I OZ 650/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 887/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 887/08 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 21 listopada 2008 r. J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Mieleckiego z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...].11.2004 r. nr [...] (pkt I) oraz odmawiającą zarejestrowania samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], nr nadwozia [...] na nazwisko J. W. Wraz ze skargą J. W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] do czasu rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na fakt, iż przedmiotowy samochód, któremu odmówiono zarejestrowania, służy jej do prowadzenia działalności gospodarczej, a wykonanie decyzji uniemożliwi jej korzystanie z pojazdu i spowoduje podwójną stratę (skarżąca faktycznie zapłaciła za samochód, a nie będzie mogła z niego korzystać). Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżąca składając przedmiotowy wniosek nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poza ogólnymi twierdzeniami, iż brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie wystarczyło samo ogóle stwierdzenie o wpływie decyzji na prowadzoną działalność gospodarczą, bez przytoczenia konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. W. zaskarżając je w całości i zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, mianowicie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwane jako P.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, mimo istnienia przesłanek do zastosowania powołanego przepisu. Biorąc powyższe pod uwagę wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu Mieleckiego z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, gdyż brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, co w konsekwencji rodziłoby konieczność wydzierżawienia innego pojazdu w miejsce przedmiotowego. Wskazała ponadto że prowadzona przez nią działalność gospodarcza stanowi źródło utrzymania jej rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (vide postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 355/08, z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1266/08, z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt I OZ 810/08). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć ponadto na uwadze, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Sąd na tym etapie ocenia spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek, udzielenia tymczasowej ochrony prawnej, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi (vide postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1315/08). Jednocześnie należy podnieść, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania Sądu. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wobec tego nawet wówczas gdy strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, Sąd nie ma obowiązku wydania żądanego orzeczenia. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji, że skarżąca poza ogólnymi twierdzeniami, iż brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Skarżąca ponadto nie wykazała, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny. Samo powoływanie się na twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi prowadzenie jej działalności gospodarczej, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 §3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z 197 §2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.