II SA/Rz 259/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej: MS o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: MS na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: W skardze z dnia 11 lutego 2016 r. profesjonalny pełnomocnik procesowy strony skarżącej: MS wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji są "brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie specjalisty z jednostki badającej. Pełnomocnik odwołując się do wybranych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych podniósł ponadto, że w sprawie zostały zrealizowane przesłanki wtrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając wniosek skarżącego za niezasługujący na uwzględnienie. Stanowisko to zostało podtrzymane w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem przesłanek ustawowych oraz wskazaniem ogólnych okoliczności, które potencjalnie mogą uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej, nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności faktyczne, które świadczyłyby o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej albo spowodowania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji samo powoływanie się na okoliczności związane z rozbieżnościami w orzecznictwie lub poglądach prawnych albo na fakt rozpoznawania przez inne sądy lub trybunały (w tym np. Trybunał Konstytucyjny lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) spraw, które potencjalnie mogą mieć wpływ na ocenę prawną stanu faktycznego sprawy nie może być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Trzeba ponadto wskazać, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu może realnie i bezpośrednio spowodować szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego przymusowo świadczenia, albo też może doprowadzić do sytuacji, w której nie będzie możliwe przywrócenie określonego stanu rzeczy do stanu pierwotnego. W uzasadnieniu wniosku nie wykazano, aby dobrowolne lub przymusowe wykonanie przez stronę skarżącą decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody, która nie będzie mogła zostać wyrównana przez późniejszy zwrot uiszczonej przymusowo lub dobrowolnie kwoty, albo mogło spowodować takie skutki prawne lub faktyczne, które będą nieodwracalne albo trudne do odwrócenia, to znaczy nie będzie możliwości przywrócenia stanu istniejącego przed wykonaniem decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się także konsekwentnie, że sama potencjalna wadliwość lub wątpliwości co do legalności zaskarżonego aktu nie stanowią ustawowych przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Nie można ponadto nie zauważyć, że sama tylko możliwość wdrożenia w przyszłości postępowania egzekucyjnego także nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2015 r., II FZ 580/15). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.