II SA/Rz 870/14

Dnia 21 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014r., nr [...] wydanej w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 3 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W skardze W. B. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego w postaci braku możliwości zarobkowania. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest powszechnie wiadomym, że - w obecnych realiach- praktycznie każdy pracodawca jako warunek konieczny i niezbędny do podjęcia pracy stawia posiadanie prawa jazdy, co najmniej kategorii B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z uwagi na to, że jako podstawę swojego wniosku skarżący wskazał art. 61 tak § 2, jak i § 3 p.p.s.a. zauważyć trzeba, że art. 61 § 2 P.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (pkt 1); na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części (pkt 2); na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej – właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (pkt 3). Przepis ten reguluje zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji lub postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał oraz aktów prawa miejscowego wydanych przez organ administracji publicznej i to w ściśle określonych ramach czasowych, tj. do czasu przekazania skargi sądowi. Tymczasem w niniejszej sprawie nastąpiło już przekazanie skargi. Mając na uwadze fakt, że organ II instancji nie ustosunkował się do wniosku skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na obecnym etapie postępowania ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może opierać się wyłącznie na podstawie prawnej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05; z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04; z dnia 3 lipca 2012r., II OSK 1438/12). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 w. 10). Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił żadnych, konkretnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się jedynie w ogólnikowy sposób na ewentualną, bliżej niesprecyzowaną możliwość wystąpienia dotkliwych i nieodwracalnych skutków w postaci braku możliwości zarobkowania. Na uzasadnienie tego argumentu podał, że jest powszechnie wiadomym, że praktycznie każdy pracodawca jako warunek konieczny i niezbędny do podjęcia pracy stawia posiadanie prawa jazdy kategorii B. Sąd odnosząc się do tak sformułowanego uzasadnienia wniosku wskazuje, że nie odpowiada ono wymogom wykazania, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący posłużył się stwierdzeniami ogólnikowymi i generalnymi. Nie wyjaśnił na czym opiera swoją tezę o konieczności posiadania prawa jazdy kategorii B celem podjęcia pracy. Nie wskazał, jaki zawód wykonuje, a okoliczność ta nie wynika z akt sprawy. Skarżący nie wakazał zatem żadnych okoliczności mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ewentualne, nieskonkretyzowane utrudnienia w życiu codziennym, a tym bardziej odnoszące się do sytuacji przyszłej i niepewnej (poszukiwanie pracy), związane z wykonaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie przesądzają o spełnieniu omówionych wyżej przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Tymczasem decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014r., I OZ 1215/13). Także analiza akt sprawy nie wykazała takiego niebezpieczeństwa Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.