II SA/Rz 638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi W. P. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany, którą wydano w następującym stanie sprawy: Wskutek pisemnej interwencji A. S.A. Oddział [...] (dalej: "Spółka") o występującej na terenie ogrodów działkowych "[...]" w S. kolizji altan działkowych z gazociągiem wysokoprężnym Ø 700/6,3 MPa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w piśmie z 1 czerwca 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, wyznaczając jednocześnie termin oględzin terenu ogrodu. Oględziny przeprowadzono 3 listopada 2010 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] stycznia 2011 r. PINB nakazał W. P. rozbiórkę stanowiącej jego własność altany murowanej o wym. 5,6 x 5 m i wys. 5,3 m, częściowo podpiwniczonej, wybudowanej na działce nr ewid. 1913 położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej: "uPb"). Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynika, że przedmiotowa altana została nabyta przez W. P. w 1987 r., który w 1990 r. dokonał jej przebudowy wykonując częściowe podpiwniczenie, ściany parteru, dach dwuspadowy kryty blachą płaską i kominek. Usytuowano ją bezpośrednio obok gazociągu wysokoprężnego Ø 700/6,3 MPa relacji [...] – [...], który z kolei wybudowano w 1963 r. na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej [...] nr [...] z [...] sierpnia 1964 r. wydanej dla Zakładów [...] zezwalającej na wejście w teren w trybie art. 35 ustawy z 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. Nr 10, poz. 64). Gazociąg ten stanowił samowolę budowlaną, ponieważ zrealizowano go bez wymaganego pozwolenia na budowę, a inwestor dysponował wyłącznie decyzją o zezwoleniu na wejście w teren. Z kolei ogród działkowy "[...]" urządzono na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej [...] nr [...] z [...] listopada 1968 r. oraz nr [...] z [...] kwietnia 1971 r. W dokumentach założycielskich ogrodu z lat 1968 - 1971 brak było jakichkolwiek informacji, że przez teren ten przebiega gazociąg, który na mapę zasadniczą naniesiono dopiero w 1978 r. W ocenie organu budowa spornej altany była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wynikało to z dyspozycji § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8 poz. 48), przy czym, z uwagi na szeroki zakres przebudowy istniejącej altany w 1990 r. powstał nowy obiekt budowlany, tj. altana murowana o wym. 5,60 x 5,00 m i wys. 5,30 m, posadowiona na betonowym fundamencie. Niemniej, organ stwierdził, że altanę wybudowano w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb. Dlatego ustalony stan faktyczny należało ocenić w zakresie wynikającym z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 cyt. ustawy. Obowiązujące w czasie realizacji gazociągu normy branżowe określały tzw. minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych, zapewniając bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki, jakie powinny zostać zachowane w stosunku do obiektów terenowych. Stosownie do normy ustanowionej przez Ministra Górnictwa i Energetyki z 18 marca 1971 r. (M.P. Nr 30 poz. 193, norma BN-71/8976-31 - Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi) dopuszczalna minimalna odległość budynków gospodarczych, w tym altan, od gazociągu wysokoprężnego Ø 700 powinna wynosić 100 m. Odległość bezpieczna oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych powinna wynosić 30 m, natomiast zmniejszona odległość bezpieczna przy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń specjalnych przy ciśnieniu nominalnym od 2,5 do 6,4 MPa – 15 m. Kolejna norma branżowa BN-80/8976-31 – "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych", nie zmieniła uwarunkowań zawartych w normie BN-71/8976-31. Tymczasem przedmiotową altanę wybudowano w praktyce nad istniejącym gazociągiem wysokoprężnym. W związku z tym, że lokalizacja taka w sposób rażący narusza podstawowe odległości "wymienionej normy branżowej" PINB stwierdził brak możliwości usunięcia występującego zagrożenia w sposób inny, niż przez rozbiórkę altany. Obiekty budowlane powinny bowiem być projektowane i budowane w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia, czego nie spełniać ma sporna altana. Odwołując się ogólnie do przepisów prawa budowlanego z 1961 r., 1974 r. oraz z 1994 r. stwierdzono, że wybudowanie altany na gazociągu wysokoprężnym stanowi rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa. Organ wskazał na niebezpieczeństwo rozszczelnienia gazociągu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. podniósł, że w dacie budowy altany nie było wiadomości, że przez teren ogrodów przebiega gazociąg. Sprawa powinna zostać rozwiązana przez wszystkich zainteresowanych poprzez ominięcie rurociągiem gazowym terenu ogrodów, ratując w ten sposób dorobek setek działkowców. Postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. WINB z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie z powodu toczącego się przed PINB postępowania w sprawie zalegalizowania samowolnie wybudowanego gazociągu wysokoprężnego przez teren ogrodów działkowych "[...]" w S. Postępowanie podjęto z urzędu postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania W. P. powołaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2013 r. WINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego fakt, że sporna altana mogła zostać wybudowana bez pozwolenia na budowę nie oznacza, że nie podlega ona ocenie prawnej w świetle przepisów art. 50 i 51 uPb, ponieważ altanę wybudowano w sposób powodujący zagrożenie życia i zdrowia ludzi. W dacie budowy altany gazociąg wysokoprężny relacji [...] - [...] już istniał na gruncie, a to obligowało inwestora altany do jej realizacji zgodnie z ówcześnie obowiązującymi normami bezpieczeństwa określającymi minimalne odległości sytuowania obiektów budowlanych względem gazociągu. Pomimo, że normy branżowe nie stanowiły źródła prawa powszechnie obowiązującego, to jednak art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane stanowił, że obiekty budowlane powinny być zaprojektowane i wybudowane w taki sposób, aby zapewnione było między innymi bezpieczeństwo ludzi i mienia. W celu zachowania tych warunków należało stosować obowiązujące normy państwowe, normatywy techniczne projektowania i inne obowiązujące przepisy techniczno-budowlane oraz przestrzegać zasad wiedzy technicznej. Wymagań tych nie zmieniło również rozporządzenie Ministra Górnictwa z 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 21, poz.94), odsyłające w zakresie wymaganych odległości gazociągów od innych sieci i obiektów budowlanych do obowiązujących w tym zakresie norm i przepisów odrębnych, czyli normy branżowej BN-71/8976-31, a później BN-80/8976-31, jak również rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686), według którego wymagana podstawowa odległość gazociągów wysokiego ciśnienia Ø 500-800 mm i ciśnieniu od 2,5 do 10 MPa dla wolnostojących budynków niemieszkalnych 30 m, a odległość zmniejszona - 15 m. WINB stwierdził, że nawet w przypadku wybudowania gazociągu bez pozwolenia na budowę, z uwagi na zrealizowanie tej inwestycji w okresie wcześniejszym, późniejszy inwestor powinien uwzględniać zastany stan faktyczny i prawny. Usytuowanie obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w powołanych normach uznać należało za wykonanie robót budowlanych powodujących zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, którego nie można wyeliminować w procedurze prowadzonej w trybie art. 51 cyt. ustawy, dlatego nakaz rozbiórki altany był zasadny. Nie jest bowiem możliwe doprowadzenie jej do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy wskazał również na fakt zakończenia postępowania w sprawie legalności budowy gazociągu poprzez zalegalizowanie tego obiektu i uwzględnienie tej okoliczności w postępowaniu odwoławczym. Z decyzją WINB nie zgodził się W. P., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Podkreślił w niej ponownie, że altanę wybudowano zgodnie z planem zagospodarowania ogrodu działkowego zatwierdzonym przez Urząd Miejski [...]. W planie tym wskazano miejsce lokalizacji altany, natomiast brak było oznaczenia przebiegającego przez teren ogrodu gazociągu, zatem za lokalizację altany nie ponosi odpowiedzialności. W tych okolicznościach zwraca się o wskazanie rozwiązania zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Pełnomocnik skarżącego – żona skarżącego, Z. P. − podczas rozprawy podtrzymała skargę, wywodząc że przez 30 lat jej użytkowania nikt nie miał świadomości, że przez teren ogrodu działkowego przebiega gazociąg. Przeniesienie altany z uwagi na jej konstrukcję nie wchodzi w grę, a jej rozbiórka będzie kosztowna. Strona oczekiwałaby przyznania odszkodowania względnie innej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, że chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu. Podstawą materialnoprawną decyzji o nakazaniu rozbiórki przedmiotowej altany, następnie utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, były przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Upb. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z kolei przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb (który został powołany w podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego) przewiduje, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 (tj. budowy obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia, względnie wbrew wniesionemu sprzeciwowi przez odpowiedni organ) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Art. 51 ust. 7 uPb nakazuje stosować odpowiednio m in. art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb jeżeli roboty, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 cyt. ustawy. Kierując się tymi przepisami organ odwoławczy wywodził, że przedmiotowa altana została zrealizowana w sposób, który prowadzi do wniosku, iż nakaz rozbiórki jest nieunikniony, a nadto powoduje zagrożenie życia i zdrowia ludzi. Za bezsporne uznał organ odwoławczy, że na budowę altany nie było potrzebne pozwolenie na budowę, a zrealizowano ją przed 1987 r. Niesporne jest także i to, że w dacie budowy altany na terenie wykorzystanym dla celów ogrodu działkowego zrealizowano samowolnie gazociąg wysokoprężny, nie oznaczając go na mapach. Gazociąg ten został jednak zalegalizowany w trakcie niniejszego postępowania, co organ wziął pod rozwagę z urzędu. Zdaniem WINB zrealizowanie w terenie najpierw gazociągu winno skutkować tym, że wznosząc kolejny obiekt należało uwzględnić tę okoliczność. Przyznając, że w dacie budowy altany nie obowiązywały przepisy prawa mające walor powszechności, a odnoszące się do wymagań odległościowych obiektów budowlanych od sieci gazowych, jednakże stosować należało normy tzw. branżowe, co zapewniać z kolei miało bezpieczeństwo ludzi i mienia. Uwarunkowania w zakresie bezpiecznej odległości obiektów budowlanych od gazociągów zostały unormowane dopiero we wskazanych przez organ rozporządzeniach, z tym że obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe nie stosuje się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia cyt. rozporządzenia w życie. Niemniej organ uznał, eksponując konieczność utrzymywania oznaczonej odległości w przywołanych przez siebie normach branżowych oraz przepisów stosownych rozporządzeń, że wykluczone jest utrzymanie przedmiotowej altany, jako zlokalizowanej na trasie gazociągu, to zaś uzasadnia nakaz rozbiórki. Swoje stanowisko WINB wspierał poprzez przywołanie stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 11 grudnia 2012 r., II OSK 1467/11 i z 17 stycznia 2013 r., II OSK 1711/11. Zdaniem Sądu orzekającego w tym składzie stanowisko organu odwoławczego jest co najmniej przedwczesne. W pierwszej kolejności Sąd prezentuje stanowisko, wedle którego przywoływanie norm tzw. branżowych, jako mających wyznaczać dopuszczalność nakładania oznaczonych obowiązków w sferze publicznoprawnej na podmioty, nie będące adresatami tych norm branżowych, jest niedopuszczalne. Normy tego typu (nazywane także normami resortowymi, branżowymi) miały oznaczonych adresatów, opracowywano je na potrzeby poszczególnych resortów, jednostek projektowych, do ich przestrzegania zobowiązany był m. in. inwestor sieci gazowych. Nie stanowiły one przepisów budowlano-technicznych, które miałyby moc wiążącą w stosunku do inwestorów spoza danej branży lub zakładu, a których ewentualne naruszenie skutkowałoby automatycznym uznaniem, że dany obiekt został wzniesiony w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2013r., II OSK 2223/11, opublik. cbois.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, wedle którego skoro w dacie wznoszenia altany nie było przepisów ustanawiających zakaz wznoszenia obiektów w określonej odległości od gazociągu, to brak jest podstaw do tego, aby zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, na które powołał się WINB, wywodzić z samego faktu usytuowania obiektu (altany) w odległości mniejszej niż wynikała z przywołanych norm branżowych. Pogląd prezentowany powyżej znajduje uznanie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2061/11, 29 maja 2013 r., II OSK 174/12 oraz z 9 maja 2013 r., II OSK 47/12, opublik. cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, aby można zgodzić się z nakazem rozbiórki altany, jako obiektem mogącym spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, to takie zagrożenie musi wynikać z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Takiego materiału dowodowego organ nie przedstawił. Stanowi to uchybienie dyspozycji art. 7 K.p.a. zobowiązującego organ administracji publicznej do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jest to o tyle konieczne w realiach przedmiotowej sprawy, bo niesporne jest, iż przez ponad 30 lat altana była wykorzystywana w ramach ogrodu działkowego i do tej pory nie podejmowano wobec takiego stanu żadnych działań prawnych, zwłaszcza z tej przyczyny, że jej istnienie w tym konkretnym miejscu powodować miałoby zagrożenie dla ludzi i mienia. Wywód organu odwoławczego w aspekcie uwzględnienia niejako "pierwszeństwa" zabudowy danego terenu przez inwestora gazociągu i konieczności uwzględnienia takiej okoliczności przez podmioty w drugiej kolejności dokonujące robót budowlanych w danym terenie zasługiwałby na akceptacje ze strony Sądu, pod jednym wszakże warunkiem – gdyby przebieg sieci gazowej został ujawniony na mapach i fakt ten znany był kolejnym inwestorem na tym obszarze. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że zagwarantowanie bezpieczeństwa sieci należy do właściwego zarządcy sieci gazowej i jedynie konkretne zagrożenie dla otoczenia mogłoby dla organów nadzoru budowlanego stanowić asumpt do podejmowania odpowiednich środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2009 r., II OSK 337/08 (LEX nr 529859). Skoro inwestor gazociągu sam dopuścił się samowoli budowlanej i zarządzając tą siecią nie wprowadzono w stosownym czasie jej przebiegu na mapy, tolerowano wzniesienie na terenie ogrodów działkowych altany, tolerowano jej rozbudowę, to wydając następnie nakaz rozbiórki rzeczonej altany, organy nadzoru budowlanego muszą dysponować rzetelnymi i przekonywującymi dowodami, że jej lokalizacja wyczerpuje znamiona stanu opisanego dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb. W innym przypadku słusznie skarżący odbierać może wydany nakaz rozbiórki, jako decyzję krzywdzącą, a wobec braku informacji o przebiegu gazociągu w dacie lokalizowania altany, niesprawiedliwą. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę wykonywania administracji publicznej, nie może przeto tych okoliczności sprawy pominąć. Zauważyć należy, że organ odwoławczy zawiesił prowadzone postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki altany, albowiem równolegle toczyło się postępowanie w sprawie legalizacji gazociągu. Sądowi z urzędu wiadome jest, m. in. ze sprawy II SA/Rz 754/13, że w trakcie tego drugiego postępowania została sporządzona ekspertyza przez zespół specjalistów z Akademii Górniczo-Hutniczej dotycząca stanu technicznego gazociągu. W ocenie Sądu zasadne byłoby dołączyć dowód z tej ekspertyzy, organ odwoławczy winien ponadto rozważyć, czy na użytek prowadzonego przez siebie postępowania nie powołać biegłego, który wypowiedziałby się na okoliczność zagrożenia, jakie wobec przebiegu gazociągu wywołuje lokalizacji altany i czy tego zagrożenia nie da się usunąć przy pomocy dostępnych środków technicznych. Dopiero ocena tak zebranego materiału dowodowego w jego całokształcie (art. 80 K.p.a.) pozwoliłaby na podjęcie stosownej decyzji, albowiem z mocy art. 77 § 1 K.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z powyższych względów, uznając że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wskazanych przepisów o postępowaniu, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało decyzję WINB uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c Ppsa. Wyrok opatrzono klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa. W razie uprawomocnienia się wyroku WINB uzupełni postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie i podejmie stosowną decyzję.