II SA/Rz 504/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 7 lutego 2025 r., nr SKO.4120.157.1994.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty – skargę oddala – Przedmiotem skargi G.B. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z dnia 7 lutego 2025 r. nr SKO.4120.157.1994.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił, że w dniu 8 lutego 2023 r. do Starosty [...] (dalej: "Organ I instancji", "Starosta") wpłynęło pismo Transportowego Dozoru Technicznego Oddział Terenowy w P. dotyczące nieprawidłowości podczas wykonywania badań okresowych naczepy ciężarowej marki BURG nr rej. [...], będącej przedmiotem kontroli organu TDT w dniu 29 września 2022 r. Z pisma tego oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że Skarżący w dniach 8 grudnia 2018 r. i 11 grudnia 2019 r. przeprowadził okresowe badania techniczne naczepy ciężarowej marki BURG nr rej. [...], nr VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu, tj. cysterną - zbiornikiem ciśnieniowym do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne produkcji HOLVRIEKA, nr fabryczny [...], rok prod. 2003, bez dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe, wymaganego przepisem art. 81 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Badania te zakończone zostały wynikiem pozytywnym. Następnie Starosta w dniu 21 marca 2023 r. przeprowadził kontrolę w okręgowej stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez T Sp. z o.o. w J., w której Skarżący przeprowadził przedmiotowe kontrole diagnostyczne. Kontrola potwierdziła wykonanie przez Skarżącego badań technicznych pojazdu nr rej. [...], bez wymaganych dokumentów dozorowych. W toku postępowania, Organ I instancji ustalił, w oparciu o pisemne oświadczenie właściciela naczepy ciężarowej marki BURG nr rej. [...], że cysterna do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne produkcji HOLVRIEKA nr fabryczny [...], rok prod. [...], zamontowana na ww. pojeździe, posiada oryginalną (fabryczną) tabliczkę znamionową zawierającą parametry techniczne tego urządzenia, według których wartość najwyższego ciśnienia dopuszczalnego zbiornika jest równa 2,0 bara, a pojemność całkowita zbiornika jest równa 32.000 litrów. Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta [...] decyzją z dnia 21 września 2023 r. nr KT.5422.20.2023 orzekł o cofnięciu Skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że zatrudniony na stacji kontroli pojazdów (kod rozpoznawczy: [...]) diagnosta dopuścił się nieprawidłowości w sposobie wykonania badania technicznego pojazdu, jak również wydania zaświadczenia i dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Diagnosta wykonał w dniu 8 grudnia 2018 r. i 11 grudnia 2019 r. na ww. stacji kontroli pojazdów okresowe badanie techniczne z wynikiem pozytywnym naczepy ciężarowej marki BURG o nr rej. [...], nr VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem dozorowym tj. cysterną ciśnieniową do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne produkcji HOLVRIEKA, nr fabryczny: [...], rok produkcji [...], bez wymaganego dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego SKO w Krośnie decyzją z dnia 28 listopada 2023 r. nr SKO.4120.93.2764.2023 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Ponownie przeprowadzając postępowanie, Organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy urządzenie techniczne w postaci cysterny ciśnieniowej mogło zostać zdemontowane z naczepy marki BURG nr rej. [...], a przedmiotem kontroli diagnostycznej mogłaby być wyłącznie sama ww. naczepa. W tym celu Organ I instancji przesłuchał świadków, tj. K.S. pełniącego funkcję Prezesa Zarządu spółki F Sp. z o.o. z siedzibą w C., J.C. zarządzającego transportem drogowym ww. Spółki w latach 2018-2021, jak również osoby zatrudnione na stancji kontroli pojazdów, prowadzonej przez T. Sp. z o.o. z siedzibą w J., w tym pracujące tam jako diagności, jak również zwrócił się do Transportowego Dozoru Technicznego w W. o wyjaśnienie kwestii możliwości demontażu urządzenia technicznego w postaci cysterny ciśnieniowej z naczepy ciężarowej typu BURG. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Starosta [...] decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. nr KT.5422.20.2023 cofnął Skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Organ I instancji wyjaśnił, że zamontowana na pojeździe marki BURG nr rej. [...], cysterna ciśnieniowa w dacie przeprowadzonych przez Skarżącego badań nie była objęta dozorem technicznym sprawowanym przez TDT, jak również nie została dopuszczona do eksploatacji na podstawie decyzji wydanej z wynikiem pozytywnym przez Dyrektora TDT. Przedmiotowe urządzenie zostało zarejestrowane w ewidencji urządzeń technicznych prowadzonej przez TDT w dniu 17 lipca 2009 r., a następnie na wniosek eksploatującego zostało wyrejestrowane w dniu 2 grudnia 2013 r. Decyzja z dnia 17 lipca 2009 r. nr TDT323/1213/D/09 zezwalająca na eksploatację przedmiotowego urządzenia była ważna do dnia 31 lipca 2011 r. W dniu 7 grudnia 2022 r. inspektor TDT przeprowadził badanie przedmiotowej cysterny z wynikiem pozytywnym i wystawił decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia technicznego nr [...], ważną do grudnia 2024. Zatem w okresie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 7 grudnia 2022 r. cysterna ciśnieniowa produkcji HOLVRIEKA, nr fabryczny [...] nie była dopuszczona do eksploatacji przez Dyrektora TDT. Starosta uznał, że czynności wykonane przez Skarżącego w związku z przedstawionym mu do badania pojazdem wskazują, że badanie techniczne zostało przeprowadzone niezgodnie z zakresem i sposobem jego wykonania, jak również wydanie przez diagnostę zaświadczenia/dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu nastąpiło niezgodnie ze stanem faktycznym oraz wskazanymi przepisami prawa, co wyczerpuje przesłanki cofnięcia uprawnienia diagnosty. Powyższe nieprawidłowości stanowią poważne uchybienia zasadom prawidłowego wykonania badań technicznych pojazdów, które mogą powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie osób korzystających z przedmiotowego pojazdu, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Organ I instancji podkreślił również, że tabliczka znamionowa pojazdu nie zawiera danych technicznych zamontowanego na nim urządzenia technicznego. Cechy urządzenia zawiera natomiast tabliczka znamionowa takiego urządzenia technicznego. W niniejszej sprawie przedmiotowa cysterna ciśnieniowa posiadała i posiada oryginalną (fabryczną) tabliczkę znamionową zawierającą jej parametry techniczne. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego i wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin naczepy ciężarowej, opinii biegłego z zakresu techniki i konstrukcji urządzeń technicznych, o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez TK rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. SK 17/23 toczącej się w sprawie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z udziałem Rzecznika Praw Obywatelskich przyłączającego się do skargi konstytucyjnej i wnoszącego o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją ww. przepisów, a także wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 lutego 2025 r. nr SKO.4120.157.1994.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, działając na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 12 u.P.r.d. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251; dalej: "u.P.r.d.") oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 141 z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie"). Następnie Kolegium stwierdziło, w oparciu o zeznania świadków oraz pisma Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie, że cysterna ciśnieniowa z naczepy nie została zdemontowana i była zamontowana na naczepie w chwili wykonywania przez Skarżącego badań technicznych. Zdaniem SKO uchybienie, jakiego dopuścił się Skarżący, poprzez przeprowadzenie w dniach 8 grudnia 2018 r. i 11 grudnia 2019 r. okresowych badań technicznych naczepy ciężarowej marki BURG nr rej. [...], nr VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu, tj. cysterną - zbiornikiem ciśnieniowym do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne produkcji HOLVRIEKA, nr fabryczny [...], rok prod. 2003, bez dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w pojeździe, wymaganego przepisem art. 81 ust. 12 u.P.r.d. i zakończenie tych badań wynikiem pozytywnym, miało charakter istotny. Brak ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, ma charakter istotny. Organ II instancji wyjaśnił także, że w realiach niniejszej sprawy Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, w oparciu o które ustalił, że na naczepie ciężarowej typu BURG nr rej. [...] zamontowane było urządzenie techniczne - cysterna ciśnieniowa w chwili wykonywania badań technicznych pojazdu, co nakładało na Skarżącego wymóg zapoznania się z decyzją TDT, stwierdzającą sprawność urządzenia technicznego zamontowanego na pojeździe, a która to decyzja nie została wówczas wydana. W konsekwencji, Skarżący powinien był zakończyć badania diagnostyczne pojazdu wynikiem negatywnym, a nie pozytywnym, jak błędnie uczynił. W toku postępowania Starosta ustalił, że zamontowana na pojeździe marki BURG nr rej. [...] cysterna ciśnieniowa w dacie przeprowadzonych przez diagnostę – Skarżącego - badań nie była objęta dozorem technicznym sprawowanym przez TDT, jak również nie została dopuszczona do eksploatacji na podstawie decyzji wydanej z wynikiem pozytywnym przez Dyrektora TDT. W ocenie Kolegium Skarżący, jako diagnosta, dopuścił się uchybienia zakwalifikowanego, jako usterka poważna, a zatem mogąca zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.P.r.d., poprzez: a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów Rozporządzenia; b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 u.P.r.d. "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty; c) zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.P.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 u.P.r.d.); 2. Błędną wykładnię przepisu § 1 ust. 1 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U z 2012 r. poz. 1468), wobec uznania, że naczepa podlegała dozorowi technicznemu, a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie badanie techniczne winno zostać przeprowadzone jedynie po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (art. 81 ust. 12 u.P.r.d.); 3. Prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.P.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 u.P.r.d.); 4. Procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 81a i art. 107 k.p.a., poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 504/25 tut. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości o czym zadecydowały następujące powody. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przechodząc do wyjaśnienia stanowiska Sądu co do zarzutów skargi należy wstępnie przypomnieć, że w niniejszej sprawie Organy dokonały konkretyzacji przepisów u.P.r.d. określających sytuacje w jakich cofa się diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Otóż w myśl art. 81 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badanie techniczne pojazdu polega na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w Prawie o ruchu drogowym i rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (R. A. Stefański [w:] Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2024, art. 81.). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny – art. 84 ust. 1 i 2 u.P.r.d. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO słusznie podkreśliło fakt pełnienia przez diagnostę funkcji publicznych, co wiąże się z wymaganiem od osoby diagnosty szczególnej staranności w wykonywaniu powierzonych mu przez Państwo czynności oraz przestrzegania obowiązujących w tym obszarze przepisów. Uzyskanie uprawnień do przeprowadzania badań, nakazuje wymagać od osoby diagnosty znajomości zarówno kwestii technicznych związanych z przeprowadzonym badaniem pojazdów jak i wysokiej świadomości przepisów regulujących zasady oraz tryb takich badań. Nadanie uprawnień na podstawie przywołanych regulacji nie jest aktem nieodwracalnym w świetle obowiązujących przepisów, bowiem u.P.r.d. dopuszcza ich cofnięcie przez ten sam organ administracji, który je przyznał. Sankcyjny charakter tej decyzji podkreśla przyjęte w ustawie rozwiązanie, iż dopiero upływ 5 lat liczony od dnia uzyskania cechy ostateczności przez decyzję o cofnięciu pozwala skutecznie starać się o ponowne przyznanie uprawnień. Opis okoliczności w jakich następuje cofnięcie uprawnień wcześniej przyznanych przez starostę ustawodawca zamieszcza w art. 83 ust. 3 u.P.r.d. Otóż starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Orzecznictwo NSA jako wyraźny cel art. 84 ust. 3 u.P.r.d. uznaje zamiar odsunięcia od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia, w efekcie czego dopuszczone zostają do ruchu pojazdy już chociażby potencjalnie niesprawne bądź nie zweryfikowane kompleksowo pod względem technicznym, co z kolei naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia, co do zasady użytkowników drogi, a także generuje ryzyko wystąpienia szkody w mieniu. Dlatego uwzględniając ciężar popełnionego deliktu administracyjnego, okoliczności jego popełnienia oraz skutki zastosowania sankcji określonej w art. 84 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. 4 P.r.d. (W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) należy indywidualizować ocenę stwierdzonych w działaniu diagnosty nieprawidłowości, czy wymagane w sprawie jest cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych. Analiza treści art. 84 ust. 3 u.P.r.d. prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko na przypisaniu sprawcy naruszeń określonych w tym przepisie prawa. Poniesienie tej sankcji nie jest natomiast uzależnione od stopnia zawinienia diagnosty, czy też innych okoliczności towarzyszących dokonywanemu badaniu w tym zawierzenie przez stronę deklaracji właściciela pojazdu o niezainstalowaniu instalacji LPG czy okoliczność, że od czasu jej montażu do czasu przeprowadzonego badania nie wydarzył się żaden wypadek. Ponadto, żaden przepis u.P.r.d. nie upoważnia organów do miarkowania odpowiedzialności diagnosty za powstałe uchybienia (nie przewidziano za nie żadnej innej, mniej dolegliwej sankcji niż cofnięcie uprawnień). Decyzja o cofnięciu uprawnień, z uwagi na nie budzącą wątpliwości treść art. 84 ust. 3 u.P.r.d., ma wszelkie znamiona decyzji związanej, a więc sytuacji prawnej, w której organ nie ma żadnego luzu decyzyjnego i nie może podjąć innego rozstrzygnięcia niż wprost wskazane w przepisie prawa, co potwierdza utrwalona już linia orzecznicza sądów administracyjnych – zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 2147/21, LEX nr 3865447. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.P.r.d. stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest także niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej - wyrok NSA z 13 marca 2025 r., sygn. II GSK 1949/21, LEX nr 3845336. Przewidziana przepisem art. 84 ust. 3 pkt 2 u.P.r.d. sankcja uzależniona jest jedynie od wykazania deliktu przewidzianego wskazaną normą prawną i nakładana decyzją administracyjną obligatoryjnie, bez żadnej możliwości jej miarkowania czy dodatkowego warunkowania - np. w zależności od stopnia zawinienia diagnosty Wyrok WSA w Bydgoszczy z 31 maja 2023 r., sygn. II SA/Bd 81/23, LEX nr 3592937. W niniejszej sprawie zarzuty skargi są bezzasadne bowiem organy obu instancji nie dopuściły się zarzucanych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego. Przede wszystkim Sąd nie zgadza się z twierdzeniem, że Organ w sposób niepewny i zaprzeczalny ustalił stan i wygląd przedmiotu badania technicznego na dzień jego wykonania przez diagnostę tj. na dzień w 8 grudnia 2018 r. i 11 grudnia 2019 r. W ocenie WSA, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny i szczegółowy przeanalizowało zebrane w tej sprawie dowody wykazując również poprzez zeznania samego skarżącego, że w trakcie realizacji badań technicznych na naczepie ciężarowej zamontowane było urządzenie techniczne w postaci cysterny ciśnieniowej rok produkcji 2003. W kwestii, czy cysterna ciśnieniowa posiadała oryginalną tabliczkę znamionową zawierającą jej parametry techniczne Skarżący opiera swe zarzuty na oświadczeniu złożonym w toku postępowania z dnia 25 maja 2023 r., iż pojazd jak i cysterna nie posiadała tabliczki znamionowej urządzenia technicznego. To z kolei utwierdziło go w przekonaniu, że pojazd pod dozór techniczny nie podlega. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się jednak czytelne fotokopie cysterny oraz pojazdu jak również tabliczki znamionowej wykonane przez Wojewódzki Inspektorat transportu Drogowego dnia 29 września 2022 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się także oświadczenie Prezesa Zarządu firmy transportowo-przewozowej T. Spółka z o.o., iż przedmiotowy pojazd posiada oryginalną tabliczkę znamionową, która zawiera parametry techniczne urządzenia i nie ma wiedzy, aby tabliczka znamionowa była kiedykolwiek zmieniana czy usuwana z tego urządzenia. Skarżący zarzucając Organom, ale w istocie także właścicielowi pojazdu, brak wyposażenia urządzenia technicznego w tabliczkę znamionową nie przedłożył przekonujących dowodów, aby w chwili wykonywania kluczowych w tej sprawie badań technicznych, wspomnianej tabliczki miałoby nie być na przedmiotowej cysternie. Wskazywane przez Skarżącego okoliczności dotyczące tabliczki znamionowej w istocie potwierdzają słuszność decyzji organów w tej sprawie. W świetle obowiązujących przepisów prawa, szczegółowo zrelacjonowanych przez SKO, dozorowi technicznemu podlegają zbiorniki, w tym cysterny, do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm3, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara. Literalne brzmienie § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu może sugerować, że dotyczy to tylko urządzeń, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Jednak takie odczytanie tego przepisu prowadziłoby do wykładni niezgodnej z normami ustawowymi wynikającymi w szczególności a art. 5 ust. 1 w zw. z art. 43 pk 1 ustawy o transporcie drogowym. Musiałoby prowadzić do nielogicznego wniosku, że to nie urządzenie zdolne do wykorzystania w sposób potencjalnie tworzący zagrożenia należy poddawać dozorowi stałemu technicznemu, lecz czynność wykorzystania takiego urządzenia w sposób potencjalnie tworzący zagrożenie – zob. wyrok NSA z 7 września 2021 r., sygn. II GSK 647/21, LEX nr 3232135. Przytoczony przepis rozporządzenia wraz z podstawami ustawowymi przesądza o tym, że choćby hipotetyczny brak tabliczki znamionowej na cysternie, nie zwalniał Skarżącego z obowiązku zbadania czy urządzenie zamontowane na pojeździe podlega dozorowi technicznemu i czy posiada wymaganą decyzję umożliwiającą eksploatację. W tych okolicznościach zarówno skarżący jak i organy wykazują, iż diagnosta dwukrotnie przeprowadzając badania techniczne naruszył obowiązującą w tym zakresie procedurę, co doprowadziło do wydania zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W myśl § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 141 z późn. zm.), w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ. W sytuacji, gdy w pojeździe stwierdzono usterki poważne (istotne do 1 listopada 2022 r.), uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Według art. 81 ust. 12 u.P.r.d. badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Zdaniem Sądu, nawet przy hipotetycznym założeniu, że w/w urządzenie nie posiadało dostatecznych danych umożliwiających rozpoznanie czy podlega dozorowi technicznemu w postaci wskazywanej tabliczki, to tym bardziej diagnosta obowiązany był nie dopuszczać pojazdu wraz z urządzeniem do eksploatacji. W pierwszej kolejności diagnosta zobligowany jest wszechstronnie wyjaśnić, czy cysterna zamontowana na pojeździe podlega dozorowi technicznemu bowiem od tej kwestii uzależniony jest każdorazowo wynik przedmiotowego badania. Jeżeliby przyjąć za prawdę, że na pojeździe brakowało owej tabliczki, to należało powstrzymać się od badania lub podjąć je dopiero po upewnieniu się co do obowiązku podlegania urządzenia pod dozór techniczny. Ponieważ nie zostało to wyjaśnione w sposób umożliwiający pewne stwierdzenie istnienia usterki, to zarówno w wariancie skarżącego jak i przy niebudzących wątpliwości okolicznościach uznanych przez organy obu instancji, nie sposób uznać, że Skarżący dochował szczególnej staranności wymaganej od diagnosty przy realizacji czynności badań diagnostycznych pojazdu. Profesjonalista, jakim jest diagnosta, nie może postawić prawidłowego wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli nie upewni się, że pojazd jak i zamontowane na nim urządzenie wymagające decyzji dozoru technicznego posiada cechy skutkujące koniecznością posiadania decyzji dopuszczającej pojazd do eksploatacji. W niniejszej sprawie diagnosta poddając kontroli pojazd i zamontowaną na nim cysterną podlegającą dozorowi technicznemu określił wynik badania jako pozytywny, pomimo że nie była dopuszczona do eksploatacji, co w sposób niewątpliwy wykazało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Zatem w tych okolicznościach w pełni prawidłowo Organy zobligowane były do negatywnego dla skarżącego zastosowania przepisów sankcyjnych w postaci powołanego wyżej art. 84 ust. 3 pkt 2 u.P.r.d. Jednocześnie diagnosta nie uwolnił się od przypisywanej odpowiedzialności, bowiem nie zdołał wykazać, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić, a pomimo to doszło do powstania bezprawia administracyjnego – por. wyrok TK z 22 września 2009 r., sygn. SK 3/08, OTK-A 2009/8. WSA odpowiadając na zarzuty podnoszące brak zgodności skonkretyzowanego w decyzjach art. 84 ust. 3 u.P.r.d. zauważa, że względem tego przepisu wobec często stawianych zarzutów, utrwaliła się linia orzecznicza która zgodnie akceptuje spójność tej regulacji z unormowanymi ustawy zasadniczej. Sądy administracyjne jednoznacznie wskazują odpowiadając na argumenty skarg, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por.m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12, wyrok z 16 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1664/16 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Skład orzekający w tej sprawie w całości te słuszne poglądy uznaje za własne, co powoduje że nie widzi podstaw do kwestionowania opartych na art. 83 ust. 3 u.P.r.d. działań organów administracji publicznej. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w czynnościach procesowych Organu II instancji, jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 134 § 1 P.p.s.a. Wobec tego zaskarżona decyzja powinna pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.