II SA/Rz 433/13

z dnia 3 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi na działalność Kierownika Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej [...] - uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Przedmiotem skargi M. C. jest uchwała Rady Miejskiej [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi M. C. na działalność Kierownika Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej (ZGK) [...] i uznania jej za bezzasadną. Podstawę prawną uchwały były art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) dalej: "u.s.g.", oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej: "k.p.a." Z uzasadnienia uchwały wynika, że M. C. i M. C. wnieśli do Rady Miejskiej [...] skargę na działalność Kierownika ZGK [...] związaną ze sposobem wykonywania przez niego zadań mieszczących się w granicach przyznanych mu kompetencji, w tym niezgodnego z przepisami wykonywania funkcji zarządcy nieruchomości m.in. przez brak okresowych przeglądów i modernizacji sieci c.o. skutkujących jej częstymi awariami oraz niezapewnieniem właściwej termomodernizacji budynku powodującej ubytki ciepła, niegospodarnością i nierównym traktowaniem odbiorców energii cieplnej poprzez umorzenie opłaty za energię w budynku nr 25 przy ul. [...], niewłaściwego zwoływania zgromadzeń wspólnoty. Podnieśli także kwestie związane z kontrolą mierników ciepła, w tym czy nie są one przez niektórych mieszkańców demontowane w okresie grzewczym lub nie dokonują oni wobec nich innych manipulacji, jak też wysokich dopłat do energii cieplnej, którą na nich nałożono w relacji to okresów wcześniejszych oraz sposobu rozliczenia kosztów za przekroczenie mocy zamówionej energii w blokach 16 i 18. Podniesione przez nich zarzuty zostały przeanalizowane i wyjaśnione w uzasadnieniu uchwały. Na ich podstawie skargę uznano za bezzasadną, o czym zawiadomiono autorów skargi. Pismem z dnia 11 lutego 2013 r. M. i M. C. wezwali Radę Miejską [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały. Nie zgodzili się z analizą podnoszonych zarzutów, ponieważ została ona dokonana wyłącznie na podstawie dokumentów nadesłanych przez podmiot, przeciwko któremu skierowali skargę. W odpowiedzi z dnia 7 marca 2013 r. Rada Miejska [...] wezwania tego nie uwzględniła. W skardze na powołaną na wstępie uchwałę M. C. zażądała jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie skarżącej przy wydawaniu uchwały Rada Miejska dopuściła się rażącego naruszenia prawa, ponieważ zamieściła w jej treści jej dane personalne, na co nie wyrażała zgody. Podała także nieprawdziwe dane dotyczące samowolnego umorzenia zaległości za c.o. mieszkańcom wspólnoty bloku nr 11 oraz informacje o toczącym się jeszcze postępowaniu sądowym, jak i na temat sprawności instalacji c.o. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska [...] wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Obszar spraw przekazanych do właściwości sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 pkt 1 – 8 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa"). Skargę niedopuszczalną Sąd odrzuca, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 – 6 Ppsa.222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222t.ę niedopuszczalną Sąd odrzuca na podsatwie 222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222 Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. tj. w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. regulujących instytucję tzw. skargi powszechnej. Instrument ten służy społecznej kontroli działalności administracji publicznej i nie jest związany z bezpośrednim kształtowaniem sytuacji prawnej wnoszącego ją podmiotu. Ma natomiast na celu zwrócenie właściwemu organowi uwagi na nieprawidłowości powstałe w wyniku zachowania danego podmiotu. Stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi [powszechnej] może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. zasadniczo skargi dotyczące zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych rozpoznaje rada gminy. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 k.p.a.). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej uchwały nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała stanowi w istocie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, o którym mowa w art. 237 § 3 k.p.a. Sam charakter aktu nazwanego uchwałą wynika z tego, że zawiera stanowisko organu kolegialnego, jakim jest Rada Miejska [...]. Uchwała ta nie rozstrzyga jednak konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Nie jest także aktem jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa. Kończy ona tylko jednoinstancyjne uproszczone postępowanie, jako forma zawiadomienia o sposobie rozpoznania skargi [powszechnej]. Stanowisko wyrażone przez właściwy do rozpoznania skargi organ nie może być poddane kontroli organu wyższego stopnia, jak też sądu administracyjnego. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega również ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (por. wyrok NSA z 31.08.2010 r. II OSK 1578/10, postanowienia NSA: z 19.01.2012 r. II OSK 2692/11, z 8.05.2009 r. II OSK 689/09, z 1.03.2010 r. II OSK 478/09; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Natomiast, jeżeli skarżąca nie jest zadowolona ze sposobu działania organu, który rozpoznał skargę, może wystąpić z odrębną skargą w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. na nienależyte wykonywanie zadań przez Radę Miejską [...] (por. M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, wydanie 3, W-wa 2009, s. 925). Jeżeli z kolei uważa, że treść uchwały naruszona jej dobra osobiste ochrony prawnej powinna poszukiwać przed sądem powszechnym, stosownie do art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Ppsa Sąd skargę odrzucił. Stosownie do dyspozycji art. 222 P.p.s.a. nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi.