II SA/Rz 1407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi GW na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.], Prezydent Miasta [.], po rozpatrzeniu podania GW z dnia [.] lutego 2015 r., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia - na wniosek JL - warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ze zjazdem do obsługi komunikacji, na działkach nr ewid. 2748 i 2746/6 obr. [...] [.] w [.]. Postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2015 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia GW na ww. postanowienie podając, że zażalenie takie na to rozstrzygnięcie nie przysługuje i stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W myśl bowiem art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej zwanej: "Kpa", na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zaś art. 101 § 3 Kpa stanowi, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. To zaś obligowało organ odwoławczy do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z dyspozycją art. 134 Kpa stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego zażalenia pomimo, że postanowienie to zawierało błędne pouczenie o prawie wniesienia zażalenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się GW, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. W jego ocenie postanowienie o odmowie zawieszenia zostało wydane bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd administracyjny w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1, art. 172 i art. 285k § 3 Ppsa). Zakres właściwości sądu administracyjnego, jak wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, musi być określony w ustawie. Nie cała bowiem działalność administracji publicznej została poddana takiej kontroli (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z 3 grudnia 2001 r. sygn. OPS 3/01). Jak wynika z art. 1 Ppsa, ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, (1) na które służy zażalenie albo (2) kończące postępowanie, a także na postanowienia (3) rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z art. 101 § 3 Kpa wynika zaś, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Brzmienie ostatnio powołanego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18). Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazana nowelizacja spowodowała zmiany w kwestiach związanych z zaskarżaniem postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. O ile poprzednio, w związku z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2000 r. sygn. OPS 4/2000, przedmiotem zaskarżenia były postanowienia: (1) o zawieszeniu, (2) o odmowie zawieszenia, (3) o podjęciu i (4) odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, o tyle w aktualnym stanie prawnym zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie: (1) o zawieszeniu postępowania oraz (2) o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Taka wykładnia uwzględnia jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego określoną w art. 12 Kpa, a mianowicie szybkości postępowania. Organy powinny bowiem działać w sprawie wnikliwie i szybko, dążąc do jej zakończenia w terminach wynikających z art. 35 Kpa. Pozostałe dwa warianty można zaskarżyć jedynie w trybie art. 142 Kpa - w odwołaniu od decyzji. Stanowisko takie wyrażono m.in. w następujących orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowieniu z 19.11.2013 r. sygn. II OSK 1272/12, wyroku z 22.10.2013 r. sygn. II OSK 1188/12, postanowieniu z 18.10.2013 r. sygn. II OSK 1175/12, postanowieniu z 24.09.2013 r. sygn. II OSK 1917/12, wyroku z 18.06.2013 r. sygn. II OSK 2296/12, postanowieniu z 23.05.2013 r. sygn. II OSK 1617/12, wyroku z 8.05.2013 r. sygn. I OSK 2148/11, postanowieniu z 15.02.2013 r. II OSK 2991/12. Podzielone zostało także w postanowieniach tut. Sądu z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. II SA/Rz 918/14 oraz z dnia 14 marca 2014 r. sygn. II SA/Rz 1247/14 (wszystkie opublikowane na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Sąd w niniejszym składzie podziela ten pogląd. Tak więc, na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego aktualnie zażalenie nie przysługuje. Jego wniesienie przez stronę uznać zatem należało za niedopuszczalne, co też uczyniło SKO w [.] zaskarżonym postanowieniem. W takie sytuacji należało ocenić, czy możliwe było poddanie kontroli Sądu ww. postanowienia Kolegium podjętego na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia); postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to nie należy do żadnej z wymienionych kategorii spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Jak podano wyżej, nie jest to postanowienie wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia, które w rozpoznawanej sprawie było niedopuszczalne i oceny tej nie może zmienić błędne pouczenie o środku zaskarżenia zawarte w postanowieniu Prezydenta Miasta [.]. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, ponieważ odmowa zawieszenia postępowania oznacza, że będzie ono kontynuowane. Orzeczenie to w końcu nie rozstrzygnęło sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosiło się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. Unormowanie legislacyjne stanowiące, że postanowienie jest ostateczne nie oznacza, że zawsze podlegać będzie ono kontroli sądowoadministracyjnej. Jego zaskarżenie do Sądu z powodu niezgodności z prawem następuje bowiem na zasadach i w trybie określonych w Ppsa. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 Ppsa, a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa dopuszczającej możliwość wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skargę tę należało ocenić jako niedopuszczalną, ponieważ dotyczyła ona aktu administracyjnego niepoddanego odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej. Błędne pouczenie organu I instancji nie tworzy prawa do zaskarżenia aktu administracyjnego, ponieważ prawo takie musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązujących. Z podanych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. W myśl art. 222 Ppsa nie wzywano wobec tego o wpis od skargi.