II SA/Rz 846/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G. Ć. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. Ć. kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] lutego 2016 r., [...] o nałożeniu na G. Ć. kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, nieprzestrzeganie przepisów o transporcie drogowym, regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przepisów o ruchu drogowym w wysokości 16.350 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 14.650 zł. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na skutek uchylenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. poprzedniej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. Uchylając decyzję organ odwoławczy wytknął naruszenie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z zm.; dalej: "K.p.a.") przez zaniechanie zawiadomienia strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z jego treścią. W wyniku ponownie przeprowadzonego postepowania ustalono, że pojazdy zgłoszone w przedsiębiorstwie prowadzonym przez Skarżącego do licencji na krajowy transport drogowy rzeczy to pojazdy o następujących numerach rejestracyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...], samochody z licencją na transport międzynarodowy to pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Na podstawie wykazu pracowników ustalono, że zatrudnieni w przedsiębiorstwie Skarżącego kierowcy to: G. K., G. P., K. L., K. G., L. A., M. S., P. K., S. G., S. P., S. Z., S. S., W. Z. Z kolei na podstawie protokołu z kontroli, którą objęto okres od 1 maja 2013 r. do 28 lutego 2014 r. stwierdzono następujące naruszenia: - skrócenia dziennego czasu odpoczynku 5.3, 5.3.1, 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w stosunku do K. G. w dniu 14 sierpnia 2013 r, 15 sierpnia 2013 r., w stosunku do P. S. 15 sierpnia 2013 r., S. M.: 17 września 2013 r., 20 września 2013 r., G. S.: 15 października 2013 r., S. S. 22 września 2013 r., - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 5.2, 5.2.1. w/w załącznika w stosunku do Z. W. w dniu: 9 października, 8 listopada 2013 r., S. M. 6 sierpnia 2013 r., 9 sierpnia 2013, 14 sierpnia 2013 r., 24 września 2013 r.) - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu 5.1, 5.1.1., 5.1.2. w stosunku do S. M. w dniu 12 września 2013 r., - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu 6.3.7. w stosunku do Z. W.: 6 październik 2013 r. i 26 listopada 2013 r., z tachografu cyfrowego zarejestrowanego w pojeździe [...] w dniach 1 sierpnia 2013 r. do 30 listopada 2013 r., w pojeździe [...] w dniu 14 listopada 2013 r. - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego 6.3.12 w pojazdach o numerach rejestracyjnych: [...],[...],[...], - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy 6.3.11 w stosunku do S. S. w dniu 2 grudnia 2013 r., S. M. w dniu 27 września 2013 r., 11 listopada 2013 r. i 12 kwietnia 2014 r., - nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu 6.3.1 ( Z. W. w dniu 21 sierpnia 2013 r.), - udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy 6.3.9. K. G. 19 listopada 2013 r. [...], G. S. od 17 listopada 2013 r. - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 6.2.1. P. G. w dniach 5/6 września 2013 r. w pojeździe [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego i wyczerpującego zabrania materiału dowodowego w szczególności przez nieprzesłuchanie kierowców oraz właściciela firmy, nie uwzględnienia twierdzeń Skarżącego odnośnie do nie rejestrowania aktywności kierowcy P.G. w dniach 5/6.09.2013 r. z powodu awarii i wadliwego działania tachografu i naniesienia ich manualnie zgodnie z treścią art. 16 pkt 2 rozporządzenia rady ( EWG) nr 3821/85 ( Dz.UE L60 z 28 lutego 2014 ; dalej: " rozporządzenie 3821/85). Odnośnie niezarejestrowanych przejazdów pojazdami [...],[...]oraz [...]wskazał, że przejazdy były dokonywane pojazdami bez ładunku, w celu napraw, konserwacji, mycia pojazdów, tankowania lub przeglądów technicznych, nie był realizowany przewóz drogowy. Przejazdy wykonywane były wyłącznie przez mechaników z firmy obsługującej pojazdy od strony technicznej, którzy nie wykonywali zadań kierowcy i nie kierowali pojazdami po drogach publicznych, a na podstawie art. 3 rozporządzenia 3821/85 urządzenia rejestrujące są instalowane i użytkowane tylko w pojazdach, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy. Odnosząc się do obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego wskazał, że odczyt danych powinien dotyczyć wyłącznie danych z zarejestrowaną aktywnością. Tymczasem organ I instancji nie określił o jaki okres zostały przekroczone terminy, nie wskazał konkretnych terminów przekroczeń, nie określił o jakie dni chodzi. Odnosząc się do naruszenia wskazanego jako nieokazanie danych z tachografu cyfrowego z dnia 1 sierpnia 2013 r. co do pojazdu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...] wskazał, że pojazd ten został zakupiony w dniu 11 lipca 2013 r., wymagał przeprowadzenia napraw oraz konserwacji i od dnia 12 lipca do 2 sierpnia 2013 r. był naprawiany, czego dowodem były przedłożone faktury. W dalszej kolejności podkreślił prawidłowość organizacji pracy w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie uzasadniającą w jego ocenie zastosowanie art. 92 b i 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Uchylając decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy organ odwoławczy zreformował rozstrzygnięcie odnośnie do prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu 9 października 2013 r. przez kierowcę Z.W.. Organ I instancji ustalił, że kierowca prowadził pojazd bez przerwy 8 godzin w okresie od godziny 4:30 do godziny 14:45. Tymczasem organ odwoławczy wskazał, że w okresie tym kierowca odebrał kilka przerw w okresach 08:15-09:25, 10:20-10:45, zatem w okresie od 09:25 do godziny 14:45 prowadził pojazd łącznie przez 4 godziny i 55 minut i przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 25 minut, co uzasadniało wysokość nałożonej kary 150 zł w miejsce 1350 zł. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ odwoławczy przychylił się do twierdzenia Skarżącego, że w przypadku braku danych z pojazdu o nr rej. [...] ( [...]) z dnia 1 sierpnia 2013 r. organ I instancji nie wykazał aby przedsiębiorca już od dnia 1 sierpnia 2013 r. wykonywał w/w pojazdem przewozy drogowe. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski organu I instancji o zasadności nałożenia kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia, które wynikały z dołączonych dokumentów zapisów tachografów i kart kierowców. Odparł zarzut dotyczący manualnego naniesienia danych na wykresówce kierowcy P.G.. Wskazał, że strona powołując się na awarię tachografu nie przedstawiła żadnych dowodów na późniejsze dokonanie naprawy urządzenia, serwisowania, a ponadto rozrysowane przez kierowcę godziny na rewersie wykresówki nie zgadzały się z informacją danych z elektronicznego systemu poboru opłat drogowych VIATOLL przesłanych przez Główną Dyrekcje Dróg Krajowych i Autostrad. W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c i 92 b u.t.d. W skardze do Sądu Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, naruszenie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów państwa, art. 92 b, art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umowy międzynarodowej AETR oraz rozporządzenia WE 561/2006 oraz rozporządzenia ( EWG) 3820/85 przez nie przeprowadzenie oceny istnienia okoliczności tam wymienionych, - zignorowanie przez organ I jak i II instancji wniosków o przeprowadzenie przesłuchania właściciela firmy oraz kierowców w zakresie stwierdzanych naruszeń oraz pominięcie zastrzeżeń zawartych w odwołaniu, - naruszenie przepisów dotyczących terminów na rozpoznanie odwołania, - nieprawidłowe obliczenie okresów oraz terminów pobierania danych z urządzenia rejestrującego oraz z kart kierowców nieuwzględnienie treści rozporządzenia WE 581/2010, błędne zastosowania wykładni dotyczącej stosowania przepisów rozporządzenia 581/2010. W ten sposób doszło zdaniem Skarżącego do nieuzasadnionego nałożenia na Skarżącego kary pomimo wykazania, że zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy, ustalił zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenie ( WE) nr 561/2006 oraz działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Na tych podstawach wniósł o uchylenie decyzji. Zarzucił również przekroczenie granic upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w oparciu o rozporządzenie 165/2014, które nie zostało wymienione w przepisie art. 4 pkt 22 u.t.d. stanowiącym podstawę do przeprowadzenia kontroli. Nieprawidłowość ustaleń dotyczących przekroczenia terminów na wczytywanie danych uzasadniał treścią art. 3 preambuły do rozporządzenia 581/2010, zgodnie z którym terminy na odczyt danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego powinny uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowaną aktywnością. Z kolei brak rejestracji aktywności kierowców tłumaczy dokonywaniem podjazdów poza drogami publicznymi, na terenie bazy firmy, na parkingach wyłączonych z dróg publicznych oraz na terenach serwisów, przez mechaników, magazynierów oraz inne osoby z obsługi oraz dojazdami do domów przez K. G. i G. S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu przeprowadzenia kontroli w oparciu o nieobowiązujący akt organ wskazał, że na podstawie art. 47 rozporządzenia 165/2014 odesłanie zwarte w art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d. należy traktować jako odesłanie do rozporządzenia 1165/2014. W stosunku do zarzutów dotyczących nieprawidłowego wczytywania danych powołując się na wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15 wskazał, że organy administracji publicznej prawidłowo obliczyły długość maksymalnych okresów na wczytywanie danych przyjmując jako dni zarejestrowanej działalności wszystkie dni tygodnia. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia7, 8, 77 i 80 i 107 § 3 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w zakresie w jakim zarzuca nieprawidłowości dotyczące stwierdzenia naruszenia maksymalnych okresów wczytywania danych z kart kierowców - lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Stwierdzając przekroczenie terminów, organ przyjął, że maksymalny termin wczytywania danych to 28 dni kalendarzowych. W związku z powyższym pobranie danych w pojeździe o nr rej. [...] z okresu objętego kontrolą 1 sierpnia 2013 r. do 30 listopada 2014 r., w dniu 31 stycznia 2014 r., w pojeździe o nr rej. [...] w dniu 22 marca 2014 r. oraz w pojeździe [...] w dniach 4 listopada 2013 r. i w dniu 23 kwietnia 2014 r. należało uznać za dokonane z uchybieniem terminu. Powyższe ustalenia przy konsekwentnie podnoszonych przez Skarżącego zarzutach, że kontrolujący nie sprawdził rzeczywistych okresów wykorzystania pojazdów, i braku ustaleń w tym zakresie, było wynikiem nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, która w konsekwencji prowadziła do naruszenia przepisów postępowania, czyniąc uzasadnionym zarzut braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz.U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz.U. z 2010.215.1410 16 listopada 2010 r.) dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie natomiast z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia 581/2010, maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Kwestią zasadniczą jest, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy, jak chciał organ, czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać wczytane. Aktualnie akceptowana jest linia orzecznicza, zgodnie z którą prawidłowa wykładnia "dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni, w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006. Jedynie dla przykładu można podać wyroki Sądów, w których została ona zaakceptowana ( WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, WSA w Rzeszowie z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 875/16, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 353/16, WSA w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 158/16, WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1088/15 ). Prezentowana wykładnia jest również zgodna z celem obowiązku regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową, jakim jest skuteczna kontrola przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i odpoczynku, ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela to stanowisko. Nie można wymagać od przedsiębiorcy aby realizował wymóg wczytywania danych także za dni, w których obowiązek rejestracji tych danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) jest możliwe tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Zatem pomimo tego, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie definiują tego pojęcia, pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji 561/2010 wskazuje, że określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zrejestrowanej działalności. Opierając się wyłącznie na przepisach krajowych organy dopuściły się naruszenia wynikającej z art. 91 ust. 3 Konstytucji, zasady prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym i obowiązku odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym przyjmując, że termin wczytywania danych z kart kierowców co 28 dni będzie zawsze równy lub krótszy niż okres 28 dni zarejestrowanej działalności. Dokonując prawidłowej wykładni organ winien był dokonać analizy odczytów z kart kierowców jak również ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem wystawionych zaświadczeń i dopiero na tej podstawie ustalić okresy, w których przedsiębiorca miał obowiązek rejestracji aktywności kierowcy, a następnie określić, czy doszło do przekroczenia terminu na odczytanie danych z karty kierowcy. ( por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 256/16). Ograniczenie się wyłącznie do wskazania dat, w których nastąpiło pobranie danych, bez analizy ewidencji czasu pracy, aktywności kierowców nie mogło stanowić podstawy stwierdzenia, że doszło do naruszenia wymogu wczytywania danych. Tym samym zarzut naruszenia art.: 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. w tym zakresie okazał się uzasadniony. W zakresie pozostałych naruszeń, Sąd nie stwierdził uchybień. Wskazać w tym miejscu należy, że zarzuty dotyczyły w zasadzie sfery faktów. Zdaniem Sądu pozostałe ustalenia organu odwoławczego znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym materiale dowodowym: w protokole kontroli, zapisach z kart kierowców, tachografów, z którymi nie mogły skutecznie konkurować oświadczenia Skarżącego. Zauważyć przy tym należy brak konsekwencji Skarżącego, który z jednej strony kwestionuje ustalenia organu dotyczące naruszenia norm czasu pracy, z drugiej zaś domaga się zwolnienia od odpowiedzialności wskazując, że za powyższe przewinienia nie ponosi odpowiedzialności zasłaniając się zapewnieniem prawidłowej organizacji pracy art. 92 b u.t.d. jak również wskazując, że na stwierdzone naruszenia nie miał wpływu – art. 92 c u.t.d. Pomijając tą kwestię, zaznaczyć należy, że ilość naruszeń stwierdzonych w stosunku do większości zatrudnionych w kontrolowanym okresie kierowców, przeczy przyjęciu, że Skarżący zapewnił prawidłową dyscyplinę i organizację pracy. Skarżący nie wykazał również okoliczności, które usprawiedliwiałyby stwierdzone uchybienia. Za niesłuszny Sąd uznał zarzut nieprawidłowych ustaleń w zakresie naruszenia obowiązku rejestrowania aktywności w stosunku do kierowcy P.G.. Podkreślenia wymaga, że działalność przewoźników poddana jest szczególnym reżimom prawnym, nakładającym wymóg szczegółowego ewidencjonowania w zakresie aktywności, prędkości i przebytej drogi. Na pierwszym miejscu moc dowodową przyznaje się zapisom za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrujacego, zapisy manualne dopuszczalne są w szczególnie określonych okolicznościach. W zasadzie bezsporny jest fakt, że kierowca P. G. w dniach 5/6 września 2013 r. nie rejestrował swojej aktywności za pomocą urządzenia do rejestracji, co próbował usprawiedliwić dokonanymi ręcznie wpisami na odwrocie wykresówki, wyjaśniając, że ręczny wyrys był spowodowany źle domkniętym tachografem. Jednak jak prawidłowo ustalił organ I instancji, a które to ustalenia podzielił organ odwoławczy wypisane ręcznie przez kierowcę godziny nie zgadzały się z danymi z elektronicznego systemu poboru opłat drogowych VIATOLL, a ponadto Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających dokonanie naprawy niesprawnego urządzenia uwiarygadniającego zapis o jego uszkodzeniu. W świetle powyższego dokonanie przez kierowcę ręcznych zapisów, których wiarygodność została skutecznie podważona prowadziło w konsekwencji do słusznych ustaleń, że nie rejestrowano za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Bezprzedmiotowy okazał się zarzut nie uwzględnienia wyjaśnień w zakresie dokonywania nierejestrowanych przejazdów pojazdami nr rej [...] w dniu 31 sierpnia 2013 r. oraz w dniu 21 września 2013 r., pojazdem nr rej [...]w dniu 8 października 2013 r., a także pojazdem [...]. Wbrew zarzutom, organ I instancji podzielił w tym zakresie twierdzenia Skarżącego, że przejazdów dokonywano poza drogami publicznym, na terenie bazy firmy, w celu napraw i konserwacji, mycia, tankowania, lub przeglądów technicznych, przez mechaników firmy zapewniającej obsługę techniczną i umorzył postępowanie w tym zakresie. Za nieznajdujący oparcia w zebranym materiale dowodowym uznać należy zarzut Skarżącego dotyczący nieprawidłowości stwierdzonego naruszenia 6.3.9. – udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – K. G. Skarżący podnosił, że "kierowca nie ma obowiązku zaznaczania dojazdu do pojazdu do siedziby firmy w M. czy D. ponieważ, obie miejscowości praktycznie znajdują się w takiej samej odległości od miejsca zamieszkania kierowcy". Tymczasem organ odwoławczy na podstawie porównania stanu licznika pojazdu o nr rej. [...] stwierdził, że stan ten w dniu 19 listopada 2013 r. o godzinie 16.30 w miejscowości T. wynosił 744927, podczas gdy w dniu 20 listopada 2013 r. -w dniu rozpoczęcia kolejnej wykresówki przez tego samego kierowcę w miejscowości D.- 744976. W świetle powyższych ustaleń należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że brak jest danych dotyczących czasu, w którym kierowca przemieścił się z miejscowości T. do miejscowości D., a nie z bazy do miejsca zamieszkania, co próbował podnosić Skarżący. Zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia ( WE) nr 561/2006, czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, traktowany jest jako inna praca. Naruszenie, wbrew Skarżącemu nie polegało na nie udokumentowaniu drogi do miejsca zamieszkania lecz przemieszczenia się z miejscowości T. do miejscowości D.. Zatem nie może odnieść rezultatu zapis manualny o przemieszczeniu się po zakończeniu przejazdu w T. do miejsca zamieszkania, gdyż nadal nieudokumentowana pozostaje kwestia przejazdu z miejscowości T. do miejscowości D.. Analogicznie wyglądała sytuacja w stosunku do kierowcy G. S. Natomiast w stosunku do Z.W. Sąd stwierdza, że postępowanie z naruszenia wymienionego w 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. zostało umorzone. W związku z powyższym zarzut jest bezprzedmiotowy. Nie odniósł skutku również zarzut przekroczenia terminu na załatwienie spawy do rozpoznania odwołania. Skarżący nie wskazał bowiem jaki wpływ na wynik sprawy miało uchybienie przez organ odwoławczy terminowi do rozpoznania odwołania. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut przeprowadzenia kontroli w oparciu o niewymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d. rozporządzenie 165/2014. Prawidłowo organ dowiódł, że obowiązujące rozporządzenie 165/2014, zgodnie z art. 47 zastąpiło wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d. rozporządzenie 3821/85 wskazując jednocześnie, że wszelkie odesłania do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odesłania do aktualnego 165/2014 co czyni zarzut Skarżącej całkowicie bezzasadny. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.