II SA/Rz 748/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. – reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011r., Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 27 czerwca 2011r. D. W. – zastępowany przez pełnomocnika adw. K. L. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] o zatrzymaniu D. W. prawa jazdy kat. B do czasu wykazania się kwalifikacjami w zakresie posiadanych uprawnień. Wraz ze skargą D. W. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jako podstawę prawna wniosku skarżący powołał art. 61 ust. 2 pkt 1 (powinno być art. 61 § 2 pkt 1) w zw. z art. 61 ust. 3 (winno być art. 61 § 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w świetle poważnych konsekwencji jakie niesie za sobą natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia skargi, wydaje się konieczny i uzasadniony. Faktyczne zatrzymanie dokumentu prawa jazdy uniemożliwi skarżącemu wykonywanie prowadzonej przez niego działalności turystycznej, a tym samym doprowadzi do utraty jedynego źródła dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę fakt powołania w skardze art. 61 § 3 P.p.s.a. – jako podstawy prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd dokonał jego merytorycznego rozpoznania. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19.02.2009 r. sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23.01.2009 r., sygn. akt I OZ 8/09; z dnia 17.12.2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że domagając się wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). To na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (patrz: postanowienie NSA z dnia 8.11.2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). W postanowieniu NSA z dnia 24.06.2009r., sygn. akt I OZ 650/09, wskazano, że nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest jednakże wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30.11.2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że brak przyznania ochrony tymczasowej uniemożliwi mu wykonywanie prowadzonej przez niego działalności turystycznej i doprowadzi do utraty jedynego źródła dochodu, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Skarżący nie wykazał ponadto, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny. Samo powoływanie się na twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi prowadzenie wnioskodawcy działalności turystycznej, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd zauważa, że w aktach sprawy zalega jedynie kserokopia dowodu przelewu kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego, na której jako właściciel rachunku bankowego widnieje; Agencja Turystyczna "[...]" D. W. Sąd zauważa, że brak jest m. in. informacji jaki charakter ma prowadzona przez niego działalność turystyczna, czy działalność tę prowadzi sam. W ocenie Sądu zatrzymanie prawa jazdy nie jest jednoznaczne z koniecznością ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo, że skarżący w związku z zatrzymaniem prawa jazdy powołuje się na niemożność prowadzenia działalności turystycznej, to nie wykazał czy posiadanie prawa jazdy istotnie jest niezbędne do jej prowadzenia. Przyjmując nawet, że w wyniku utraty uprawnienia do prowadzenia pojazdów działalność ta będzie musiała zostać ograniczona, okoliczności tej nie można uznać za dostateczną przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, że prowadzenie przez niego działalności jest niemożliwe bez użycia samochodu. Niewątpliwie z uwagi na zatrzymanie prawa jazdy działalność skarżącego będzie utrudniona czy też ograniczona, jednak powyższa okoliczność nie uzasadnia przyjęcia, że spowoduje to narażenie skarżącego na znaczną szkodę. Nadto wykonanie zaskarżonej decyzji ma niewątpliwie skutek odwracalny, ewentualne jej uchylenie spowoduje faktyczny zwrot skarżącemu prawa jazdy i przywrócenie mu uprawnień do prowadzenia pojazdów. Na marginesie zaznaczenia wymaga, że podstawowym celem zatrzymania prawa jazdy jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby istotę i cel zatrzymania prawa jazdy. Takie szczególne okoliczności, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.