II SA/Rz 690/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że przyznane K.W. (dalej: skarżący) świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz zobowiązania do zwrotu tego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji wskazując, że jej wykonanie może go doprowadzić do poważnej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przechodząc do oceny zasadności zawartego w skardze wniosku Sąd stwierdza, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku nałożonego przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. w żaden sposób nie wykazał zachodzenia przesłanek tam wskazanych. Złożony wniosek praktycznie nie został uzasadniony, sprowadza się bowiem jedynie do twierdzenia, że wykonanie objętej wnioskiem decyzji może doprowadzić skarżącego do poważnej szkody majątkowej. Zdaniem Sądu taka przyczyna nie odpowiada ustawowym wyżej przytoczonym. Ponadto na podstawie złożonego wniosku Sąd nie był w stanie ocenić sytuacji finansowej skarżącego w kontekście podstaw przewidzianych w ustawie, a tym samym nie miał możliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniesionego żądania. Swoją sytuację finansową skarżący opisał we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak na jej potwierdzenie, nie przedłożono żadnych dokumentów, ani też w żaden inny sposób nie wykazano prawdziwości zawartych we wniosku twierdzeń. Sam fakt, że skarżący pozostaje bez zatrudnienia nie świadczy jeszcze o ryzyku wystąpienia po jego stronie znacznej szkody w przypadku wykonania objętej wnioskiem decyzji. W świetle powyższego Sąd nie miał możliwości oceny zawartego w skardze wniosku pod kątem przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Natomiast argumentacja przytoczona na poparcie zasadności złożonej skargi pozostaje bez wpływu na ocenę zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na obecnym bowiem etapie postępowania Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.