II SA/Rz 191/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2024 r. nr SKO.4121/1/2024 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego M. N. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi M. N. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 18 listopada 2024 r. nr SKO.4121/1/2024, wydana w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], Starosta [....] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") orzekł o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy kat. AM, A2, T, C+E, C1+E, B+E, C, C1, B, B1, A, A1 o nr [...] oraz serii [...], wydanego przez Starostę w dniu [...] lipca 2020 r., na okres 6 miesięcy od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. włącznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 15 kwietnia 2021 r. do Starostwa wpłynęło zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji w [....] informujące, że Skarżący w dniu [...] kwietnia 2021 r. w miejscowości K. prowadził pojazd marki [....] nr rej. [...] z prędkością 104 km/h, tj. z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Pomiaru prędkości dokonano za pomocą urządzenia UltraLyte nr fabryczny [...], posiadającego ważne świadectwo legalizacji do 30 kwietnia 2022 r. W związku z popełnionym wykroczeniem wobec Skarżącego sporządzono wniosek o ukaranie. Następnie w dniu 5 maja 2021 r. do organu wpłynęło zawiadomienie Komendy Powiatowej Policji w [...] informujące, że Skarżący w dniu [...] maja 2021 r. w miejscowości W., kierował pojazdem marki [...] nr rej. [...], pomimo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.; dalej: "u.p.r.d."). Organ uznał, że w tak ustalonym stanie faktycznym zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1268 z późn. zm.; dalej: "u.k.p."), zgodnie z którym, jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 u.p.r.d., starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Organ I instancji dodał również, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019 r. o sygn. I OPS 3/18 uznał, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżący w pierwszej kolejności zarzucił, że organ nie zawiesił postępowania do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny (sygn. Ts 213/16 i Ts 13/21) oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia co do zgodności z prawem procedury zatrzymania prawa jazdy za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Podniósł, że rozwiązanie ustawowe jest sprzeczne z Konstytucją oraz z Konwencją Praw Człowieka i Kartą Praw Podstawowych, a NSA błędnie przyjął, że możliwe jest wznowienie postępowania po wydaniu uniewinniającego wyroku sądu wykroczeniowego, co nie znajduje oparcia w treści art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a."). Starosta nie zawiesił również postępowania do czasu zweryfikowania czy informacja podana przez Policję jest wiarygodna, pomimo jej zakwestionowania przez Skarżącego i wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie w tej sprawie postępowania. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 102 ust. 1 pkt. 4 u.k.p. poprzez nieumorzenie postępowania, pomimo braku możliwości przeprowadzenia jednoznacznego dowodu na okoliczność, że rzeczywiście przekroczył prędkość na terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h, z uwagi na fakt, że odczytany pomiar obarczony był marginesem błędu pomiaru, a także, że to nie rzeczywiste przekroczenie prędkości przez kierującego pojazdem o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest źródłem zatrzymania prawa jazdy, a nie informacja, która może być błędna, a która nie jest weryfikowana przez organ jeśli sprawa takiej praktyki jest kwestionowana przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ponadto zarzucił Staroście także liczne uchybienia proceduralne. SKO postanowieniami z dnia [...] października 2021 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówiło przywrócenia terminu do jego wniesienia. Oba postanowienia zostały uchylone przez WSA w Rzeszowie wyrokami z dnia 8 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 224/22 i II SA/Rz 225/22, który stwierdził, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Następnie SKO w Rzeszowie decyzją z [...] lutego 2023 r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze stwierdzając, że kwestionowana odwołaniem decyzja Starosty miała charakter czasowy i określony nią okres zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy już upłynął. To zaś zdaniem Kolegium obligowało do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. WSA w Rzeszowie w wyroku z 24 październik 2023r., II SA/Rz 810/23 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. WSA wskazał, że termin na rozpatrzenie odwołania od decyzji organu I instancji nie jest uzależniony od upływu terminu, na który zostało zatrzymane prawo jazdy. Upływ terminu na który zatrzymano prawo jazdy nie może bowiem pozbawiać osoby wobec której je orzeczono, prawa do zakwestionowania tej decyzji w postępowaniu odwoławczym. WSA nakazał Kolegium, aby dokonało kontroli merytorycznej wydanej decyzji Starosty, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wobec powyższego SKO rozpoznało przedmiotowe odwołanie i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., opisaną na wstępie decyzją z dnia 18 listopada 2024 r. utrzymało zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w mocy, podzielając w całości stanowisko Starosty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Na wstępie podniósł, że nie został skazany przez sąd wykroczeniowy w U., a ponadto wykazano, że pomiar był wadliwy. W tym kontekście zarzucił organowi: 1. naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 7b k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w zw. z art 81a § 1 k.p.a. w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych w zw. z art. 132 § 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez recypowanie błędu organu I Instancji i naruszenie prawa do równego traktowania przez władze publiczne, gdzie zignorowano argumentację Skarżącego i jego pełnomocnika co do: - zaniechania wyjaśnienia i opisania stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności pominięcie odniesienia się do podnoszonej okoliczności dotyczącej granic błędów pomiarowych urządzenia pomiarowego i jej wpływu na treść rozstrzygnięcia; - ferowanie błędnej i pozaprawnej argumentacji, która pomija hierarchiczność źródeł prawa i kwestię praw człowieka i Konstytucji RP; - nie wykonanie wniosków dowodowych i twierdzeń dotyczących czasu zatrzymania prawa jazdy na więcej niż 3 miesiące przez wpis w CEPiK; - zaakceptowanie braku rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu "zwrócić prawo jazdy" - pominiecie, że Skarżący nie został skazany w [....]; 2. naruszenie art. 35 § 2 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez takie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, które nie budzi zaufania strony, nie odnosi się do istoty sprawy, brak bowiem odniesienia się do norm praw człowieka i norm konstytucyjnych, pomimo pisemnego wniosku w postępowaniu o pytania prawne do TK; 3. naruszenie art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 14 EKPCz i art. 6 EKPCz w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 177 Konstytucji RP w zw. z art. 130 u.p.r.d., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że taki bałagan normatywny może pozbawiać prawa podmiotowego strony; 4. naruszenie art. 35 § 2 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez takie uzasadnienie decyzji przez organ odwoławczy, które nie budzi zaufania strony, nie odnosi się do istoty sprawy, bowiem brak odniesienia się do wyroku TK z dnia 11 października 2016 r. sygn. K 24/15 oraz wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2022 r. sygn. I OSK 2809/17, a także wyroku TK z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. K 4/21 o konieczności weryfikacji informacji z Policji i brak weryfikacji przez organy czy pomiar w ogóle był dokonany, co jest przedmiotem aktualnego badania przed TK, a samo rozstrzygniecie powinno zawierać także sformułowanie "zwrócić prawo jazdy"; 5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw, poprzez zaniechanie zweryfikowania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz błędne przyjęcie, że domniemanie prawdziwości otrzymanej informacji od Policji oznacza związanie organu jej treścią w ten sposób, że strona nie może zgłaszać wniosków przeciwko prawdziwości jej treści w zakresie błędu pomiarowego oraz w zakresie rozstrzygnięcia "zwrócić prawo jazdy"; 6. naruszenie przepisów prawa materialnego; 7. pominięcie, że Skarżący nie został skazany w [...], zatem na jakiej podstawie organ dokonuje ustaleń; czy wystąpił do Policji o aktualną informację i z zapytaniem, czy Policja podtrzymuje dotychczasową informację wobec braku skazania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. K 4/21 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "procedura 50+" jest niekonstytucyjna w zakresie w jakim podstawą zatrzymania prawa jazdy jest wyłącznie "informacja z policji". Skarżący szeroko opisał stanowisko Trybunału zaprezentowane w powyższym wyroku. Następnie zarzucił, że organ zastosował niekonstytucyjną procedurę zatrzymania prawa jazdy, w ogóle nie odnosząc się przy tym do kwestii zawieszenia postępowania. W ocenie Skarżącego organ powinien zawiesić postępowanie i wskazać, że zwraca prawo jazdy, gdyż w przeciwnym razie Policja nie odwiesza uprawnień w systemie CEPiK do czasu zakończenia sprawy wykroczeniowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ SKO w Rzeszowie rozpoznając odwołanie pominęło wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2022 r. K 4/21 (OTK-A 2022, nr 79) i wynikające z tego orzeczenia skutki wpływające na sposób rozpoznania niniejszej sprawy. Dla porządku należy wskazać, że decyzja Starosty o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 6 miesięcy została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1268 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.03.2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541 ze zm.), art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 450 ze zm.). W szczególności art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw przewidywał, że do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3. W niniejszej sprawie podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres do 6 miesięcy były dwa zawiadomienia z Komendy Policji o tym, że Skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Do powtórnego przekroczenia prędkości miało dojść już po zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja Kolegium została wydana już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2022 r. K 4/21 (OTK-A 2022, nr 79), w którym orzeczono, że: "Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, z późn. zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Trybunał w wyroku z 13 grudnia 2022 r., K 4/21 nie zakwestionował możliwości wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy z powodu przekroczenia dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Stwierdził jedynie, że podstawę wydania takiej decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212), nie może stanowić wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Trybunału postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy musi respektować zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak prawdy materialnej, aktywnego udziału strony w postępowaniu oraz swobodnej oceny dowodów. Brak możliwości podważenia w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p. prawdziwości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ kontroli ruchu drogowego w "informacji" prowadzi do związania organu mającego rozstrzygnąć co do meritum. W efekcie może doprowadzić również do sytuacji, w której sankcja z art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami zostanie zastosowana także wtedy, gdy w rzeczywistości nie doszło do zrealizowania się jej hipotezy (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 16 grudnia 2024 r. III SA/Gl 601/24, LEX nr 3816280). W niniejszej sprawie nie może być kwestionowane, że doszło do przekroczenia prędkości przez Skarżącego o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym w dniu [...] kwietnia 2021r. W aktach sprawy znajduje się odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 2021r., [...], uznającego Skarżącego winnym popełnienia wykroczenia. Skarżący poprzez swojego pełnomocnika kwestionował natomiast fakt ponownego przekroczenia prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym w dniu [...] maja 2021r. Skarżący podnosił, że nie został skazany przez sąd wykroczeniowy w [...]. W ocenie Sądu, mając na uwadze ww. wyrok TK z 13 grudnia 2022 r. K 4/21 Kolegium powinno było zweryfikować powyższą okoliczność nie tylko na podstawie zawiadomienia z Komendy Policji, lecz powinno było ustalić w sposób pewny, czy do wskazanego powyżej przekroczenia prędkości rzeczywiście doszło już po zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustalenie tej okoliczności decyduje bowiem o okresie zatrzymania prawa jazdy w związku z treścią art. 102 ust. 1d u.k.p. W tym celu SKO w trybie art. 136 § 1 k.p.a. powinno ustalić, czy Skarżący został ukarany mandatem marnym, czy też został uznany winnym za popełnienie wykroczenia na mocy wyroku Sądu za przekroczenie prędkości w dniu [...] maja 2021r. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak poczynienia pewnych ustaleń co do ponownego przekroczenia prędkości w dniu [...] maja 2021r. Z tego powodu zaskarżona decyzja została uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) Sąd na rzecz Skarżącego zasądził tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 697 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) ora opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).