłada się bezpośrednio na ustalenie kręgu stron postępowania), nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji; 4. art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w szczególności ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i ustawy o udostępnianiu (...), a także stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; 5. art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. poprzez brak precyzyjnego określenia warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi w sytuacji, przy jednoczesnym braku rzetelnego określenia potencjalnego szkodliwego wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi; 6. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji zamiast jego uchylenia. W rozwinięciu zarzutów skarżąca podtrzymała argumentację odwołania. Zarzuciła brak zastosowania się przez organ I instancji do zaleceń wskazanych w uprzednio wydanej przez Kolegium kasacyjnej decyzji. Zarzuciła bezkrytyczne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Wskazała, że obowiązkiem organu odwoławczego było nie tylko zbadanie formalnej prawidłowości działań organu I Instancji, lecz także kompleksowe merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Istotnym w sprawie jest fakt, że inwestor nie będzie użytkował planowanej stacji bazowej (nie posiada pozwolenia na emisję pola elektromagnetycznego), ale podaje parametry techniczne obiektu jako pewne, które nie ulegną jakiejkolwiek zmianie przy użytkowaniu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że wnioskodawca nie musi być użytkownikiem inwestycji celu publicznego. Sednem problemu nie jest legitymacja do wniesienia wniosku, ale rzetelność informacji o parametrach technicznych inwestycji. SKO nie przeprowadziło kompleksowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie ustaliło szczegółowych parametrów technicznych inwestycji. Bez tych danych wyjściowych nie można mówić o prawidłowej kwalifikacji inwestycji z uwagi na potencjalne oddziaływanie na środowisko, w tym zdrowie ludzi. Natomiast J.R. – zastępowana przez fachowego pełnomocnika w złożonej do WSA w Rzeszowie skardze zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że każdy może wystąpić o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej i podać obojętnie jakie parametry tym bardziej, że inwestycja zdaniem obu organów nie musi posiadać zasięgu lokalnego czy też ponad lokalnego; 2. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać [lokalnie czy też ponad lokalnie]; 3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit a, b, d u.p.z.p. poprzez dokonywanie iluzorycznych analiz parametrów technicznych, ponieważ spółka nie prowadzi działalności związanej z użytkowaniem stacji bazowych oraz nie świadczy dla ludności usług w tym zakresie. Ponadto z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich dla inwestycji, której właściciel nie prowadzi takiej działalności. Skarżąca wskazała, że osnowa decyzji oraz jej uzasadnienie nie spełnia wymogów przepisów prawa. Organ sam poodnosi, że nastąpiła zmiana przepisów prawa i jednocześnie nie wskazuje jak ustalono obszar, na który ma inwestycja oddziaływać w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Ponadto organ podnosi, że inwestycja ma zasięg lokalny, pomimo że spółka nie świadczy usług telekomunikacyjnych w zakresie dotyczącym stacji bazowych. Dodatkowo trudno zgodzić się z organem, że każdy może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie dotyczącym budowy telekomunikacyjnego obiektu wraz ze stacja bazową i podać parametry, które sobie wymyśli. W istocie nie wiadomo jak traktować parametry techniczne, które sobie spółka sama wymyśliła, ponieważ dąży do wybudowania samego obiektu i ma to służyć w istocie obejściu przepisów prawa. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z dnia 6 i 21 października 2022 r. inwestor A. S.A. w W. zawnioskował o oddalenie skarg jako oczywiście bezzasadnych. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. II SA/Rz 1201/22 WSA w Rzeszowie zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. II SA/Rz 1200/22 i 1201/22 i prowadzenie je dalej pod sygn. II SA/Rz 1200/22. Postanowieniem z 16 listopada 2022 r., sygn. II SA/Rz 1200/22 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. II SA/Rz 1200/22 WSA w Rzeszowie dopuścił Stowarzyszenie [...] w R. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art.134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacja bazowa) na działce nr [...] poł. w D. gm. [...] na wniosek A. S.A. z siedzibą w W. Inwestycja obejmuje realizację wieży wolnostojącej wraz z fundamentem i odgromnikiem, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten sektorowych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust.1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18). Przytoczoną wyżej podstawę materialnoprawną organy obu instancji zidentyfikowały i zinterpretowały prawidłowo. Należy zauważyć, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 do 58 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (zob. wyrok NSA z 18.05.2016r. sygn. akt II OSK 1529/15, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), co zdaniem Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie. Planowane przedsięwzięcie ma znamiona celu publicznego, bowiem inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Wbrew zarzutom skargi, w treści decyzji organu I instancji zawarty jest passus, na jej pierwszej stronie, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym. Niewątpliwie było pewną wadliwością brak dogłębniejszej oceny przez organ pierwszej instancji zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji w zakresie jej znaczenia dla społeczności co najmniej lokalnej. Jednakże w okolicznościach tej sprawy nie można uznać, że stanowiło to naruszenie prawa mające wpływ na treść decyzji. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego jednoznacznie się wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U. z 2022r., poz. 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyr. WSA w Szczecinie z 13.05.2021r., sygn. akt II SA/Sz 37/21). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023r., poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z orzecznictwa wynika, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.02. 2015r., sygn. akt II OSK 1748/13 i z 28.04.2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14). Powyższe prowadzi do wniosku, że to ocena przesłanek i charakter planowanej do realizacji inwestycji przesądza, czy jest to inwestycja celu publicznego. Bez znaczenia dla kwalifikacji danej inwestycji do inwestycji celu publicznego jest rodzaj podmiotu, który tę inwestycję będzie realizował. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma on charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez kogo. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2018 r., sygn. II SA/Op 149/18; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Gd 834/20,, LEX nr 3163369, CBOSA). Prawidłowo też Kolegium wyjaśniło przesłanki wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o u.u.i.ś. Słusznie Kolegium wywiodło, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, że niezasadny jest zarzut odwołania naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.), w związku z art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy i tiltów anten. Zbliżony zarzut zgłosiła również A.B. w swoim odwołaniu podnosząc, że organ I instancji bezkrytycznie przyjął twierdzenia inwestora, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz wbrew wcześniejszym wytycznym Kolegium nie rozważył potencjalnej możliwości nakładania się wiązek emitowanych przez poszczególne anteny, nie wyjaśnił jaka jest moc poszczególnych anten ani czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten, a tym samym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Zarzuty te zostały powielone w obu skargach. Sąd w całości podziela stanowisko Kolegium, iż odnosząc się do oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wskazać należy na ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029), dalej jako "u.o.o.ś.". Zgodnie z art. 59 ust 1 powyższej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako tego rodzaju przedsięwzięcia, wymienione zostały w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.o.ś. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie". Instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, były zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 powyższego rozporządzenia. Zauważyć jednak należy, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), dalej "rozporządzenie zmieniające", w § 2 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). Zmiana ta weszła wżycie od dnia 4 czerwca 2022 r. tj. po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia rozporządzenia zmieniającego (§ 5 rozporządzenia zmieniającego), co nastąpiło 20 maja 2022 r. Co więcej stosownie do § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. (a więc również w sprawach decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), stosuje się przepisy rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Oznacza to, iż od dnia 4 czerwca 2022 r. stacje bazowe telefonii komórkowych nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego rodzaju przedsięwzięć brak jest aktualnie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż stosownie do art. 71 ust 2 u.o.o.ś. uzyskanie takich decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym w obowiązującym stanie prawnym dla będącego przedmiotem niniejszego postępowania przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rezultacie zarzuty dotyczące konieczności ustalania maksymalnej mocy anten, ewentualnego kumulowania promieniowania mocy EIRP oraz kątów pochylenia osi wiązki promieniowania, tj. okoliczności wcześniej istotne z punktu widzenia zaliczenia danej stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogą być aktualnie uwzględnione, gdyż stan prawny w powyższym zakresie uległ zasadniczej zmianie. Dla porządku należy również podkreślić, że decyzją z dnia 26 kwietnia 2021 r., znak: RG.6220.20.2020. Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji radiokomunikacyjnej na działce nr [...] w miejscowości D., a na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z dnia 21 lipca 2021 r., znak: SKO.4170.14.1279.2021, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę zaś na ww decyzję SKO WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1347/21 prawomocnie oddalił. Istotne znaczenie ma również treść art. 56 u.p.z.p., który nie może być pominięty przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Zgodnie z tym przepisem nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rezultacie odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, zawierające przeszkodę w realizacji inwestycji, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami i wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzupełniająco należy wskazać, że od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenie to wyznacza bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać można, że wówczas bada się nie tylko poziom pól elektromagnetycznych anten, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się tych pól, kumulację czy odbicia promieniowania (por. wyrok NSA z 11.10.2022 r., sygn. akt II OSK 1464/21). Zarzuty Stowarzyszenia w tym zakresie na etapie postępowania lokalizacyjnego są przedwczesne. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego był konsultowany z przez organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [....], Starostę [...] Żaden z organów współdziałających nie odmówił w obowiązującym terminie uzgodnienia. Projekt decyzji sporządziła osoba spełniające wymagania z art. 5 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wykazały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa - wyrok NSA z14.11.2019 r., sygn. II OSK 3398/18. Za błędne Sąd uznał zarzuty wydania decyzji bez podstawy prawnej. Organy obydwu instancji wskazały przepisy prawa procesowego i materialnego, na podstawie których działały wydając decyzje, a zastosowanie przepisów wymienionych w podstawie prawnej stosownie do art. 107 k.p.a. zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji. Treść decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości, że parametry techniczne zostały należycie wskazane i to one wyznaczały zakres przedmiotowy działania organów obydwu instancji. przedmiotem postepowania. Natomiast, gdy organ drugiej instancji w postawie prawnej zastosuje tylko art. 138 § 1 k.p.a. oznacza to utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w tym podstawy prawnej i faktycznej. Niezasadne są i te zarzuty skargi, które kwestionują niedostateczne określenie w decyzji sprawy ochrony środowiska oraz ochrony interesu osób trzecich. Sąd zwraca uwagę, że planowana inwestycja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej ze względu na deklarowane przez inwestora parametry. Z postępowania dowodowego jednoznacznie wynika, że organy badały charakterystyczne parametry inwestycji wskazane we wniosku. Organy nie są uprawnione do badania zasadności planowanej inwestycji, jej parametrów, miejsca posadowienia w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. np. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r., II OSK 2874/14). Wbrew zarzutom Stowarzyszenia, z treści decyzji organu I instancji wynika jasno przedmiot przedsięwzięcia, a w szczególności, że jego elementami są anteny sektorowe i antena radioliniowa oraz poziom, na jakim mają być one mocowane. Decyzja zawiera passus (pkt 2b), że parametry anten wyznaczono zgodnie z wnioskiem. Najważniejsze elementy projektowanej inwestycji są zawarte w treści decyzji. Jeśli, wg Stowarzyszenia są w tym względzie jakieś braki, można skonfrontować treść decyzji z treścią wniosku inwestora, ustalając je zgodnie z nimi (por. np. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., II OSK 548/20). Ponadto zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, zarzut niebrania udziału strony w postępowaniu administracyjnym może podnieść skutecznie tylko ona sama (por. wyroki NSA z dnia 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17, z dnia 27 września 2017 r., II OSK 132/16, czy z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 1940/14). Kto będzie właścicielem anten czy E., czy też inny podmiot na tym etapie postępowania nie ma to znaczenia. Kolejny – ogólnikowy – zarzut Stowarzyszenia dotyczący niezbadania szeroko rozumianego środowiska definiowanego w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556) w relacji do ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym, jest oczywiście bezzasadny. Kwestia oceny środowiskowej i badania wpływu planowanej inwestycji na środowisko na różnych jej etapach realizacji została wyjaśniona szczegółowo we wcześniejszej części uzasadnienia. Tak samo należy ocenić zarzut Stowarzyszenia odnoszący się do zdefiniowanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dobrach kultury. Zgodnie z art. 2 pkt 10 u.p.z.p., ilekroć w ustawie tej jest mowa o "dobrach kultury współczesnej" – należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie żyjących pokoleń, jeżeli cechuje jej wysoka wartość artystyczna lub historyczna". Wskazywane dobra kultury, jako element, który uwzględnia się w planowaniu przestrzennym wymienione są w art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.) dokonano zmiany przepisu art. 56 u.p.z.p., dodając zdanie drugie, stanowiące, ze przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zmiana ta miał na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych. Przed jej dokonaniem sądy administracyjne większości uznawały, że przepis ogólny art. 1 ust. 2 u.p.z.p., nakazujący uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r., II OSK 220/09, LEX nr 597497, z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08, LEX nr 597363, z dnia 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08, LEX nr 597414, z dnia 8 grudnia 2011 r., II OSK 1760/10, LEX nr 1134672). Stowarzyszenie formułując omawiany zarzut powołało się wyłącznie na przepisy u.p.z.p., nie wskazując poza tym żadnych innych argumentów natury faktycznej lub prawnej, dlatego Sąd uznał go za niezasadny. Końcowo Sąd zauważa, że rację ma inwestor argumentując, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi będzie się aktualizować na etapie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.