II SA/Rz 771/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. do wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania PTC Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla określonego zamierzenia inwestycyjnego uchyliło w całości tę decyzję i odmówiło ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci PTC Sp. z o.o. "59326 J., w miejscowości J., na działce nr 360". W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z dnia 5 stycznia 2009r. PTC zwróciła się do Wójta Gminy H. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Wójt Gminy H. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanej wyżej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2009 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kolejno wydaną w sprawie decyzją z dnia [...] października 2009 r. Wójt Gminy H. odmówił ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, jednak po rozpoznaniu odwołania złożonego od niej przez wnioskodawcę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. ponownie uchyliło rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po uzupełnieniu materiału dowodowego Wójt Gminy H. wskazaną na wstępie decyzją z dnia 19 kwietnia 2010 r. odmówił ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od tej decyzji złożyła PTC, wnosząc o jej zmianę przez wydanie decyzji ustalającej lokalizację dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o uchylenie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach zarzucono błędne zastosowanie uregulowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem mimo, iż wniosek zawierał wszystkie wymagane prawem elementy, organ wydał decyzję odmowną. Podkreślono, że inwestycja, której dotyczy wniosek jest zgodna tak z wymienioną ustawą, jak też brak w przepisach innych ustaw normy zakazującej przedmiotowej lokalizacji. Spółka zwróciła uwagę, iż Wójt nieprawidłowo przyjął, że podstawę odmowy wydania żądanego rozstrzygnięcia mogą stanowić art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznając tym samym, iż przepisy te są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 wymienionej ustawy, podczas gdy w nauce prawa administracyjnego podkreśla się, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego. Oznacza to, iż w razie zgodności inwestycji z unormowaniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia lokalizacji takiej inwestycji. W ocenie odwołującej się Spółki przyjęcie więc, że podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być niezgodność z normą niedookreśloną, jaka jest zawarta w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sprzeczne jest ze wskazanym wyżej charakterem decyzji lokalizacyjnej. Pozostawia bowiem organom administracji publicznej nieprzewidziany przez ustawodawcę luz decyzyjny. Zdaniem Spółki, nie można także zgodzić się z twierdzeniami organu pierwszej instancji, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej może naruszać interes prawny właścicieli i użytkowników nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania stacji. W tym zakresie nie doszło bowiem, według odwołującej się, do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a obowiązek ten spoczywa na organie. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. - uznało, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie, z uwagi jednak na to, iż Wójt Gminy H. orzekł odnośnie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś przedmiotem sprawy jest inwestycja celu publicznego dokonano zreformowania rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Przechodząc do meritum sprawy SKO najpierw przesądziło iż budowa i utrzymanie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. W tym zakresie powołało się na art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), wedle którego inwestycjami takimi są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) stanowiące np. budowę, utrzymanie oraz wykonywanie łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną zgodnie z art. 4 pkt 18 wskazanej ustawy należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, którą to usługą w świetle art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) jest usługa telekomunikacyjna dostępna dla użytkowników. Następnie SKO wskazało na art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, podstawę odmownej decyzji mogą stanowić także przesłanki określone we wskazanej ustawie, zawarte w jej art. 1 ust. 2, odnoszące się do konieczności uwzględnienia w toku prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymagań ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych. Organ podkreślił, że w razie braku takiego planu miejscowego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje - w przypadku inwestycji celu publicznego - w drodze stosownej decyzji ustalającej taką lokalizację. Tym samym, zdaniem Kolegium, funkcja takiej decyzji i planu miejscowego jest porównywalna, bowiem obydwa tworzą indywidualną normę prawną dla konkretnej nieruchomości. Kolegium zwróciło uwagę, iż przyjęcie w takiej sytuacji literalnej wykładni art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym spowodowałoby wyłączenie przy wydawaniu decyzji wartości i zasad planowania przestrzennego uwzględnianych na mocy art. 15 ust. 2 tej ustawy w planie miejscowym, co doprowadziłoby w konsekwencji do zróżnicowanej ochrony właścicieli nieruchomości na obszarze objętym miejscowym planem z właścicielami nieruchomości znajdujących się na obszarze, dla którego planu takiego nie uchwalono, co stanowiłoby z kolei naruszenie zasady równości wszystkich wobec prawa. W konkluzji organ odwoławczy podniósł, że lokalizacja inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa naruszałaby wymagania ładu przestrzennego, w tym wymagania urbanistyki i architektury poprzez wprowadzenie dysonansu przestrzennego. W odległości 120 m od planowanej inwestycji znajduje się bowiem zabudowa, zaś istniejąca infrastruktura pozwala na lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie terenu przewidzianego pod lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto organ podkreślił, iż planowana inwestycja wywołała zdecydowany sprzeciw lokalnej społeczności. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie PTC Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją Wójta Gminy Haczów z dnia 19 kwietnia 2010 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie: prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na uznaniu, iż zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, a w konsekwencji przez nieprawidłową wykładnię art. 1 ust. 2 ustawy sprowadzającą się do ogólnego odniesienia się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych, naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 9 KPA przez nienależytą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i dowolne uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, art. 77 § 1 KPA w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumenty odwołania od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Podkreśliła, iż nie zgadza się z poglądem Kolegium, iż scharakteryzowane we wniosku zamierzenie inwestycyjne nie pozwala na zachowanie wymogów ładu przestrzennego zdeterminowanego zasadą dobrego sąsiedztwa. W ocenie składającej skargę, zasada ta ma bowiem zastosowanie tylko w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Spółka wskazała, iż z dniem 17 lipca 2010 r. wejdzie w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), w świetle której uzasadnione jest dopuszczenie modernizacji i lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej - wież, masztów, i słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje wsporcze pod urządzenia telekomunikacyjne oraz maszty radiokomunikacyjne z przeznaczeniem pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Zdaniem Spółki, lokalizacja inwestycji nie wpłynie niekorzystnie na środowisko i zdrowie mieszkańców, jak też nie spowoduje zmiany wartości nieruchomości sąsiednich. O ile bowiem spełnione zostaną wymagania regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) nie może dojść do pogorszenia stanu środowiska. Pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne koncentrują się przed antenami w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności. W ocenie składającej skargę, okoliczność, iż wpłynęły protesty mieszkańców w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji nie przesądza niedopuszczalności jej realizacji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodów przedstawionych w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, na co wskazuje art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części P.p.s.a. W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. eliminacja przedmiotu skargi z obrotu prawnego następuje w razie stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniany przepis zezwala zatem sądowi administracyjnemu na uwzględnienie skargi z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej, wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego wydaje się 2 rodzaje rozstrzygnięć - decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie akceptuje stanowisko organu, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. W tej materii Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej realizuje cel publiczny, jakim jest budowa i utrzymanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, wymieniony w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pojęciu obiektów i urządzeń łączności publicznej mieszczą się również obiekty i urządzenia telekomunikacji publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.). Choć ustawa ta nie definiuje pojęcia "telekomunikacji publicznej", to wielokrotnie posługuje się zwrotem "publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna". W wyroku z dnia 4.10.2005 r., II OSK 495/05 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że zniesienie monopolu państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych wymaga nowego podejścia do ustalania treści pojęcia łączności publicznej. Przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustawy, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych. Prezentując tego rodzaju poglądy podkreślano, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej służy powstaniu infrastruktury służącej zapewnieniu ogółowi użytkowników sieci telekomunikacyjnej usług telekomunikacyjnych. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że usługi telekomunikacyjne są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej grupie osób, które spełniając konieczne warunki staną się użytkownikami sieci telekomunikacyjnej, a także użytkownikami sieci innych operatorów, łączących się z siecią tego operatora (wyrok NSA z dnia 25.08.2009 r., II OSK 1276/08). Zwrócić należy również uwagę na zmiany, jakie zostały wprowadzone do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustawą nowelizująca z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1218) w art. 4 dodany został pkt 18 definiujący łączność publiczną, rozumianą jako infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Jednocześnie w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami dodano pkt 6 a), stanowiący, że celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest też budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem tych usług. Zmiany te, tj. wyodrębnienie spośród celów publicznych świadczenia powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego i wprowadzenie definicji łączności publicznej w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują na intencje ustawodawcy by za cel publiczny uważać łączność publiczną realizowaną w zakresie telekomunikacji również przez operatorów sieci telefonii komórkowej, co prowadzi do konkluzji, iż w przypadku inwestycji stanowiącej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy niezbędnym jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy istnieje możliwość oparcia decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji takiej inwestycji na klauzuli generalnej określonej w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem na tej właśnie podstawie - z uwagi na naruszenie zasad ładu przestrzennego zdeterminowanego zasadą dobrego sąsiedztwa - odmówiono ustalenia lokalizacji bazy telefonii komórkowej w rozpatrywanej sprawie. Rozstrzygając tę wątpliwość Sąd podziela dominujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 powoływanej ustawy, w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia 29.01.2010 r., II OSK 220/09, z dnia 10.02.2010 r., II OSK 1737/08, z dnia 16.02.2010 r., II OSK 1862/08, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13.04.2010 r., II SA/Bk 82/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.04.2010 r., II SA/Łd 268/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12.05.2010 r., IV SA/Po 103/10, wyroki WSA w Krakowie z dnia 11.06.2010 r., II SA/Kr 370/10). Zgodnie z art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co wynika z art. 56 ustawy, stanowiącego, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ustalenie lokalizacji inwestycji uzależnione jest od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym ma ono być realizowane, a organ w decyzji dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Sąd przychyla się do poglądu, że pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia (wyrok NSA z dnia 16.02.2010 r., II OSK 1862/08). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się zatem opierać na wyraźnej sprzeczności z takim przepisem, nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Nie może być to, jak przyjęły organy w rozpatrywanej sprawie, niezgodność z normą zawartą w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też definicją ładu przestrzennego określoną w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy. W przytoczonym orzecznictwie podkreśla się, że oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Nie oznacza to oczywiście, że przy wydaniu takiej decyzji pomija się kwestie kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, ale uwzględnia się je w takim zakresie, jak to nakazują przepisy o charakterze szczególnym regulujące lokalizacje inwestycji celu publicznego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania wyprowadzona z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tzw. reguła dobrego sąsiedztwa, z której wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oparta na klauzuli generalnej z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez wskazania przepisów szczególnych, które uniemożliwiałyby na danym terenie lokowanie tego rodzaju inwestycji, narusza prawo materialne - art. 1 ust. 2 oraz art. 56 ustawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi. Ponownie rozpatrując sprawę organ na nowo rozpozna złożony wniosek uwzględniając wskazane wyżej stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2, 209 i 210 § 1 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek strony skarżącej.