II SA/Rz 869/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.415/116/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – skargę oddala – II SA/Rz 869/24 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M.R. (dalej: "skarżąca") jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.415/116/2024 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku Gminy [...] z 30.11.2023 r., decyzją z dnia 16 lutego 2024 r. nr UG.6733.16.2023 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie drogi publicznej w Gminie [...], na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb K., na rzecz Gminy [...]. Organ wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Wyjaśniono, że w trakcie postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, projekt decyzji sporządzony został przez osobę uprawnioną i został uzgodniony w wymaganym zakresie. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odwołaniu od tej decyzji M.R. – reprezentowana przez pełnomocnika adw. M.K. wniosła o "odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia a mianowicie art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. na skutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności: - brak uwzględnienia okoliczności, że działki co do których wydano zaskarżoną decyzję stanowią użytek klasy III (co wynika z danych ewidencji gruntów oraz budynków) a zatem na zmianę ich przeznaczenia wymagane jest uzyskanie zgody, co uniemożliwia wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; - brak ustalenia, czy na obszarze, którego dotyczy decyzją występują gatunki chronione przez zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia 4 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Sandomierska PLB180005. Odwołująca wskazała także na naruszenie prawa materialnego: - art 50 ust. 1 w zw. z art 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 11 ustawy o ochrony gruntów rolnych i leśnych - w wyniku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego co do nieruchomości, które stanowią użytek klasy III. Na zmianę ich przeznaczenia wymagane jest uzyskanie zgody, co uniemożliwia wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; - załącznika nr 4 oraz 5 zarządzenia RDOŚ z dnia 4 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Sandomierska PLB180005 - w wyniku wydania decyzji co do inwestycji, która narusza cele i nakazy obszaru Puszczy Sandomierskiej, określone w powołanej normie. Wskazaną na wstępie decyzją z 22 maja 2024 r. SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przewidziana do realizacji inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.). Organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził wskazaną w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym inwestor przewidział realizację objętej wnioskiem inwestycji. SKO zaznaczyło przy tym, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli lokalizacja inwestycji pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych a wniosek spełnia wymogi formalne to organ zobligowany jest wydać dla inwestora decyzję pozytywną. W ocenie organu odwoławczego sporządzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy nie budzi zastrzeżeń w kontekście wymogów jej sporządzenia, a ustalenia i uwarunkowania w niej zawarte wskazują na to, że charakter inwestycji oraz uwarunkowania istniejące w obszarze analizowanym prowadzą do wniosku, że lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie naruszać regulacji zawartych w przepisach odrębnych. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji merytorycznej, a postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa materialnego, jak również zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Decyzja zawiera wymagane prawem elementy określone w art. 54 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania przez odwołującą oraz w odwołaniu i oceniając je jako niezasadne Kolegium zauważyło, że przedmiotowa decyzja nie narusza własności i nie rodzi po stronie inwestora uprawnień o charakterze właścicielskim. Wbrew twierdzeniom odwołującej się teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bowiem linie rozgraniczające teren inwestycji wrysowane na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej część graficzną decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (odzwierciedlające jej przebieg w terenie) jednoznacznie wskazują na to, że objęta decyzją organu pierwszej instancji rozbudowa drogi publicznej lokalizowana jest na częściach działek ewidencyjnych, które nie stanowią użytków klasy III. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia czy na obszarze, którego dotyczy decyzja występują gatunki chronione SKO zauważyło, że Wójt uzgodnił projekt decyzji z RDOŚ, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Organ ten nie zajął stanowiska w terminie określonym w ust. 5 tego przepisu a zatem uzgodnienie uważa się za dokonane. Ponadto w sporządzonej analizie rozważono kwestię czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wskazano, że "Teren objęty wnioskiem położony jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Sandomierska" (PLB 180005), ustanowionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. z 2011 r. Nr 25, poz. 133 ze zm.) w celu " ochrony populacji dziko występujących gatunków ptaków, utrzymania i zagospodarowania ich naturalnych siedlisk w zgodzie z wymogami ekologicznymi, przywracania biotopów oraz tworzenia biotopów". Wójt Gminy [...], działając stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uznał, że planowane przedsięwzięcie, z uwagi na rodzaj inwestycji, nie wpłynie w znaczący sposób na przedmiot ochrony, dla której ustanowiono obszar Natura 2000. Opis stanu zainwestowania terenu objętego wnioskiem podano w ust. 1.1. W trakcie wizji lokalnej stwierdzono, że na terenie objętym wnioskiem nie występują nory, lęgowiska i inne schronienia i miejsca rozrodu zwierząt, w tym ptaków, inwestycja nie będzie wymagała likwidacji ani niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, prace ziemne mogą być prowadzone w sposób, który nie spowoduje trwałego zniekształcenia rzeźby terenu ani zmian stosunków wodnych. W świetle powyższego Kolegium jako bezzasadne oceniło również zarzuty dotyczące naruszenia art. 50 ust. 1 u.p.z.p. i przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz załącznika nr 4 i 5 zarządzenia RDOŚ z 4 września 2014 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję złożyła M.R. – zastępowana przez pełnomocnika adw. M.K. domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak prawidłowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy oraz brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności: - błędne ustalenie, że decyzja dotyczy wyłącznie "części" działek, które nie stanowią użytków gruntowych klasy III, gdy tymczasem pozostaje to w oczywistej sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia decyzji z 16 lutego 2024 r., w której wskazane są działki w całości (nie ma wskazania, że inwestycja ma być zlokalizowana na części/fragmencie działek); - brak ustalenia czy w sprawie dopuszczalne jest ustalenie lokalizacji inwestycji na części (fragmencie) działek, skoro zasadą jest, że decyzja o lokalizacji celu publicznego powinna dotyczyć całości działek; - brak wyjaśnienia okoliczności, o których mowa w art.54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w sytuacji gdy było to konieczne. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 tej u.p.z.p. w zw. z art. 11 ustawy o ochrony gruntów rolnych i leśnych (albowiem sentencja decyzji z 16 listopada 2024 r. dotyczy działek w całości, a nie w części) - w wyniku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego co do nieruchomości, które stanowią użytek klasy III - a zatem na zmianę ich przeznaczenia wymagane jest uzyskanie zgody, co uniemożliwia wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; - art. 54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. na skutek jego pominięcia, albowiem organ I i II instancji w ogóle nie weryfikował okoliczności, o których mowa w powołanej normie, w sytuacji gdy było to jego obowiązkiem; - art. 54 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.z.p. co nastąpiło w ten sposób, że część graficzna decyzji jest sprzeczna z częścią tekstową (z sentencją). W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – rozbudowy drogi publicznej. Jej materialnoprawną podstawą są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania (mogą to być również podmioty prywatne) oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm. - dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Droga, której dotyczy przebudowa stanowi drogę gminną, bezsporne więc jest, że inwestycja ta jest inwestycją celu publicznego – art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. Podkreślenia wymaga także, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, publ. CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 774/20, publ. CBOSA, tak również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA). Odnosząc się do zarzutów kierowanych względem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie podlegają one uwzględnieniu. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Wniosek inwestora zawierał obligatoryjne elementy wymienione w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W toku postępowania osoba uprawniona sporządziła projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Projekt decyzji został również uzgodniony z właściwymi organami w trybie art. 53 ust. 4, 5, 5e u.p.z.p., tj. ze Starostą Powiatu [...] i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (milczące zgody) oraz z Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który postanowieniem z dnia 24 stycznia 2024 r. dokonał stosownego uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, wskazując warunki wykonania inwestycji z uwagi na występujące na gruncie urządzenia melioracji wodnych – sieć drenarską. W świetle tych uzgodnień oraz stanowiska organów zawartych w uzgodnieniach decyzji obu instancji – nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w powiązaniu z przepisami u.p.z.p. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji inwestycja dotyczy części działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które nie stanowią użytków klasy III. Ta kwestia jest zdaniem Sądu niesporna, potwierdza to załącznik graficzny stanowiący integralną część decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się jako zasadę, że "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 – 4 u.p.z.p. to obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek inwestycyjnych, na których inwestor planuje realizację inwestycji. Jednakże dopuszczalne jest objęcie decyzja o warunkach zabudowy czy o ustaleniu inwestycji celu publicznego, tylko części działki ewidencyjnej. Może to mieć miejsce w szczególnie uzasadnionych przypadkach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2023 r., II SA/Gd 366/23). Jako przykład takich okoliczności podaje się stan, gdy część działki jest już objęta ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw; planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (por. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2019 r., II OSK 177/18, 2 marca 2021 r., II OSK 270/21, 3 sierpnia 2021 r., II OSK 1351/21, 15 grudnia 2021 r., II OSK 603/21, 4 listopada 2021 r., II OSK 1212/19). Z takimi właśnie wyjątkowymi uwarunkowaniami mamy do czynienia również w rozpoznawanej sprawie, albowiem inwestor zaplanował przedsięwzięcie o charakterze szczególnym i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowym. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla tego rodzaju inwestycji w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, które podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzjsa nie narusza ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani tez nie służy obejściu tych przepisów. Ochrona gruntów rolnych i leśnych polega, między innymi – jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze i nieleśne. Z art. 4 pkt 6 ustawy wynika, że przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze rozumie się ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych kl. I – III wymaga zasadniczo zgody ministra do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów), natomiast przepisy nie wymagają zgody organu wobec gruntów innych klas, a taki charakter ma grunt, na którym planowana jest inwestycja. Zasadą ograniczania zmiany przeznaczenia ustawodawca obejmuje wszystkie grunty rolne, jednak niejako stopniuje wymogi prawne związane ze zmianą przeznaczenia, zwracając szczególną uwagę na przydatność produkcyjną. Trzeba przy tym podkreślić, ze ustawodawca stanowiąc o ochronie gruntów rolnych (art. 1) nie wprowadza ogólnego zakazu zmiany ich przeznaczenia, nie umożliwia takiej transformacji, ale nakazuje ograniczyć taką zmianę. Trzeba również dodać, że w kontekście oceny legalności decyzji w tym zakresie istotne znaczenie ma fakt uzgodnienia decyzji z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 21 sierpnia 2024 r., II SA/Po 346/24 celem tego uzgodnienia (z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) jest ochrona rolnego charakteru gruntów, która nie ogranicza się wyłącznie do samego terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Realizacja przedsięwzięcia nie może bowiem prowadzić do naruszenia wartości chronionych przepisami ustawy szczególnej. Wymaga to ustalenia, że planowana inwestycja będzie służyć rolniczemu wykorzystaniu terenu lub że pomimo odmiennego charakteru da się pogodzić z rolnym przeznaczeniem gruntu. W rozpoznawanej sprawie rozbudowa drogi, stanowiąca de facto przedłużenie już istniejącej, będzie służyć rolniczemu wykorzystaniu terenu, poprawiając komunikację i dostępność tego terenu. Sąd stwierdza także, że decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane przepisem art. 54 u.p.z.p., w tym także uwarunkowania wynikające z położenia inwestycji w obszarze Natura 2000. W świetle powyższego, wobec braku stwierdzenia naruszenia przepisów w stopniu określonym w art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.