II SA/Rz 722/12

27 września 2012 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r., na posiedzeniu niejawnym skargi D. B., na zawiadomienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma dotyczącego altany wybudowanej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]", - postanawia – odrzucić skargę. Sygn. II SA/Rz 722/12 UZASADNIENIE Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany WINB) zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. nr [...], poinformował D. B. o tym, że jego pismo oraz pismo E. B. noszące datę 1 października 2011 r. przekazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące altany wybudowanej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" pozostawiono bez rozpoznania. Zawiadomienie to zostało doręczone D. B. w dniu 20 kwietnia 2012 r. Po otrzymaniu opisanego wyżej zawiadomienia D. B. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przesyłka pocztowa polecona zawierająca to wezwanie została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 8 maja 2012 r. D. B. po otrzymaniu odpowiedzi WINB na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył skargę na czynność zawiadomienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Skarga D. B. jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na czynność prawną organu polegającą na zawiadomieniu strony o pozostawieniu jej podania bez rozpatrzenia. Formalne podstawy tej czynności normuje art. 64 § 2 k.p.a.. Nie można mieć wątpliwości, że akt pozostawienia podania bez rozpoznania nie odpowiada decyzji administracyjnej. W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. III ZP 11/00, wyrażono bowiem przekonanie, że pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Należy wobec tego wyjaśnić w pierwszej kolejności czy tego rodzaju przejawy działań administracji publicznej podlegają sądowej kontroli. Do niedawna zdaniem doktryny i orzecznictwa czynność organu polegająca na zawiadomieniu o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia nie podlegała bezpośrednio zaskarżeniu do sądu. Podkreślano, że pozostawienie bez rozpoznania podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej oraz że w każdym wypadku, gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania", osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na ogólnych zasadach skarga do sądu administracyjnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. III SA/Wa 2134/08). W podobnym kierunku wypowiadała się także doktryna prawa (zob. P. Przybysz, Najnowsze wydanie: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, komentarz do art. 64 § 2 k.p.a.). W najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd dopuszczający merytoryczne rozpoznanie skargi na czynność pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2010 r. o sygn. I SA/Bk 180/10 uznał, że czynność organu podjęta na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. mieści się w grupie aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwana dalej p.p.s.a.). Uzasadniono ten pogląd następująco: czynność ta nie jest decyzją ani postanowieniem, a co za tym idzie nie mieści się w grupie aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., czynność ta jest czynnością z zakresu administracji publicznej. Organ administracyjny autorytatywnie wypowiada się bowiem o formalnoprawnych przeszkodach do wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie jednostki. Odmawia wszczęcia postępowania mającego na celu konkretyzację prawa administracyjnego w kierunku pożądanym przez wnoszącego podanie. Podkreślono, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zawiera element władztwa administracyjnego - organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego. Jest to też czynność jednostronna, a jednostronność działania organu jest wystarczającym warunkiem do zakwalifikowania czynności jako będącej z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu czynność pozostawienia podania bez rozpoznania, a zwłaszcza takiego podania, które jest środkiem zaskarżenia, dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie WSA w Białymstoku zostało pozytywnie ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. sygn. II FSK 2624/10 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego postanowienia. W tą linię orzeczniczą wpisuje się również postanowienie WSA w Lublinie z dnia 25 lipca 2012 r. o sygn. III SA/Lu 389/12. Zdaniem Sądu, bardziej przekonujący jest pogląd dopuszczający sądową kontrolę zawiadomień kierowanych do stron na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Zawiadomienie to odpowiada pojęciu aktu, o którym jest mowa w art. 3 § 2 k.p.a., o czym przekonują argumenty prawne wyłuszczone w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2010 r. sygn. I SA/Bk 180/10. Przyjęcie tej kwalifikacji nakazuje wymagać od skarżącego zachowania procedury przewidzianej w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Biorąc powyższe pod rozwagę należy stwierdzić w oparciu o przesłane do WSA akta administracyjne, że skarżący D. B. otrzymał zawiadomienie WINB w dniu 20 kwietnia 2012 r. Upływ 14 dniowego terminu nastąpił w dniu 4 maja 2012 r. w piątek. Wyżej wymieniony skarżący wniósł do WINB wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 8 maja 2012 r. Oznacza to, że D. B. naruszył termin 14 dni, jaki przewiduje dla czynność złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa art. 52 § 3 p.p.s.a. Uchybienie przez skarżącego przepisom regulującym ten termin nakazuje uznać jego skargę za niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z 23 września 2008 r. sygn. I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008 r. sygn. I FSK 1993/08; postanowienia WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r. III SA/Wa 1858/08). To z kolei powoduje konieczność odrzucenia skargi D.B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4, art. 52 § 3 i art. 58 § 1 pkt 8 p.p.s.a.