II SA/Rz 1654/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia we wznowionym postępowaniu -skargę oddala- II SA/Rz 1654/16 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi WB jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (WINB) z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydana we wznowionym postępowaniu, stwierdzająca, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], udzielająca E S.A. pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV, została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmawiająca jej uchylenia z uwagi na upływ terminu z art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie dotyczące legalności wykonania odcinka sieci elektroenergetycznej WN 110 110 kV przebiegającej przez działki nr 668/2, 667/1, 653, 632/2 położone przy ul. [...]. Postępowanie to zakończył wydaniem w dniu [...] stycznia 2006 r. wymienionej wyżej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji [...] na odcinku: bramka liniowa stacji [...] do słupa nr 22a, przebiegającej przez działki nr 668/2, 667/1, 653, 632/2. W dniu 28 maja 2007 r. WB zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją tego organu z dnia 30 stycznia 2006 r. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że kwestionowaną decyzją organ I instancji zakończył podstępowanie wszczęte 13 września 2002 r. Wnioskodawca podniósł, że dotychczasowo brał udział w tym postępowaniu jako jego strona, gdyż doręczono mu dwukrotnie decyzję organu, które w wyniku wniesionych przez niego odwołań zostały uchylone decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym pominięcie go przy trzecim z kolei rozpatrywaniu sprawy stanowi w jego ocenie naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] stycznia 2006 r., wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że ocena co do przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu jest niedopuszczalna. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania powinna być wydana jedynie wówczas, gdy wznowienie postępowania nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Odmowa wznowienia następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych. W realiach opisywanej sprawy PINB w [...] wprawdzie wskazał, że odmowa wznowienia nastąpiła z przyczyn podmiotowych, gdyż wnioskodawca nie jest stroną postępowania, niemniej w rzeczywistości popełnił niedopuszczalne uchybienie proceduralne polegające na wydaniu decyzji bez poprzedzającego ją postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zdaniem organu odwoławczego ewentualne ustalenie, że wnioskodawca nie posiada legitymacji procesowej może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [....] listopada 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 1 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia dla E S.A. Oddział w [...], Zakład Energetyczny w [...] pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...] na odcinku przebiegającym przez działki nr 668/2, 667/1, 653, 632/2 w [...]. Następnie organ ten decyzją z dnia 15 lutego 2008 r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 30 stycznia 2006 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji, z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. W dalszej kolejności WB skierował pismo, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] – zarówno tej z dnia [...] stycznia 2006 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV, jak i z dnia [...] lutego 2008 r. – wydanej we wznowionym postępowaniu, odmawiającej uchylenia tej pierwszej. W zakresie decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie, decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2008 r., utrzymaną ostatecznie w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2009 r., odmówiono stwierdzenia jej nieważności. W tej sprawie orzekał też dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r., VII SA/Wa 61/09, kiedy uchylił pierwszą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (z dnia [...] listopada 2008 r.) oraz wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. VII SA/Wa 1824/09, kiedy oddalił skargę na wspomnianą decyzję tego organu z [...] sierpnia 2009 r. (skarga kasacyjna od tego wyroku również została oddalona – wyrokiem NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., II OSK 769/10). Jeśli natomiast chodzi o decyzję z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną po wznowieniu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po sprecyzowaniu przez WB wniosku o stwierdzenie jej nieważności, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 15 lutego 2008 r. nr [...]. Zdaniem WINB wskazana decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ I instancji dokonał bowiem bezprawnie oceny przyczyn, które nie legły u podstaw wznowionego postanowieniem postępowania i w tym zakresie niedopuszczalnie przesądził co do ich braku. Z materiału dowodowego nie wynikało bowiem, aby organ sam stwierdził istnienie przesłanek do wznowienia postępowania i z urzędu był zobligowany postępowania wznowić, zaś wniosek strony dotyczył jedynie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w moce wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest uprawnione przyjęcie, że art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) wyklucza wznowienie postępowania na wniosek innego podmiotu niż inwestor, w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w sytuacji kiedy inwestor realizował pozwolenie na budowę z istotnymi odstępstwami, a wnioskodawca brał udział w postępowaniach przed organami nadzoru budowlanego, zakończonych decyzją wydaną na podstawie art. 59 tej ustawy. Dyspozycja art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie tylko w stanie faktycznym i prawnym, w którym inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem. Prawomocnym wyrokiem z dnia 1 marca 2013 r. VII SA/Wa 2789/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę WB wniesioną na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że podziela całkowicie argumentację GINB, iż art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ograniczający krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora ma zastosowanie wyłącznie do przypadków, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest wydawana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie pozostającego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Przepis ten nie dotyczy zaś sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem legalizacji samowoli budowlanej lub konsekwencją postępowania naprawczego wynikłego z odstępstw od warunków pozwolenia. W rezultacie nie ulega wątpliwości, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] została wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 7 pkt Prawa budowlanego. W ocenie Sądu kwestią sporną może być ocena, czy wspomniane naruszenie nosi znamiona rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże spór ten należało rozstrzygnąć na rzecz skarżącego, skoro zaskarżona decyzja jest dla niego korzystna, gdyż jednoznacznie rozstrzyga o legitymacji procesowej WB w postępowaniu dotyczącym pozwolenia z dnia [...] stycznia 2006 r. na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...], przebiegającego przez działki o 668/2, 667/1, 653, 632/2 położone przy ul. [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wyeliminowanych z obrotu prawnego decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] wydana w przedmiocie udzielenia E S.A. pozwolenia na użytkowanie, została wydana z naruszeniem prawa –art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji wskazał, że kwestia statusu WB jako strony postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2013 r. VII SA/Wa 2789/12. Tym samym objęta wnioskiem o wznowienie decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Niemniej w świetle art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło pięć lat. Skoro sporna decyzja została doręczona Spółce jako inwestorowi w dniu 9 lutego 2006 r., to zdaniem organu nadzoru budowlanego uznać należało, że wystąpiła przesłanka negatywna w postaci przedawnienia, która wyłącza możliwość uchylenia wadliwej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Tym samym organ był zobligowany do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, nie eliminując jej z obrotu prawnego. W odwołaniu od tej decyzji WB podniósł, że odcinek linii energetycznej objęty sporną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie jest samowolą budowlaną, zaś pozostałe rozstrzygnięcia organów administracji oraz "wyroki" nie dotyczą jego osoby lub działki nr 667/1. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a: 1. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2016 r., 2. stwierdził, że decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] udzielająca Spółce pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej została wydana z naruszeniem prawa – naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji z uwagi na okoliczność wymienioną w art. 146 § 1 k.p.a., tj. upływ pięciu lat od dnia doręczenia tej decyzji. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zarówno w zakresie posiadania przez wnioskodawcę statusu strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a zatem wydania decyzji z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, jak i okoliczności prawnych uniemożliwiających uchylenie spornej decyzji z uwagi na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia stronie. Wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji wymagało reformacji, gdyż w świetle art. 151 § 2 k.p.a. organ ograniczając się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa winien wskazać okoliczności, dla których decyzji tej nie można uchylić, zaś sentencja zaskarżonej odwołaniem decyzji okoliczności takich nie wskazywała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na tę decyzję, WB wniósł o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że objęta wnioskiem o wznowienie decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. została mu doręczona w dniu 26 kwietnia 2007 r. przez pełnomocnika Spółki w toku rozprawy sądowej. Decyzja ta zapadła na podstawie "spreparowanych i sfałszowanych" dokumentów W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm. – zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia ich nieważności, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja tego rodzaju wad i uchybień nie zawiera, a w związku z tym skarga musiała zostać oddalona. Decyzja ta zapadła w postępowaniu wznowieniowym, które toczyło się na wniosek skarżącego, wskazujący na zaistnienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., tj. na brak jego udziału jako strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej. Rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu wymienia art. 151 k.p.a. w § 1 – są to: 1) odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano właśnie te przepisy – art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 146 § 1 k.p.a. Organ uznał bowiem, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podnoszona przez skarżącego – tj. brak udziału strony w prowadzonym postępowaniu, a następnie stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. udzielająca E S.A. pozwolenia na użytkowanie odcinka linii elektroenergetycznej WN 110 kV, została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. Stwierdzić należy, że stanowisko organu, zarówno co do uznania skarżącego za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jak i co do zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 146 § 1 k.p.a jest prawidłowe. Dodatkowo przy uznaniu skarżącego za stronę postępowania organ związany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2013 r. VII SA/Wa 2789/12, który stwierdził, że art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ograniczający krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora ma zastosowanie do tych przypadków, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest wydawana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie pozostającego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Przepis ten nie dotyczy zaś sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem legalizacji samowoli budowlanej lub konsekwencją postępowania naprawczego wynikłego z odstępstw od warunków pozwolenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie odcinka sieci elektroenergetycznej bez udziału skarżącego było wadliwe i wada ta była przyczyną wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przypadku, kiedy po wznowieniu postępowania organ dochodzi do wniosku, że zaistniała jedna z przesłanek wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 – 8, art. 145a lub art. 145b k.p.a., wydaje decyzję wymienioną w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub stosuje art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Ostatni z wymienionych przepisów w § 1 wprowadza ograniczenie możliwości uchylenia decyzji w określonym czasie. Stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci uprawnienie do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W takiej sytuacji organ jest zobligowany do wznowienia postępowania, którego skutkiem nie będzie uchylenie decyzji, lecz zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Warto podkreślić, że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, mimo że został zamieszczony w akcie prawnym procesowym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 18 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 561/06). Art. 146 § 1 k.p.a. określając początek biegu wskazanych w nim terminów posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., II OSK 1776/07). Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Jak wskazał NSA w wyrokach z dnia 28 listopada 1996 r., II SA/Gd 766/96 oraz z dnia 12 sierpnia 1997 r., II SA/Kr 865/96, termin, od którego liczy się upływ 5 – letniego okresu wymienionego w art. 146 § 1 k.p.a., biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. W rozpoznawanej sprawie decyzja źródłowa z dnia [...] stycznia 2006 r. o pozwoleniu na użytkowanie została doręczona inwestorowi – tj. E S.A. w dniu 9 lutego 2006 r. i od tej daty należy liczyć 5 – letni okres umożliwiający uchylenie decyzji we wznowionym postępowaniu. Nie ulega wobec tego wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji termin ten upłynął, a zatem nie jest możliwe uchylenie wadliwej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 2006 r. Zaistnienie negatywnej przesłanki uchylenia decyzji z art. 146 § 1 k.p.a. skutkować musiało wydaniem decyzji o treści takiej jak zaskarżona. Podkreślić także należy, że organ II instancji prawidłowo dokonał reformacji decyzji pierwszoinstancyjnej, uwzględniając treść art. 151 § 2 k.p.a., który nakazuje wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylono decyzji źródłowej. Uznając zatem zaskarżoną decyzję za odpowiadającą kryterium legalności Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, a w związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.